8η Οκτωβρίου 1940. Το Έπος των Ελλήνων!!!

Γράφει

Ο Ευάγγελος Μαυρογόνατος*

Η ηρωική αντίσταση της Ελλάδος εναντίον της φασιστικής Ιταλίας, σε μια άνιση αναμέτρηση μαζί της, κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου απέδειξε περίτρανα για μια ακόμη φορά, μέσα στο διάβα της νεότερης Ιστορίας μας, το θαύμα της αδούλωτης Ελληνικής ψυχής και ανδρείας. Αστείρευτο το ηθικό της ανά τους αιώνες… Πηγή ακένωτη, θάρρους, αυτοθυσίας, τόλμης και αρετής, του «ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ» του Λεωνίδα, το " δε την πόλιν σοι δούναι …" του Κων/νου Παλαιολόγου, το '" Ελευθερία ή θάνατος" των αγωνιστών του 1821,να αντηχούν για μια ακόμη φορά.

Οι Έλληνες στην προσπάθειά τους να κρατήσουν ουδετερότητα στο Β΄Π.Π. βρέθηκαν στην ανάγκη να αντιμετωπίσουν την προκλητική επίθεση των Ιταλών, οι οποίοι παραβίασαν προκλητικά και ανερυθρίαστα τα σύνορά μας.

Με τους ιταλούς δεν είχαμε έρθει ποτέ σε προστριβές. Ούτε είχαμε εδαφικές διαφορές. Φαίνεται ο Μουσολίνι είχε το σχέδιο του, μέσα στο πρόγραμμα του άξονα με τον Χίτλερ. Η μεγαλομανία και η φασιστική του παράνοια, δεν του επέτρεπε να μην είναι μέρος του παιγνιδιού. Με το ύφος ψευδοκαίσαρα, επειδή πήρε ην Αλβανία δική του, θεώρησε ότι και η Ελλάδα θα είναι ένας περίπατος. Όμως αυτός και ο Χίτλερ λογάριασαν χωρίς τον ξενοδόχο.

Τα μεγαλεπήβολα σχέδιά τους, αστόχησαν όταν με τη βοήθεια της Αγίας Σκέπης δηλαδή της Παναγίας μας, ο Ελληνικός Στρατός αντιστάθηκε με πείσμα και αυταπάρνηση, χρειάστηκαν μήνες με τις πανίσχυρες αριθμητικά δυνάμεις και τις πολεμικές μηχανές τους, για να κάμψουν την αντίσταση του.

Η Ελλάδα σε όλους τους πρόσφατους αγώνες της, ήταν πάντα αμυνόμενη και ουδέποτε επιτιθέμενη, και σε κάθε περίπτωση επαλήθευε την πανάρχαια ιστορία της. Όμως κάθε φορά που θα τους αναλογιστούμε, έρχονται στο νου και οι ανεπανόρθωτες συμφορές σε ανθρώπινες υπάρξεις που είναι και οι τραγικότερες, έναντι των υλικών.

Η πολεμική έξαρση των ημερών της επιστράτευσης, ο ενθουσιασμός, η ομοψυχία όλων των Ελλήνων, οι οποίοι παραμέρισαν τις προσωπικές και πολιτικές τους διαφορές, αυτός ο ήλιος της χαράς έσβησε και εκείνο που απέμεινε ως κατακάθι, είναι η πικρή ανάμνηση τόσων αδικοχαμένων ανθρώπων, εκείνης της τραγικής για την ανθρωπότητα, περιόδου. Τραγικές στιγμές που δεν μπορεί κανένας να περιγράψει.

Είκοσι χρονών παιδιά, άλλοι παντρεμένοι με οικογένειες και παιδιά παίρνοντας μαζί τους το γυλιό , εικόνες Του Χριστού, της Παναγίας , και Αγίων φυλαχτά από τα χέρια των μανάδων και την ευχή τους, υποσχόταν να ζωντανέψουν τη χαμένη ελπίδα και το αθάνατο Ελληνικό πνεύμα της φυλής μας.

Δεν είναι λίγο να φεύγει κανείς για το μέτωπο, και να πείσει τον εαυτό του ότι ίσως δεν θα γυρίσει πάλι πίσω στην οικογένεια του και στα προσφιλή του πρόσωπα.

Ο πόλεμος είναι κακός, δυναστεύει το φρόνημα της ψυχής το δίκαιο του άλλου, διακόπτει το ασύγκριτο ταξίδι της ζωής, αλλάζει τη χαρούμενη όψη της και την κάνει τραγική.

