Η κονσερβοποιημένη μάζα της μεγαλούπολης, πάσχουσα από έλλειψη κοινωνικών δεσμών, συνετέλεσε στο να πληγεί η ελληνική οικογένεια και κοινωνία.

Ο Ευάγγελος Μαυρογόνατος

7/4/2015

Εδώ και πέντε χρόνια ο Έλληνας προσπαθεί να επιβιώσει από την λαίλαπα των οικονομικών μέτρων, για τα οποία βεβαίως δεν ευθύνεται εξ ολοκλήρου και τον έχουν ισοπεδώσει.

Σε όλον τον ηλεκτρονικό και έντυπο τύπο και κυρίως στα μεγάλα τηλεοπτικά ΜΜΕ, κυρίαρχο θέμα καθημερινώς είναι η οικονομική κρίση και όλα όσα απορρέουν από αυτή.

Όμως η ζωή μας δεν είναι μόνο οι οικονομικοί δείκτες οι οποίοι έτσι κι΄ αλλιώς μόνο άγχος μας φορτώνουν και μια μεγάλη μερίδα της κοινωνίας δεν τους πολύ καταλαβαίνει, υπάρχουν και οι ξεχασμένες ηθικές μας αξίες, τα ιδανικά, τα ήθη και τα έθιμα, τα οποία συντήρησαν γενιές και γενιές μας.

Όλα αυτά ξεχάστηκαν και απορρίφτηκαν ως περιττά, για να μη μας παρεμποδίζουν να διαβούμε τον δρόμο της κραιπάλης του πρόσκαιρου ευδαιμονισμού, της επίπλαστης ευμάρειας, και του ιδεατού κόσμου που δημιουργήσαμε. Αφυπνισθέντες, ξαφνικά διαπιστώσαμε ό, τι όλα αυτά, ήταν ένα μύθος και αντικρίσαμε την σκληρή πραγματικότητα, που εδώ και πέντε έτη βιώσαμε - βιώνουμε, ο κάθε ένας μας χωριστά και όλοι μαζί, με τον χειρότερο τρόπο.

Οι παλιότεροι από εμάς, οι οποίοι διάβηκαν δυσκολότερους και αιματοβαμμένους δρόμους έναντι των δικών μας αγωνίστηκαν, κάτω από αντίξοες συνθήκες, χωρίς την βοήθεια της τεχνολογίας και βγήκαν νικητές. Κράτησαν ψηλά το κεφάλι έδωσαν ψυχή και σώμα και κράτησαν αυτή την Πατρίδα ελεύθερη.

Σήμερα εμείς, συνοφρυωμένοι, ίσως και φοβισμένοι, εγκλωβισμένοι από τα οικονομικά μέτρα, δεν τολμούμε να φέρουμε ούτε καν στην μνήμη μας όλους αυτούς τους αγωνιστές, επώνυμους και ανώνυμους, μήπως και θεωρηθούμε επαναστάτες, ή χάσουμε προνόμια, η δικαιώματα ή μας χαρακτηρίσουν αναχρονιστικούς.

Δεν τολμούμε να πούμε φωνακτά: Ναι είμαστε Έλληνες, ναι είμαστε η νέα γενιά των Ελλήνων, είμαστε οι απόγονοι των Μαραθωνομάχων, των Σαλαμινομάχων, των τριακοσίων του Λεωνίδα, των αγωνιστών του 1821, αυτών του έπους των Βαλκανικών πολέμων και του ΄40.

Ναι είμαστε οι απόγονοι, των φιλοσόφων, των ποιητών, των επιστημόνων, είμαστε οι απόγονοι αυτών που δίδαξαν πολιτισμό, γράμματα, τέχνες και κατέστησαν οι πρόδρομοι της σημερινής τεχνολογικής εξέλιξης και των επιστημών.

Ναι είμαστε Χριστιανοί Ορθόδοξοι και θέλουμε να τηρούμε τις παραδόσεις μας και αυτά που μας παρέδωσαν οι Άγιοι Πατέρες μας.

Εκείνο όμως που έχει πληγεί περισσότερο, αυτές τις έσχατες ημέρες, και δεν αναδεικνύεται, ίσως σκοπίμως, είναι ο θεσμός της οικογένειας, η οποία είναι το βλαστοκύτταρο της Φυλής μας , ο αναμεταδότης Ηθών, Ιδανικών και Παραδόσεων.

Ο σημαντικότερος παράγοντας, ο οποίος συνετέλεσε στο να πληγεί η πατροπαράδοτη ελληνική οικογένεια και κατ΄ επέκταση η κοινωνίας μας, είναι η αστυφιλία, την οποία το Ελληνικό Κράτος πραγμάτωσε, με τον συγκεντρωτισμό του πληθυσμού στα μεγάλα αστικά κέντρα, ψηφίζοντας τους νόμους της τοπικής αυτοδιοίκησης (καταστροφής της υπαίθρου κατ΄ εμέ) , νεκρώνοντας έτσι την περιφέρεια.

