Μπορεί ο ελληνικός λαός να εξαπατάται ευκόλως από τους πολιτικούς

όμως την ιστορία του δεν πρόκειται να την αλλοιώσει κανείς, γιατί είναι αποθηκευμένη στις ψυχές του.

Διαβάζοντας τον τοπικό τύπο της 20/11/2015 ένοιωσα ικανοποίηση για την δημοσίευση αρκετών άρθρων, τα οποία σχετίζονται με τις δηλώσεις του υπουργού παιδείας κ. Φίλη, περί αμφισβήτησης της γενοκτονίας του Ποντιακού ελληνισμού. Οι αντιδράσεις από ότι φαίνεται, ευτυχώς, δεν θα κοπάσουν σύντομα και αυτό είναι θετικό.

Μήπως τελικώς αυτές οι ανερυθρίαστες δηλώσεις υπουργού μιας αριστερίζουσας κυβέρνησης, η οποία υποτίθεται ιδεολογικώς είναι εναντίον της βίας και κοντά στους δοκιμαζόμενους πολίτες, ήταν ένα μνημόσυνο για το ένα εκατομμύριο και πλέον θυμάτων της χειρότερης γενοκτονίας που υπέστη ο ελληνισμός μέσα στην μακραίωνη ιστορία του και του ενάμισι εκατομμυρίου που εκδιώχθηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες ;

Μήπως τελικώς αυτές οι ανιστόρητες δηλώσεις του κ. υπουργού, έκαναν και κάποιο καλό; Μήπως λειτούργησαν θετικώς, ούτως ώστε να ξυπνήσουν οι μνήμες μας, όσων είχαμε την τύχη, να έχουμε μεγαλώσει με πρόσφυγες προπάππους - προγιαγιάδες, παππούδες - γιαγιάδες και γονείς;

Αγαπητοί αναγνώστες συμπολίτες του Νομού Κιλκίς, ο μαρτυρικός αυτός τόπος που ζούμε σήμερα, είναι σχεδόν στο σύνολό του τόπος προσφύγων, οι περισσότεροι των οποίων γλύτωσαν από τις θηριωδίες των Οθωμανών Τούρκων ή ανταλλάχτηκαν και εδραιώθηκαν σε αυτόν τον ηρωικό τόπο, θύματα σκοπιμοτήτων των ξένων "φίλων" μας, των εσφαλμένων πολιτικών κινήσεων και της επάρατης ασθένειας του διχασμού.

Προσωπικώς μεγάλωσα σε προσφυγικό συνοικισμό μέσα σε μια οικογένεια με την προγιαγιά μου η οποία έχασε κατά τον ξεριζωμό, τον μεγάλο της γιό - έπεσε στον Μικρασιατικό πόλεμο - και την γιαγιά μου, η οποία έχασε τον σύζυγο της, από την ελονοσία η οποία θέριζε τους πρόσφυγες και όχι μόνο, καθόσον οι περισσότεροι συνοικισμοί συγκροτήθηκαν πλησίον ελών και άγονων περιοχών.

Δεν μπορώ να ξεχάσω μικρό παιδί τις διηγήσεις της προγιαγιάς μου, μπροστά στο τζάκι του πλινθόκτιστου σπιτιού μας, να μου διηγείται, τις καλές στιγμές που έζησε στην "Πατρίδα", με αυτήν την λέξη άρχιζε και τελείωνε συνεχώς τις διηγήσεις της. "Ζούσαμε σε διώροφο σπίτι, είχαμε πολλά κτήματα, άλογα και υπηρετικό προσωπικό πάνω από εικοσιπέντε Τούρκους" μου έλεγε και τα δάκρυα βουβά κυλούσαν στα ρυτιδωμένα της μάγουλα, μόνο κανένα αναφιλητό και στεναγμός έκοβαν τις διηγήσεις της.

Δεν μπορώ να ξεχάσω τις διηγήσεις της, για τις ημέρες της σφαγής και για την ταλαιπωρία που υπέστησαν κατά την μετάβασή τους στην μητέρα Ελλάδα και οι εικόνες της περιγραφής ερχόντουσαν στο παιδικό μου μυαλό λες και τις ζούσα και εγώ.

Δεν μπορώ λοιπόν ούτε να λησμονήσω, ούτε να σιωπήσω με τέτοιου είδους δηλώσεις οι οποίες μας φέρνουν στη μνήμη μου τις διηγήσεις της για τα προβλήματα που αντιμετώπισαν οι πρόσφυγες από τους γηγενείς, οι οποίοι του θεωρούσαν παρείσακτους, τους εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο, λόγω της ανέχειας τους, τους μείωναν συνεχώς και μάλιστα τους αποκαλούσαν "Τούρκους" και "Τουρκόσπορους" .