Πολλά παλληκάρια μας έπεσαν μαχόμενα για την Πατρίδα, αφού έζησαν τις αντιξοότητες των χιονισμένων βουνών της Αλβανίας, τις χιονοθύελλες, τα κρυοπαγήματα, τους πόνους των τραυμάτων τους.

Όλα αυτά αποτελούσαν ένα βαρύ φορτίο των αναμνήσεων των επιζώντων, το οποίο κουβαλούσαν και κουβαλούν ακόμη όσοι είναι εν ζωή.

Αυτοί που έπεσαν, και όσοι είναι ακόμη άταφοι στα Αλβανικά βουνά, όλα αυτά τα τραγικά γεγονότα τα πήραν μαζί τους, αρματωμένοι με γενναίο φρόνημα και αυταπάρνηση και έδωσαν ότι πολυτιμότερο είχαν, τη ζωή τους.

Τους Ήρωες δεν πρέπει να τους κλαίς μάνα, πατέρα, αδελφέ και γυναίκα.

Είναι αυτοί που πολέμησαν για την Πατρίδα, για την Ελλάδα μας!

Οι άνθρωποι μπορεί να τους ξεχάσαμε, όμως η λευτεριά ΟΧΙ.

«Πέρα στο ξέφωτο ξάγρυπνη, πλέκει για τον καθένα τους κι΄ απόνα στεφάνι».

Όμως η θύελλα του 1940-41 σάρωσε και τον άμαχο πληθυσμό της Πατρίδας μας. Ο Ελληνικός λαός υπέφερε κάτω από τον Γερμανικό και Ιταλικό ζυγό και η Μακεδονία μας από τον Βουλγαρικό με την τριπλή κατοχή.

Ημέρες μαύρες η της κατοχής, σκοτεινιασμένες, όπου ο ήλιος θαρρείς και είχε κρυφτεί επίτηδες για να μην φαίνονται οι φρικαλεότητες των κατακτητών και τα σκελετωμένα άψυχα κορμιά των λιμοκτονούντων, κυρίως στο κλεινόν άστυ.

Αθάνατοι νεκροί, ας είναι ελαφρύ το χώμα που σας σκεπάζει. Εσείς είστε τα πένθη μας, όμως είστε και τα πρότυπά μας. Καθαγιάσατε με το αίμα σας τη ξένη γη, δοξάστε την Πατρίδα μας. Παρόλο που πολλοί από εσάς είστε οι άταφοι νεκροί μας, εντούτοις η θυσία σας θα είναι πάντοτε ζωντανή, η ξένη γη που πέσατε, φρόντισε η μητέρα φύση να είναι καταπράσινη και σαν τάπητας να σας σκεπάζει.

Η ποιητική λύρα του Κάλβου ας αγκαλιάσει τη μνήμη σας.

«Μόνο που,

ο θάνατος εις την ξένην

δεν είναι τόσο γλυκύς

όσον όταν κοιμώμεθα στην πατρίδα…»

Κύλισαν τα χρόνια, να σας θυμίσω 79 τον αριθμό, ο αντίλαλος του «ΑΕΡΑ» αντηχεί ακόμη στα Αλβανικά βουνά και η θυσίας σας αντάμα ανεβαίνουν στα ουράνια ύψη… και αντηχούν και στις ημέρες.

Όμως λυπάμαι που σας το λέω σας ξεχάσαμε, όπως χαρακτηριστικά έγραψε στο προ­σω­πι­κό του ημε­ρο­λό­γιο ο Έ­φε­δρος Αν­θυπολοχαγός Νί­κος Πα­πα­βα­σι­λεί­ου του 1^ου Τάγ­μα­τος του 40^ου Συ­ντάγ­μα­τος Ευ­ζώ­νων:

«Το δρά­μα τε­λεί­ω­σε, α­γα­πη­μέ­νοι μου νε­κροί συ­μπο­λε­μιστές α­ξιω­μα­τι­κοί και στρα­τιώ­τες, που μεί­να­τε αυ­τού ε­πά­νω στα ά­γρια βου­νά και τα φα­ράγ­για της Αλ­βα­νί­ας και κοι­μά­στε τον αιώ­νιο ύ­πνο.

Και εί­μα­στε τώ­ρα ε­μείς οι τυ­χε­ροί, που επι­ζή­σα­με, στα σπί­τια μας, α­νά­με­σα στους δι­κούς μας.

