Ποια είναι τελικά η αλήθεια που φοβόμαστε; "ΟΙ ΦΟΒΙΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ"

Γράφει

Ο Ευάγγελος Μαυρογόνατος

(22/7/14)

Δεν ξέρεις πλέον, τι πρέπει να φοβάσαι, από ποιόν να φοβάσαι, είσαι καχύποπτος σε όλα, φοβάσαι τα πάντα και τελικά καταλήγεις να φοβάσαι τον ίδιο σου τον εαυτό.
Βαδίζεις στους δρόμους και αντικρίζεις τέτοια βλέμματα. Συνάνθρωπους μας που δεν ξέρουν πλέον τι πρέπει να φοβούνται. Την αισιοδοξία και την ελπίδα τις έχουν διαδεχθεί η απαισιοδοξία και η απελπισία. Μέσα σε αυτή την κατάσταση κυριαρχούν τα ερωτήματα.: Πού πάμε; Τι θα μας συμβεί; Τι κακό θα συμβεί; Θα χάσουμε τη δουλειά μας, το σπίτι; Οι μισθοί και οι συντάξεις μας θα μειωθούν και άλλο; Τα παιδιά μας θα φύγουν στο εξωτερικό, ως οικονομικοί μετανάστες; Θ' αναγκαστούμε να ζήσουμε με ακόμη λιγότερα; Οι άνεργοι θα βρουν εργασία; Η ασπρόμαυρη τηλεόραση που αντικαταστάθηκε με έγχρωμη των 52 ιντσών δεν θα μας προσφέρει καμιά απόλαυση; Το πολυτελές αυτοκίνητο θα είναι παρκαρισμένο χωρίς πινακίδες για πολύ καιρό; Θ' αναγκαστούμε να ψάχνουμε στα σκουπίδια; Θα είμαστε υποχρεωμένοι να πίνουμε ρετσίνα με τον γείτονα που δεν γνωρίζουμε καν, σαν τις παλιές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου; Υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει η πόρτα και να είναι ο διπλανός, που ζητάει ένα κρεμμύδι ή ένα λεμόνι, όπως τα χρόνια της γειτονιάς και της ανθρώπινης αλληλεγγύης;

Θα κλείσουν άραγε κι΄ άλλες μικρομεσαίες επιχειρήσεις και καταστήματα;

Και ένα σωρό άλλα ερωτήματα, τα οποία μας έρχονται καθημερινά στον νου, (απαντημένα ή όχι), μας προβληματίζουν, μας γεμίζουν με ανασφάλειες και φοβίες. Κανένας όμως δεν μπορεί ν' απαντήσει αλλά και κανένας δεν θέλει.

Προσπαθώ να καταλάβω, όλα αυτά τα τέσσερα χρόνια, της αστάθειας, της έλλειψης σεβασμού και μέριμνας του Κράτους προς τους πολίτες του, τι είναι αυτό που έχει πτωχεύσει περισσότερο.

Η Παιδεία των προσωπικών Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής;

Οι εφορίες της διαφθοράς; Τα νοσοκομεία με τις υπέρ τιμολογημένες προμήθειες και το φακελάκι;

Το σάπιο πολιτικό μας σύστημα, της οικογενειοκρατίας και των κουμπάρων , αυτή η μεγάλη ανεξάντλητη δεξαμενή με φαφλατάδες και ανεπάγγελτους;

Οι βουλευτές που θ΄' αναγκαστούν να ασκήσουν τα επαγγέλματά τους για να ζήσουν (λέμε τώρα), γιατί οι περικοπές στους μισθούς τους, δεν τους το επιτρέπουν πλέον;

Οι τράπεζες που έτσι κι αλλιώς πλέον δεν χορηγούν καταναλωτικά και διακοποδάνεια, αλλά έχουν κατασπαράξει και κατασπαράσσουν την κοινωνία;

Οι τραγουδιστές των ξενυχτάδικών, όσα έχουν απομείνει, που δεν βρίσκουν κανέναν να τους ρίξει δυο γαρύφαλλα;

Οι "εισαγόμενες" νταντάδες που δεν θ' αναθρέφουν πια τα παιδιά;

Οι σύγχρονες μανάδες που έπαψαν ή θα πάψουν ν ' αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί ανακάλυψαν ή θ' ανακαλύψουν τη σημασία της λέξης "αντοχή" των μανάδων τους;

Τα παιδιά μας, που όταν βγάζουν με 10 το λύκειο, θα πρέπει να πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους κατιμάδες, επιστήμονες με το αζημίωτο;.
Αλήθεια, ποια τελικά είναι η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε και ποια είναι αυτά που χάσαμε ή θα χάσουμε;
Υπάρχουν πολλά που χάσαμε ή θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά που δικαιούμαστε και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε.