Επίσης μιλούσε με σκληρά λόγια για τον Ελευθέριο Βενιζέλο, γιατί όπως έλεγε τους πρόδωσε, αφού θεωρούσαν ότι η μετάβαση τους στην μητέρα Ελλάδα ήταν κάτι το προσωρινό για να αποφύγουν τα χειρότερα και ότι θα ξανά γύριζαν στα σπίτια τους και στις ζωές τους. Φυσικά έφυγαν και δυο με αυτόν τον καημό.

Η αλήθεια είναι, ότι σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάννης, οι ανταλλάξιμοι είχαν δικαίωμα να μεταφέρουν την κινητή περιουσία τους και να πάρουν ως αποζημίωση από το κράτος στο οποίο μετανάστευαν περιουσία ίσης αξίας με την ακίνητη περιουσία που άφηναν. όμως λόγω καθυστερήσεων (σκοπίμως) από πλευράς της Τουρκίας αυτό δεν έγινε ποτέ. Δυστυχώς όμως με την υπογραφή τον Ιούνιο του 1930 του Συμφώνου Φιλίας στην Άγκυρα μεταξύ Βενιζέλου και Ατατούρκ τερμάτιζε τις προσδοκίες των προσφύγων για μια ικανοποιητική αποζημίωση όσων άφησαν πίσω τους. Ο Βενιζέλος, έχοντας ως πρώτιστο στόχο την ειρήνη στην περιοχή και μια καλή σχέση με την Τουρκία, δέχτηκε να περιέλθουν οι περιουσίες στην απόλυτη κυριότητα των δύο κυβερνήσεων. Ουσιαστικά η συμφωνία αδικούσε καταφανώς τους έλληνες πρόσφυγες.

Όμως οι ξεριζωμένοι από τις πατρίδες τους πρόσφυγες, παρ όλες τις αντιξοότητες, ξανά έστησαν τα νοικοκυρά τους, αρχικώς μέσα από δουλειές του ποδαριού. Πολύ σύντομα όμως δημιούργησαν πολλές μικρές βιοτεχνικές επιχειρήσεις, αλλά και μεγάλα ή μεσαία εργοστάσια επί παραδείγματι στην Νέα Ιωνία, Ιδρύθηκαν, σχεδόν αποκλειστικά από πρόσφυγες, εργοστάσιο ελαστικών, σοκολατοποιίας και ζαχαροπλαστικής, βιομηχανία χρωμάτων και αγγειοπλαστικής, βαμβακουργίας, εριουργίας και υφαντουργίας αλλά και ταπητουργίας.

Επίσης σύμφωνα με την Όλγα Βογιατζόγλου " Οι πρόσφυγες συνετέλεσαν τα μέγιστα στην ίδρυση του μεγάλου κολοσσού, αυτού των εκκοκκιστηρίων του Μποδοσάκη" στη Νέα Ιωνία, είτε ως φθηνό δυναμικό είτε ως οικοδόμοι.

Παραλλήλως και πέραν των προαναφερθέντων, μετέφεραν μαζί τους και μετέδωσαν στους γηγενείς, έναν άλλο τρόπο ζωής, έναν πιο κοσμοπολίτικο, νέα μουσικά ακούσματα, νέες γεύσεις, έναν διαφορετικό τρόπο ντυσίματος κ,π.ά. για τα οποία φυσικά επικρίθηκαν δυσμενώς από αυτούς.

Αγαπητοί αναγνώστες, τελικώς, μπορεί να ζούμε στην Δύση, όμως ανήκουμε στην Ανατολή.

Κλείνοντας, θέλω να στείλω ένα μήνυμα προς το υπουργό και την κυβέρνηση γενικότερα, μιας και τον στηρίζει και συμφωνεί με τις θέσεις του αυτές, ότι μπορεί να μας εξαπατήσατε προεκλογικώς για τα οικονομικά, όμως την ιστορία μας δεν πρόκειται να μας την αλλοιώσετε γιατί είναι αποθηκευμένη στις ψυχές μας και μεταφέρεται αληθινή στις ψυχές των παιδιών και των εγγονιών μας, από γενιές σε γενιές. Και την ύλη των βιβλίων να αλλάξετε οι πραγματικές αλήθειες δεν πρόκειται να σβήσουν από την συλλογική μας μνήμη. Το μόνο που θα καταφέρετε είναι να χαρακτηριστείτε, από τον ιστορικό του μέλλοντος, ως σύγχρονοι Εφιάλτες.

Γράφει

Ο Ευάγγελος Μαυρογόνατος