Κι ε­σείς, α­κό­μα αυ­τού και για πά­ντα αυ­τού.

Α­νά­με­σά μας δεν μέ­νει πια τώ­ρα, πα­ρά η θύ­μη­ση της η­ρω­ι­κής σας μορ­φής και της θυ­σί­ας. Κι ε­κεί­νο που α­σφα­λώς θα ζη­τάτε α­πό ε­μάς, σαν τε­λευ­ταί­α και μο­να­δι­κή σας ε­πι­θυ­μί­α, θα εί­ναι να μη σας ξεχά­σω­με στη ζω­ή, που μας χα­ρί­σα­τε με το αί­μα σας.

Δεν θέ­λω να σας πι­κρά­νω, μα δεν μπο­ρώ να σας κρύ­ψω την πι­κρή α­λή­θεια. Δυ­στυ­χώς θα σας ξε­χά­σω­με . Ναι! θα σας ξε­χά­σω­με.

Ο χρό­νος στο διά­βα του θα σας σκε­πά­σει με λη­σμο­νιά. Αυ­τός είναι δυ­στυ­χώς ο φυ­σι­κός νό­μος και αυ­τή η μοί­ρα των νε­κρών !

Το νοιώ­θω, πως εί­ναι σκλη­ρό και α­παί­σιο, μα εί­ναι αν­θρώ­πι­νο. Η μορ­φή σας στη μνή­μη μας θα σβή­σει λί­γο – λί­γο κι ύ­στε­ρα α­πό κά­μπο­σα χρό­νια θα γί­νε­τε ά­γνω­στοι στρα­τιώ­τες.

Α­νώ­νυ­μοι, που θα σας τι­μού­με μό­νο στις εθνι­κές μας γιορ­τές.

Τον αιώ­νιο ύ­πνο σας θά ΄ρθει μια μέ­ρα να τα­ρά­ξει η σκα­πά­νη και το α­λέ­τρι του γε­ωρ­γού και θα σκορ­πί­σουν τα κό­κα­λα σας έ­ξω α­πό τον τά­φο σας.

Και τό­τε θα υ­πο­φέ­ρε­τε ά­στε­γοι, κυ­νη­γημέ­νοι, πε­ρι­πλα­νώ­με­νοι, πε­ρι­φρο­νη­μέ­νοι, χω­ρίς τά­φο και χω­ρίς σταυ­ρό για προ­στά­τη. Πώς να μην έ­χε­τε δί­καιο για αυ­τή την τρα­γι­κή σας μοί­ρα! Θλί­βο­μαι κατά­καρ­δα μ΄ αυ­τούς τους δια­λο­γι­σμούς και δά­κρυα πλημ­μυ­ρί­ζουν τα μά­τια μου.... Κα­κό­τυ­χα παι­διά, η­ρω­ι­κοί μας νε­κροί ! Νοιώ­θω το πι­κρό σας πα­ρά­πο­νο. Φα­ντά­ζο­μαι το μαρ­τύ­ριό σας μέ­σα στην αιώ­νια νύ­χτα σας.

Ό­μως, ό­μως ποί­ος μπο­ρεί να α­να­τρέ­ψει τον αιώ­νιο σκλη­ρό νό­μο του θα­νά­του και της λη­σμο­νιάς που έ­χει ο­ρί­σει ο Θε­ός. Κα­νέ­νας και πο­τέ ! Πό­σο σας λυ­πάμαι Δεν σας έ­πρε­πε θά­να­τος. Κι ή­σα­σταν τό­σο νέ­οι !!!»

Ο ε­πί­λο­γος αυ­τός α­πο­δί­δει με λί­γα λό­για ό­λη την πι­κρή α­λή­θεια , ό­μως, στους ή­ρω­ες δεν πρέ­πει λύ­πη­ση. Α­ξί­ζει τι­μή και δό­ξα.

«Ω γνήσια της Ελλάδος

τέκνα΄ ψυχαί που επέσατε

εις τον αγώνα ανδρείως,

τάγμα εκλεκτών Ηρώων,

καύχημα νέον».

(Κάλβος)

Ζήτω το Έθνος

Ζήτω η 28^η Οκτωβρίου

Ζήτω ο Στρατός μας.

     Κιλκίς 28/10/2019

                                                       *Απόστρατος Αξιωματικός Σ.Ξ.

Share on Google Plus

About ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΜΑΥΡΟΓΟΝΑΤΟΣ