4-6 Νοεμβρίου 1944.Το Ποντιακό Ολοκαύτωμα του Κιλκίς.

η εικόνα προφίλ του Ioannis Bougas, Η εικόνα ίσως περιέχει: τον Ioannis Bougas

Γράφει

Ioannis Bougass

Ένα από τα ιστορικά περίεργα της δεκαετίας 1940-49 είναι γιατί έγινε σύμβολο των εγκλημάτων των κομμουνιστών ο Μελιγαλάς και όχι το Κιλκίς, αφού τα θύματα στο δεύτερο ήταν από 2 έως 4 φορές περισσότερα, ανάλογα ποιοί έκαναν το μέτρημα.

Στο τέλος Οκτωβρίου 1944, καθώς οι Γερμανοί αποχωρούσαν από τη Μακεδονία, 8-10.000 αντικομμουνιστές εθνικιστές από ολόκληρη τη Μακεδονία συγκεντρώθηκαν στο Κιλκίς σε αναμονή Βρετανικού αποσπάσματος από τη Θεσσαλονίκη για να παραδοθούν. Η συντριπτική πλειοψηφία ήταν ένοπλοι και Πόντιοι, αλλά υπήρχε και ένα μικρό τμήμα δοσιλόγων φιλοναζιστών του Δάγκουλα από τη Θεσσαλονίκη.

Το μεγαλύτερο ένοπλο τμήμα είχε αρχηγό τον Πόντιο οπλαρχηγό Κων/νο Παπαδόπουλο (επέζησε). Δεύτερο ήταν του Κυριάκου Παπαδόπουλου (Κισσά Μπαρτζάκ) από τον Κούκο Κατερίνης (ο Κισσά Μ. αυτοκτόνησε), και τρίτο εκείνο του Θεόφιλου Βαή από τον ΕΔΕΣ Μακεδονίας (δολοφονήθηκε).
Οι δύο ανωτέρω Παπαδόπουλοι, όπως και ο Μιχάλης Παπαδόπουλος (καπετάν Μιχάλαγας) στη Δυτική Μακεδονία, είχαν πάρει όπλα από τους Γερμανούς να αντισταθούν στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ μετά την διάλυση της ΠΑΟ από τον ΕΛΑΣ, χωρίς να έχουν φιλογερμανικές θέσεις. Ότι ακριβώς συνέβη και με τα ΤΑ Πελοποννήσου, τα οποία σχηματίστηκαν το 1944 με Γερμανικά όπλα μετά τη διάλυση των Πατριωτικών Οργανώσεων από τον ΕΛΑΣ.

(Ο Κισσά Μπαρτζάκ είχε καταφύγει στο Κιλκίς μετά την επίθεση του ΕΛΑΣ στο χωριό του Κούκο στις 18 Οκτωβρίου 1944. Και εκείνη τη μάχη είχε ακολουθήσει σφαγή εκατοντάδων αιχμαλώτων ενόπλων και αμάχων -90 από τον Κούκο- μεταξύ των οποίων ήταν και ο γυιός του Κισσά Μπαρτζιάκ. Νωρίτερα, το 1943, ο ΕΛΑΣ είχε απαγάγει και δολοφονήσει και τη σύζυγό του).

Το Κιλκίς, αντί των Βρετανών κυκλώθηκε από 6-7.000 ΕΛΑΣίτες με επικεφαλής τον καπετάν Κικίτσα (Σαράντη Πρωτόπαπα από την Κλέπα Ναυπακτίας, διοικητή της 10ης μεραρχίας του ΕΛΑΣ. Συμμετείχαν ακόμη τμήματα της 11ης μεραρχίας και απόσπασμα της ταξιαρχίας ιππικού της Θεσσαλίας. Η μάχη κράτησε όλη σχεδόν της ημέρα της 4ης Νοεμβρίου. Σύμφωνα με αριστερές πηγές ο ΕΛΑΣ είχε 126 νεκρούς και 280 τραυματίες. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές οι αμυνόμενοι εθνικιστές είχαν 1500 νεκρούς! Λογικά όμως, οι αμυνόμενοι έπρεπε να έχουν λιγότερους από τους μισούς νεκρούς και τραυματίες από τον επιτιθέμενο ΕΛΑΣ. Στο Κιλκίς όμως, όπως και στον Μελιγαλά και σε άλλες μάχες οι αντίπαλοι του ΕΛΑΣ είχαν μόνο νεκρούς, αλλά όχι τραυματίες! Καταλαβαίνετε γιατί.