Πως όμως η αστυφιλία έπληξε και πλήττει την Οικογένεια και το έργο της;

Ο γρήγορος ρυθμός ζωής, το ίδιο το περιβάλλον της πόλης και η διάλυση των κοινωνικών δεσμών μέσα σε μια γειτονιά, αφήνει πολύ λίγα περιθώρια για Έθιμα και Παραδόσεις. Η μετατροπή των γονέων σταδιακώς, σε μανιωδώς εργαζόμενους, τους κατέστησε δυστυχώς ανήμπορους και σε αρκετές περιπτώσεις ανίκανους, ηθικώς και χρονικώς, για την ανάληψη ευθύνης σχετικώς με τα παιδιά τους και μοιραίως έφερε τις Παραδόσεις και την μεταλαμπάδευση Ηθών και Ιδανικών σε άσχημη μοίρα.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον συνεπικουρουμένου από τη συνεχή προπαγάνδα, “διανοούμενων”, καναλαρχών των μεγάλων ΜΜΕ, δημόσιων προσώπων κλπ, οδηγήθηκε η ελληνική οικογένεια - κοινωνία με μαθηματική ακρίβεια στην έκπτωση των ηθικών αξιών που όλοι παρακολουθούμε ή και βιώνουμε σήμερα, αλλά και στο να χάσει τις ισορροπίες της.

Επίσης, ένας εξ ίσου σημαντικός παράγοντας, ο οποίος έχει συμβάλλει στο να πληγεί η ελληνική οικογένεια είναι η απομάκρυνση των γονέων από την οικογενειακή εστία και η προβολή καταναλωτικών, ηδονιστικών, ωφελιμιστικών προτύπων, μέσω της ανεξέλεγκτης πλέον τεχνολογίας. Στα πλαίσια αυτού του παράγοντα υπάγεται και η απομάκρυνση από την Δημόσια Παιδεία, των μαθημάτων παραδοσιακών χορών, λαογραφίας και τελικώς η παραχάραξη της ίδιας της Ιστορίας.

Όλα τα παραπάνω, και με μια κοινωνία η οποία διδάχθηκε τα τελευταία έτη, να λειτουργεί μόνο με το ΕΓΩ και όχι με το ΕΜΕΙΣ, μας οδήγησαν στα σημερινά αδιέξοδα και την αποτυχία.

Τα τελευταία σαράντα χρόνια δυστυχώς έχουμε επιδοθεί σε ενός χιμαιρικού τρόπου ζωής, δηλαδή ανέφικτου, το κυνήγι του οποίου έχει οδηγήσει την πάλαι ποτέ ελληνική οικογένεια να φαντάζει περιττή πολυτέλεια. Το χειρότερο όμως είναι ό,τι μεταλαμπαδεύουμε, τα ίδια επιβλαβή πρότυπα και στην επόμενη γενιά.

Θα κλείσω με τα διαχρονικά λόγια, του συντοπίτη του παππού μου, Φώτη Κόντογλου:

Ὅσοι ἀπομείναμε πιστοὶ στὴν παράδοση, ὅσοι δὲν ἀρνηθήκαμε τὸ γάλα ποὺ βυζάξαμε, ἀγωνιζόμαστε, ἄλλος ἐδῶ, ἄλλος ἐκεῖ, καταπάνω στὴν ψευτιά. Καταπάνω σ᾿ αὐτοὺς ποὺ θέλουνε την Ἑλλάδα ἕνα κουφάρι χωρὶς ψυχή, ἕνα λουλούδι χωρὶς μυρουδιά. Κουράγιο, ὁ καιρὸς θὰ δείξει ποιὸς ἔχει δίκιο, ἂν καὶ δὲ χρειάζεται ὁλότελα αὐτὴ ἡ ἀπόδειξη.

Οἱ σημερινοὶ «ἀνήσυχοι» Ἕλληνες δὲν καταστρέφουν καταργώντας ὅτι βρήκαμε ἀπὸ τοὺς πατεράδες μας, ἀλλὰ τὸ καταστρέφουν «τελειοποιώντας» το, «ἐξελίσσοντας» ὅτι σώθηκε ὡς ἐμᾶς ἀπὸ τοὺς παλαιότερους, τοὺς ἐνδιαφέρει μονάχα νὰ τὸ «συγχρονίσουνε», νὰ τὸ «τελειοποιήσουνε», δηλαδή, μ᾿ ἄλλα λόγια νὰ τὸ χαλάσουνε.΄

Γενικώς και εν κατακλείδι, η κονσερβοποιημένη μάζα της μεγαλούπολης, πάσχουσα από έλλειψη κοινωνικών δεσμών συνετέλεσε στο να πληγεί η ελληνική οικογένεια και κοινωνία γενικότερα.