Ο υπέρμετρος εγωισμός, δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, αλλά παγκόσμιο

Ο Ευάγγελος Μαυρογόνατος

"Ο υπέρμετρος εγωισμός, δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, αλλά παγκόσμιο και έχει για όλους τα ίδια καταστροφικά αποτελέσματα ".

"Για να ξαναφτιάξουμε την Ελλάδα, θα πρέπει να επιλέξουμε μεταξύ του "εγώ" και του "εμείς"!!!

"...Γράφουν σοφοί άντρες πολλοί, γράφουν τυπογράφοι ντόπιοι και ξένοι διαβασμένοι για την Ελλάδα -ένα πράμα μόνον με παρακίνησε κι εμένα να γράψω, ότι τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί και σοφοί κι αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσομεν εδώ.

Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί, να την φυλάμεν κι όλοι μαζί και να μην λέγει ούτε ο δυνατός "εγώ", ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς "εγώ"; Όταν αγωνιστεί μόνος του και φκιάσει ή χαλάσει, να λέγει εγώ· όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λένε "εμείς". Είμαστε εις το "εμείς" και όχι εις το "εγώ". Και εις το εξής να μάθομεν γνώση, αν θέλομεν να φκιάσομεν χωριόν, να ζήσομεν όλοι μαζί. Έγραψα γυμνή την αλήθεια, να ιδούνε όλοι οι Έλληνες ν' αγωνίζονται δια την πατρίδα τους, δια την θρησκεία τους, να ιδούνε και τα παιδιά μου και να λένε: "Έχομεν αγώνες πατρικούς, έχομεν θυσίες", αν είναι αγώνες και θυσίες. Και να μπαίνουν σε φιλοτιμίαν και να εργάζονται εις το καλό της πατρίδας τους, της θρησκείας και της κοινωνίας.

Στρατηγός Μακρυγιάννης (1794-1864).

Τι κι αν πέρασαν 180 έτη από τον θάνατο του Στρατηγού Μακρυγιάννη, τα απομνημονεύματά του είναι διαχρονικότατα. Τα πρόσωπα αλλάζουν μόνο, οι νοοτροπίες, η φαυλοκρατία, ο οπορτουνισμός, η οικογενειοκρατία, το σάπιο πελατειακό κράτος, η μίζες , τα δικά μας παιδιά, τα τζάκια, η αναξιοκρατία, οι αστράτευτοι πολιτικοί οι οποίοι διοικούν το κράτος και το στράτευμα, οι άθεοι Θεολόγοι που διδάσκουν Θρησκευτικά, Μητροπολίτες που αποταμιεύουν τα χρήματα των πιστών για τα δικά τους "γηρατειά" και όχι μόνο, όλα αυτά και άλλα πολλά συνθέτουν το πάζλ της ελληνικής πραγματικότητας, αυτής του καταστρεπτικού "εγώ".

Είναι αλήθεια, το "εμείς" έχει εκλείψει σε όλες τις ενέργειες της ζωής μας και ένας λόγος που αντιμετωπίζουμε την υφιστάμενη κατάσταση με ένοχη σιωπή, είναι και αυτός. Εγκλωβισμένοι στα διαμερίσματα μας, προσπαθούμε να βρούμε λύσεις για να αντιμετωπίσουμε την οικονομική λαίλαπα, που μαστίζει εμάς και ολόκληρη την ελληνική κοινωνία,.

Το απύθμενο "εγώ" που μας δημιούργησε ο πρόσκαιρος πλουτισμός και η ασθένεια που κωλύσαμε :"λιγότερη και επιλεκτική εργασία αλλά πολλά χρήματα", μας απέτρεπαν να δούμε, με τα μάτια της ανθρώπινης αλληλεγγύης, τον συνάνθρωπό μας ο οποίος υπέφερε και υποφέρει.

Ο ευδαιμονισμός, μας έκανε να χάσαμε την ανθρωπιά μας, σκεφτόμαστε μα πούμε μια καλημέρα, στον γείτονα του απέναντι διαμερίσματος, ακόμη και τώρα, όταν ερχόμαστε "φάτσα με φάτσα" στις σκάλες ή μέσα στο ασανσέρ.

Εθελοτυφλούσαμε ή αδιαφορούσαμε βλέποντας τους κυβερνώντες και τους διάφορους αυλικούς τους, να κατασπαράζουν τον δημόσιο πλούτο και όχι μόνο, να διαλύουν την οικογένεια, την θρησκεία, την παιδεία και να παραδίδουν την Πατρίδα στα ξένα συμφέροντα, αρκεί να διοριζόμουν "εγώ" , τα παιδιά ή τα εγγόνια μου στο δημόσιο, στις ΔΕΚΟ κλπ.