Ίσως χρησιμοποιούμε το κινητό τηλέφωνο όπως σε όλη την Ευρώπη, για να επικοινωνούμε και όχι για να εξευτελιζόμαστε. Θ' αρχίσουμε να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος και όχι αναγνωρίσιμος.

Μπορεί ίσως να μη θέλουμε πια να γίνουμε πλούσιοι, αλλά ουσιαστικοί. Μπορεί ίσως και ν' αγαπηθούμε περισσότερο, ανακαλύπτοντας τη συλλογικότητα και το ενδιαφέρον για μια ζωή που είναι κοινή. Οι επιπόλαιοι θα ξαναγίνουν επιπόλαιοι και δεν θα είναι πια τρέντι.
Οι αγρότες ίσως θα επιστρέψουν στα χωράφια. Στα καφενεία των χωριών ίσως θα συζητάνε ξανά ποιο παιδί πρόκοψε και όχι ποιο πήγε σε ριάλιτι.

Το σύστημα της αξιολόγησής μας ίσως αλλάξει και ίσως απαιτήσουμε πραγματικά να τιμωρηθούν αυτοί που τα έφαγαν (δεν τα φάγαμε όλοι μαζί).

Ίσως δεν ξαναψηφίσουμε εκείνους που μας έφεραν σε αυτήν τη θέση. Και ίσως καταλάβουμε πως τα κοράκια του εξτρεμιστικού καπιταλισμού, που φαίνονταν καναρίνια μέσα από τα κουστούμια και τις τηλεοράσεις, ήταν αυτοί που μας εξαπάτησαν την ώρα που ζαλιζόμασταν και βρισκόμασταν σε ευδαιμονισμό με Johnnie Black στα ξενυχτάδικα ή στα μπαράκια.

Μπορεί ξαφνικά οι καλλιτέχνες ν' αρχίσουν να παράγουν κι αυτοί, πατώντας σε αυτό που είναι ζωή και όχι στις κρατικές επιδοτήσεις, σαν να πουλάνε βαμβάκι, και στις δημόσιες σχέσεις.
Δεν είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι κακά. Ναι, θα υπάρξουν χιλιάδες άνεργοι. Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Αυτό που βρίζουμε όλοι πως είναι αντιπαραγωγικό, μας ταλαιπωρεί και δεν μας εξυπηρετεί. Θ' απολυθούν κάποιοι απ' αυτούς που μπήκαν αναξιοκρατικά με ρουσφέτι και γλείψιμο. Τα επαρχιακά μουσεία της χώρας δεν θα έχουν δέκα κηπουρούς και δύο υπαλλήλους

Πιο πολύ, νομίζω, θα πρέπει καταστρέψουμε με τα χέρια μας, εκείνο το διεστραμμένο «εγώ» που επιμένει να μας αξιολογεί και να μας συγκρίνει με βάση τις πισίνες, τη μάρκα του αυτοκινήτου και τις κακόγουστες καρό ταπετσαρίες που φοράμε επειδή γράφουν Burberry.

Αγαπητοί αναγνώστες, φοβάμαι και εγώ, όπως όλοι. Αλλά παράλληλα όμως, θέλω να συντριβεί ένα σύστημα που αναπαράγει τη σαπίλα. Που βαφτίζει Δημοκρατία, τον διεφθαρμένο του εαυτό, Δικαιοσύνη την ατιμωρησία του, κι ευτυχία την κενότητα και τον ευδαιμονισμό.

Φοβάμαι, όπως φαντάζομαι και εσείς , για το μέλλον της δύσμοιρης αυτής Πατρίδας. Γι' αυτό θα πρέπει , να παραμερίσουμε τις οποιεσδήποτε φοβίες μας, οι οποίες λειτουργούν ανασταλτικά και να πάρουμε την τύχη της χώρας στα χέρια μας, για να τελειώνουμε μια ώρα αρχύτερα.