"Η ΒΙΑ ΤΩΝ ΜΜΕ & Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΒΙΑ, ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ"

Γράφει

Ο Ευάγγελος Μαυρογόνατος
Αρθρογράφος - Σχολιαστής

(7/7/2014)

Στην αρχαιότητα η Βία ήταν Θεά με μυστική δύναμη που μαζί με τα αδέρφια της (Κράτος, Ζήλο και Νίκη) υπηρετούσε το νόμο του Δία.

Στις μέρες μας εξακολουθεί να λατρεύεται από πολλούς και να έχει μυστικές δυνάμεις υπηρετώντας το "δίκαιο του ισχυρού".

Μπορεί να διαχωριστεί σε ενεργητική και παθητική. Ενεργητική είναι η βία εκείνων που σπάζουν, τζάμια ή κρανία, καταστρέφουν αυτοκίνητα, ιδιωτική και δημόσια περιουσία. Παθητική είναι η βία εκείνων, που δεν υποκύπτουν σε τίποτε παρά μόνο στην ενεργητική βία.

Μ΄ αυτή την έννοια η ενεργητική βία εκφράζει μια απροκάλυπτη, παρορμητική και συχνά παθιασμένη επιθετικότητα, ενώ η παθητική μια άμεση προ ενεργητική και αρπακτική συμπεριφορά κυριαρχίας.

Η βία συχνά ορίζεται ως η "άσκηση σωματικής ή άλλης δύναμης ή η χρησιμοποίηση απειλών με σκοπό την επιβολή της θέλησης κάποιου" (Μπαμπινιώτης 1998), ενώ πολλές φορές χρησιμοποιείται ως συνώνυμο της "επιθετικότητας".

Η βία ως έκφραση την έχουμε συνδυάσει ή την θεωρούμε ως επιθετικότητα, που έχει ως στόχο την πρόκληση υπερβολικού πόνου (μέχρι θανάτου) στους άλλους.

Ο δυτικός πολιτισμός επέτρεψε στην βία να κυριαρχεί και να προβάλλεται ως απολύτως αναγκαία δράση για την επιβίωση κάθε είδους: ατομική, συλλογική, εθνική, θρησκευτική, πολιτισμική, οικονομική, κοινωνική κλπ.

Σήμερα οι κυρίαρχες μορφές βίας είναι: "η Βία των ΜΜΕ" και "η οικονομική Βία". Οι δύο αυτές "Θεότητες" λειτουργούν αμφίδρομα, υπηρετώντας εγχώρια και ξένα συμφέροντα.

Σε ό,τι αφορά αυτή των ΜΜΕ, παρατηρούμε, ότι ενώ αυτή καταδικάζεται με ηθικοπλαστικά επιχειρήματα τα οποία λειτουργούν ως ιδεολογικά ηρεμιστικά για την καταστολή των κοινωνικών εκρήξεων, δεσπόζει παντού με μια λογική που δεν είναι συγκρουσιακή, αλλά αναδύεται από τις εξουσιαστικές σχέσεις της καθημερινής ζωής, οι οποίες δυστυχώς νομιμοποιούνται μέσα από τις υποτιθέμενες δημοκρατικές διαδικασίες ελευθέρων επιλογών.

Η οικονομική βία είναι παρούσα σε κάθε επίπεδο της κοινωνικής εμπειρίας, επιβάλλοντας τέτοιους καταναγκασμούς, που υποχρεώνουν το άτομο ν΄ ανταποκριθεί στις αμέτρητες " επιταγές" της.

Έχει την όψη της πιο αθώας ομαλότητας, στην ουσία όμως κρύβει, μια προκατασκευασμένη φαινομενολογία αριθμών και οικονομικών δεικτών, τα οποία λειτουργούν εις βάρος της κοινωνίας και υπέρ των δανειστών της χώρας μας.

Με τις δύο αυτές σημερινές "Θεότητες" η κοινωνία έχει μπερδευτεί, η μάλλον την έχουν μπερδέψει, σε τέτοιο σημείο, που δεν είναι σε θέση να διακρίνει: Την ειλικρίνεια από την υποκρισία, το σωστό από το λάθος, την αλήθεια από το ψέμα, την τιμιότητα από την αν εντιμότητα, τον πολιτικό από τον πολιτικάντη.

Συνεπώς η βία δεν έχει μόνο την μορφή της σωματικής βίας από άτομο σε άτομο, αλλά και αυτής από το ίδιο το Κράτος, το οποίο βιάζει τους πολίτες του με τις προαναφερθείσες μορφές βίας και οδηγεί ορισμένους απ΄ αυτούς, σε απονενοημένες ενέργειες. Άρα και εδώ υπάρχει θύτης και θύμα.