Αρκεί να παίρναμε επιδοτήσεις φαντάσματα για να στήσουμε επιχειρήσεις τις οποίες στην συνέχεια κλείναμε και τις μεταφέραμε στο εξωτερικό ή δηλώναμε πτώχευση.

Αρκεί να παίρναμε τις ψεύτικες και φουσκωμένες αγροτικές επιδοτήσεις, τις οποίες κάναμε πολυτελή αυτοκίνητα και βίλες ή τις σκορπίζαμε στα ξενυχτάδικα.

Βέβαια, αυτές οι όποιες άλλες αδυναμίες έχουμε ως λαός, δεν δικαιολογούν την κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει, διότι το εμφυτευμένο επιμελώς "εγώ" στην ελληνική κοινωνία, ωχριά μπροστά σε αυτό, το εκ πεποιθήσεως των κυβερνόντων και των λοιπών "αυλικών τους", το οποίο κατέστρεψε έναν ολόκληρο λαό και τον έστειλε στην γκιλοτίνα.

Ως λαός έχουμε περάσει χειρότερες καταστάσεις, χύσαμε ποταμούς αίματος αλλά βγήκαμε νικητές. Σήμερα δεν πρέπει να νοιώθουμε συνεχώς ένοχοι και να λειτουργούμε ως άβουλα πολιτικά όντα και να συμπεριφερόμαστε ως κοινωνικά παράλυτοι. Ας πάψουμε να λειτουργούμε ως άβουλη μάζα και υποχείρια της νέας τάξης πραγμάτων, η οποία μας θέλει απλούς θεατές και αρνία οδηγούμενα επί σφαγής και μη αντιδρώντα. "Βλέπουμε τους αετούς να πετούν ψηλά μόνοι τους, ενώ τα πρόβατα μαζεύονται σε κοπάδι" (Φίλιπ Σίντεϋ 1554-1586 , Άγγλος ποιητής & αυλικός)

Ποτέ δεν είναι αργά να μετανοήσουμε, να ξανά δημιουργήσουμε σταθερά θεμέλια στην οικογένεια, στην θρησκεία, στην παιδεία η οποία παραπαίει και να απαγκιστρώσουμε την Πατρίδα μας από τα γρανάζια των δήθεν μηχανισμών σωτηρίας μας. Όχι με ευχολόγια, και εκ του ασφαλούς κριτική, όπως κάναμε μέχρι τώρα, αλλά με έργα, ανατροπές και κυρίως με αλλαγή τρόπου σκέψεως του τύπου: "τι με νοιάζει εμένα για τον γείτονα "εγώ" ας είμαι καλά, τα παιδιά μου, τα εγγόνια μου", ή με την απάντηση στην ερώτηση: "τι θα ήθελες…;" " να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα".

Άρχισα με τα λόγια του Στρατηγού Μακρυγιάννη και θα κλείσω με τα λόγια του θεωρούμενου πεσιμιστή γερμανού φιλοσόφου Αρτούρ Σοπενχάουερ (1788 – 1860): «…Ο εγωισμός είναι τόσο μεγάλος, που η υφήλιος ολόκληρη δεν μπορεί να τον χωρέσει. Γιατί αν έμπαινε σε καθέναν το δίλημμα να εκλέξει ανάμεσα στην εκμηδένιση του σύμπαντος και στη δική του προσωπική καταστροφή, δεν είναι ανάγκη να πω εγώ ποια θα ήταν η απάντηση.»

Και του ινδού φιλοσόφου Γιντού Κρισναμούρτι (1895 – 1986) από το βιβλίο του. (Στοχασμοί πάνω στη ζωή μας): «…Η δυστυχία του κόσμου οφείλεται στα κακά αποτελέσματα του εγωισμού, που γεννάει την απληστία, τη σκληρότητα, την αδικία, την εκμετάλλευση των άλλων.»

Τελικά ο υπέρμετρος εγωισμός, δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, αλλά παγκόσμιο και έχει για όλους τα ίδια καταστροφικά αποτελέσματα, και ως εκ τούτου πρέπει να κατακρίνεται, όπως μας λέει και ο Αριστοτέλης: «…Δεν είναι κακό να νομίζει ο άνθρωπος ότι έχει κατιτί δικό του. Είναι φυσικό να αγαπάει κανείς τον εαυτό του, μόνο δε ο εγωισμός πρέπει να κατακρίνεται. Δηλαδή όχι το να αγαπάς απλώς τον εαυτό σου, αλλά το να τον αγαπάς περισσότερο απ' ό,τι πρέπει.»