181 χρόνια μετά την καταδίκη του Θ. Κολοκοτρώνη, σε θάνατο από την Βαυαροκρατία.

Έκτοτε οι Έλληνες δικαστές θα επικαλούνται το ηρωικό προηγούμενο των Πολυζωίδη - και Τερτσέτη;

«Την απόφασίν σας την θεωρώ όχι μόνον άδικον ως ατιμάζουσα άνδρας αθώους και ενδόξους, αλλά και επικίνδυνον ως κηλιδούσαν από τούδε τα δικαστήρια της νέας βασιλείας, με την ασέβειάν της προς την αλήθειαν και την δικαιοσύνην». (Πολυζωίδης )

«με τέτοια αποδεικτικά, ούτε δυο γάτοι δεν καταδικάζονται εις θάνατον!» (Τερτσέτης)

Συμπληρώνονται φέτος 181 χρόνια από την καταχώριση μιας μαύρης σελίδας στην ελληνική Ιστορία.

Στις 25 Μαΐου 1834 λοιπόν, στο τουρκικό τζαμί του Ναυπλίου, διαδραματίστηκε μια από τις χειρότερες δίκες, η οποία προσέβαλε βάναυσα το Γένος των Ελλήνων και στιγμάτισε την Πατρίδα μας, στο πέρας τις οποίας ήχησαν τα ακόλουθα λόγια: «Ο Δημήτριος Πλαπούτας και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης καταδικάζονται εις θάνατον ως ένοχοι εσχάτης προδοσίας».

Το κράτος των Βαυαρών, (των βάρβαρων Βορείων) το οποίο εγκαταστάθηκε και ρίζωσε στα εδάφη μας από τις Μεγάλες Δυνάμεις, προσπάθησε με αυτές να θανατώσει δυο Έλληνες, μπροστάρηδες του πιο ιερού αγώνα αυτού του 1821, κατηγορώντας τους ως «συνωμότες» εναντίον της αντιβασιλείας, η οποία συντηρούσε και στην ουσία «θέρμαινε» τον θρόνο του ανήλικου Όθωνα.

Οι Γερμανοί ηθέλησαν να αφαιρέσουν το δικαίωμα στη ζωή από εκείνους που μας ανέστησαν. Από αυτούς που ήταν η ψυχή του αγώνα για να ελευθερωθεί η βασανισμένη Πατρίδα μας από τον Τούρκο κατακτητή, μετά από 400 χρόνια μαύρης σκλαβιάς. Με αυτή τους την ενέργεια έπλητταν έτσι το βασανισμένο σώμα του έθνους μας, που μόλις είχε αναστηθεί.

Δυο δικαστές που σήκωσαν την τιμή της Ελλάδας στους ώμους τους, ο Γεώργιος Τερτσέτης και ο Αναστάσιος Πολυζωίδης, μειοψήφησαν και έκαναν το παν για να μην καταδικαστούν οι ήρωες του Αγώνα.

Και οι 115 μάρτυρες υπερασπίσεως πάλεψαν, με όποιον τρόπο μπόρεσαν, για να απονεμηθεί το δίκαιο στους νόμιμους δικαιούχους, τους Έλληνες, ενώ οι ξένοι και οι 44 μάρτυρες κατηγορίας αποπειράθηκαν να χύσουν ξανά το αίμα των αθώων στη γη μας.

Ο Κολοκοτρώνης, ακολουθώντας πιστά το πνεύμα του Σωκράτη, όταν άκουσε έναν οπαδό του που του είπε, «άδικα σε σκοτώνουν, Στρατηγέ», απάντησε: «Γι’ αυτό λυπάσαι; Καλύτερα που με σκοτώνουν άδικα, παρά δίκαια». Δηλαδή, καλύτερα να αδικείσαι παρά να αδικείς.

Δυστυχώς σήμερα μετά από 180 χρόνια, η ιστορία επαναλαμβάνεται υπό άλλη μορφή, σαν να μην έχει περάσει μια ημέρα, αφού οι ξένοι - και κυρίως οι Γερμανοί- ανερυθρίαστα και με τον πιο στυγνό, απάνθρωπο και άδικο τρόπο προσπαθούν και πάλι να επιβληθούν στους Έλληνες και να λεηλατήσουν την Ελλάδα.

Η σύντομη αυτή αναδρομή και αναφορά στη δίκη και την καταδίκη του Κολοκοτρώνη και του Πλαπούτα, ας αφυπνίσει όλους μας και κυρίως τη νέα Κυβέρνηση, η οποία δίνει την μάχη της, για να αποτρέψει αυτή τη νέα μορφή της βάρβαρης επιδρομής, που βιώνει η Πατρίδας μας εδώ και πέντε χρόνια, έχοντας ως φωτεινό παράδειγμα τους δύο Έλληνες δικαστές Γεώργιο Τερτσέτη και Αναστάσιο Πολυζωίδη, οι οποίοι υπηρέτησαν την Θέμιδα και την Πατρίδα, και όχι τα συμφέροντα της Γερμανίας και των Μεγάλων Δυνάμεων.

Από τότε και έως σήμερα, πλανάται το ερώτημα στο σύνολο του Ελληνικού λαού:

" Έκτοτε οι Έλληνες δικαστές θα επικαλούνται το ηρωικό προηγούμενο του Πολυζωίδη, όταν θα δέχονται πιέσεις ή απειλές ή παρασκηνιακές υποδείξεις από μέρους της Εκτελεστικής Εξουσίας;

Τελικώς αυτό το κομμάτι γης, το οποίο το είχε κρατήσει ο Θεός για τον εαυτό του και το δώρισε στους Έλληνες, οι υπόλοιποι Βαλκανικοί λαοί και όχι μόνο, δεν μπορούν να το ξεπεράσουν και προσπαθούν πάση θυσία και ποικιλοτρόπως να διεισδύσουν σε αυτό.

Όμως, ο Μεγάλος Θεός αυτό το "φιλέτο" γης ήξερε και το εμπιστεύτηκε στους Έλληνες, γιατί είναι από τους λίγους λαούς που παρ΄ όλες τις αδυναμίες του, εδώ και χιλιάδες χρόνια, χύνοντας ποτάμι αίματος, προσπαθεί να το διατηρήσει ανέπαφο και Ορθόδοξο.

"Πατρίδα μου σαν τον ήλιος σου,

ήλιος αλλού δεν λάμπει

και σου υποσχόμαστε

κανείς δεν θα σου τον πάρει"

(Ε.Μ.)

Γράφει

Ο Ευάγγελος Μαυρογόνατος

Απόστρατος Αξιωματικός του Στρατού Ξηράς