Η παροιμιώδης αυτή έκφραση, οφείλεται σε έναν Κρητικό, που ονομάζονταν
Παντελής Αστραπογιαννάκης.
Όταν οι Ενετοί κυρίευσαν τη Μεγαλόνησο, αυτός πήρε τα βουνά μαζί με μερικούς τολμηρούς συμπατριώτες του.
Από εκεί κατέβαιναν τις νύχτες και χτυπούσαν τους
κατακτητές μέσα στα κάστρα τους.
Για να δίνει, ωστόσο, κουράγιο στους νησιώτες, τους υποσχόταν ότι θα ελευθέρωναν γρήγορα την Κρήτη.
Με το σήμερα, όμως, και με το αύριο, ο καιρός περνούσε και η κατάσταση του νησιού αντί να καλυτερεύει, χειροτέρευε.
Οι Κρητικοί άρχισαν ν’ απελπίζονται. Μα ο Αστραπογιαννάκης δεν έχανε το θάρρος του, εξακολουθούσε να τους δίνει ελπίδες για σύντομη απελευθέρωση. Οι συμπατριώτες του, όμως, δεν τα πίστευαν πια. Όταν, λοιπόν, το ασύγκριτο εκείνο παλικάρι πήγαινε να τους μιλήσει, όλοι μαζί του έλεγαν: «Ξέρουμε τι θα πεις. Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μoυ!».
Έτσι προέκυψε και η αντίστοιχη παροιμιώδης φράση, η οποία υποδηλώνει μια κατάσταση, συνήθως ανεπιθύμητη, η οποία παραμένει αμετάβλητη.
Όταν οι Ενετοί κυρίευσαν τη Μεγαλόνησο, αυτός πήρε τα βουνά μαζί με μερικούς τολμηρούς συμπατριώτες του.
Από εκεί κατέβαιναν τις νύχτες και χτυπούσαν τους
κατακτητές μέσα στα κάστρα τους.
Για να δίνει, ωστόσο, κουράγιο στους νησιώτες, τους υποσχόταν ότι θα ελευθέρωναν γρήγορα την Κρήτη.
Με το σήμερα, όμως, και με το αύριο, ο καιρός περνούσε και η κατάσταση του νησιού αντί να καλυτερεύει, χειροτέρευε.
Οι Κρητικοί άρχισαν ν’ απελπίζονται. Μα ο Αστραπογιαννάκης δεν έχανε το θάρρος του, εξακολουθούσε να τους δίνει ελπίδες για σύντομη απελευθέρωση. Οι συμπατριώτες του, όμως, δεν τα πίστευαν πια. Όταν, λοιπόν, το ασύγκριτο εκείνο παλικάρι πήγαινε να τους μιλήσει, όλοι μαζί του έλεγαν: «Ξέρουμε τι θα πεις. Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μoυ!».
Έτσι προέκυψε και η αντίστοιχη παροιμιώδης φράση, η οποία υποδηλώνει μια κατάσταση, συνήθως ανεπιθύμητη, η οποία παραμένει αμετάβλητη.
Εύλογα θα
αναρωτηθείτε, μα με παροιμιώδεις εκφράσεις θα ασχολούμαστε τώρα;
Κι΄ όμως,
έχουν και αυτές την σημασία τους και την διαχρονικότητά τους σκιαγραφούν την
ελληνική πραγματικότητα, καθώς και την νοοτροπία μας, την οποία ενώ όλοι μας
κατακρίνουμε, δεν είμαστε όμως διατεθειμένοι να την αλλάξουμε.
Πέρασαν 24
χρόνια (πόσα έγιναν μέσα σε αυτά) ,στις 22 Νοεμβρίου
1989 οι Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, Ανδρέας Παπανδρέου και Χαρίλαος Φλωράκης,
αποφασίζουν τη σύσταση οικουμενικής κυβέρνησης, υπό τον ακαδημαϊκό Ξενοφώντα
Ζολώτα, κατά την τέταρτη φάση των διερευνητικών συνομιλιών με τον Πρόεδρο της
Δημοκρατίας Χρήστο Σαρτζετάκη.
Κατόπιν συμφωνίας των τριών εκλογικών σχηματισμών, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και
Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου (ΚΚΕ και ΕΑΡ), σχηματίστηκε
οικουμενική κυβέρνηση υπό τον Ξενοφώντα Ζολώτα, που αντικατέστησε την
προηγούμενη υπηρεσιακή κυβέρνηση Γρίβα.
Τελικά εμείς μπορεί να ξεχνάμε την ιστορία μας,
εκείνη όμως όχι, κι αυτό, γιατί αφού δεν
παραδειγματιζόμαστε από τα λάθη του παρελθόντος, είμαστε αναγκασμένοι να τα
ξανά ζήσουμε.
Μια εικόνα
είναι χίλιες λέξεις. Οι εν λόγω φωτογραφίες, μας υπενθυμίζουν τα γεγονότα και
τα όσα έχουν διαδραματιστεί, μέχρι τούδε και για τα οποία δεν απαιτείται ιδιαίτερη
ανάλυση, αφού αυτά, είναι αψευδής μάρτυρες, ενός καλά στημένου σκηνικού αλώσεως
της Πατρίδας μας, τα οποία βιώνουμε τώρα με τον χειρότερο τρόπο. Κλείνω με τα
λόγια του Πολύβιου:
«Η ιστορία μας διδάσκει ότι η αλαζονεία πάντα ταπεινώνεται, ότι η αμάθεια,
η οκνηρία, η ολιγωρία, η ευπιστία και η ανανδρία πάντα φέρνουν τον όλεθρο μαζί
τους….. επίσης από τη ιστορία μαθαίνουμε πως τίποτε δεν γίνεται στην τύχη και
πως όλα γενικά οφείλονται σε κάποια αίτια πολύ συγκεκριμένα».
Έγραψε
Ο
Ευάγγελος Μαυρογόνατος
Blogger Comment
Facebook Comment