Το τέλος της μάχης ακολούθησαν σφαγές αιχμαλώτων και αμάχων σε διάφορες τοποθεσίες γύρω από το Κιλκίς μέχρι τις16 Νοεμβρίου που αφήχθη στην πόλη η πρώτη ομάδα Βρετανών στρατιωτών. Το σύνολο των θυμάτων αμφισβητείται. Διαφορετικές πηγές δίνουν αριθμούς από 4-7.500 νεκρούς!
Σύμφωνα με αναφορά που απέστειλε τον Φεβρουάριο του 1945 ένας Κιλκισιώτης ιδιοκτήτης καπναποθήκης, ονόματι Γεώργιος Σιδηρόπουλος, στο αγγλικό προξενείο της Θεσσαλονίκης: « ...Οι εκτελέσεις ξεκίνησαν αμέσως μετά το τέλος της μάχης και διήρκεσαν πολλές ημέρες, ακόμα και μετά την άφιξη στις 16 Νοεμβρίου των πρώτων Άγγλων στρατιωτών στην πόλη. Ο Σιδηρόπουλος υπολόγιζε σε 5.000 τους εκτελεσθέντες, από τους οποίους οι 3.000 είχαν εκτελεστεί από τον ΕΛΑΣ και οι υπόλοιποι από τους Πολιτοφύλακες. Στην τρισέλιδη έκθεση του, η οποία τιτλοφορείτο «Ο Κόκκινος Νοέμβριος του Κιλκίς», περιέγραψε με κάθε λεπτομέρεια τις ομαδικές εκτελέσεις κρατουμένων, μεταξύ των οποίων υπήρχαν πολίτες (κυρίως δάσκαλοι και δημόσιοι λειτουργοί), περίπου 15 ιερείς, αλλά και τραυματίες που απήχθηκαν από το Νοσοκομείο...».

Περίπου 850 αιχμάλωτοι οδηγήθηκαν στη Θεσσαλονίκη και κλείστηκαν στο Στρατόπεδο Μελά, όπου συνεχίστηκαν οι επιλεκτικές δολοφονίες. Μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, τον Φεβρουάριο του 1945, οι αντάρτες του ΕΛΑΣ που εκκένωσαν τη Θεσσαλονίκη κινήθηκαν προς τον Όλυμπο. Φεύγοντας, πήραν μαζί τους σε πορεία θανάτου όσους αιχμαλώτους του Κιλκίς είχαν επιζήσει. Οι περισότεροι δολοφονήθηκαν από τους αντάρτες κατά την διάρκεια της πορείας και άλλοι πέθαναν από τις κακουχίες.

Ως επίλογο, καταθέτω ένα ερώτημα: Να συμφωνήσουμε ότι η ηγεσία του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ δεν ήθελε να υπάρχουν ένοπλα τμήματα πλην του ΕΛΑΣ στη Μακεδονία, και γι αυτό επετέθη στο Κιλκίς και έγινε η μάχη. Όταν νίκησαν, και αφόπλισαν τους αντιπάλους τους, ΓΙΑΤΙ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣαν ΤΟΥΣ ΤΡΑΥΜΑΤΙΕΣ, ΤΟΥΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΜΑΧΟΥΣ που ήταν εκεί?

Μετά από αυτήν την συμπεριφορά, πως τολμούν οι αριστεροί και παραπονούνται για την Λευκή Τρομοκρατία του 1945-46, για την Μακρόνησο, και για τα στρατοδικεία που δίκασαν μερικούς από αυτούς τους ψυχρούς εγκληματίες? Απλή απορία!
Αυτή είναι μια πολύ συνοπτική αναφορά στην τραγωδία του Κιλκίς.

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να βρούν μια πιό λεπτομερή αναφορά, εδώ:
http://www.eidisis.gr/…/i-omilia-toy-k-theodoroy-paylidi-st…