ΠΟΤΕ – ΞΑΝΑ ΟΙ ΛΑΟΙ ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΟΦΕΙΛΟΥΝ ΝΑ ΣΥΓΧΩΡΟΥΝ ΕΧΟΥΝ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΝΑ ΜΗ ΛΗΣΜΟΝΟΥΝ

Χαράλαμπος Χαραλ. Παπαδόπουλος

Πρόεδρος Ε.Α.Ε.Α. Ν. ΚΙΛΚΙΣ

ΠΟΤΕ – ΞΑΝΑ

ΟΙ ΛΑΟΙ ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΟΦΕΙΛΟΥΝ

ΝΑ ΣΥΓΧΩΡΟΥΝ

ΕΧΟΥΝ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ

ΝΑ ΜΗ ΛΗΣΜΟΝΟΥΝ

ΚΙΛΚΙΣ 2018

(Το παραπάνω είναι το εξώφυλλο  του πονήματος)

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΜΝΗΜΕΙΟΥ «44»

ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΣ ΕΑΕΑ – ΕΔΕΣ

ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΚΙΛΚΙΣ

 

ΙΣΤΟΡΙΚΟ:

Το 1968 παραχωρήθηκε χώρος  110 στρεμμάτων της Κοινότητας Κρηστώνης Κιλκίς, επί Κοινοτάρχου Σοφοκλή Μουλά του Γεωργίου εις το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας (ΥΠ.ΕΘ.Α.) και δη στην VI Μεραρχία του Κιλκίς, με σκοπό να κατασκευαστεί Μνημείο Εθνικής Αντιστάσεως, εις μνήμην των 7.432 αδικοχαμένων ψυχών, που δολοφονήθηκαν την 4 Νοεμβρίου 1944, από τον ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, όντας αιχμάλωτοι.

Το όλο έργο του νέου μνημείου φιλοτέχνησε ο Αρχιτέκτων κ. Απόστολος Θωμαΐδης , από τη Θεσσαλονίκη, υιός του πρώην Νομάρχη Κιλκίς κ. Θεόδωρου Θωμαΐδη, που δολοφονήθηκε το 1943 εις Αρναία Χαλκιδικής, από τον ΕΑΜ – ΕΛΑΣ.

ΑΝΕΓΕΡΣΗ:

Το μνημείο ανεγέρθηκε το έτος 1968,  από την VI Μεραρχία, επί Διοικήσεως του Υποστρατήγου Σπυρίδωνα Φραγκίσκου.

ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ:

Η όλη κατασκευή συμβολίζει τη θυσία των 7.432 ψυχών την 4^η Νοεμβρίου 1944, της Ένωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντιστάσεως (ΕΑΕΑ) και του  Εθνικού Δημοκρατικού Ελληνικού Συνδέσμου (ΕΔΕΣ).

-        Τα τέσσερα τοιχία του συμβολίζουν τα τέσσερα έτη εθνικής αντιστάσεως 1941 – 1944.

-        Το δεξιό τοιχίο, είναι συμβολικό κενοτάφιο (συμβολικός τάφος των 7.432 θυμάτων).

-        Οι κορυφές των τοιχίων, συμβολίζουν την ανάταση των ψυχών στον ύψιστον.

-        Κάτω από το μνημείο, μεταφέρθηκε, χώμα από τις ανατολικές ρεματιές του Κιλκίς και ρίχτηκε από κάτω, ως η τέφρα των ιερών νεκρών μας.

-        Το εμπρός αριστερά μαρμάρινο κυτίο, είναι συμβολικό οστεοφυλάκιο.

-     Οι εννέα ιστοί σημαιών έξι και τρεις συμβολίζουν τις εννέα συλλαβές από το Ελευθερία ή Θάνατος.

-     Οι τρεις στύλοι, είναι ανατολικά στα 200 μέτρα, στη θέση του αρχικού μνημείου, όπου έγραφε με μεταλλικά γράμματα: « Εις μνήμην των 7,432 ψυχών που δολοφονήθηκαν από τους αναρχοκομμουνιστάς».

Ο μαρμάρινος σταυρός και το προσκυνητάρι των Αγίων Πάντων, τοποθετήθηκε την 16-3-2010, επί Προεδρίας Χαράλαμπου Χαρ. Παπαδόπουλου

με δωρεά των:

1)         Γεωργαντά Π. Γεωργίου

2)         Κιλτίδη Β. Κων/νου

3)         Μπαλάσκα Δ. Ευαγγέλου

4)         Ορφανίδη Ζ. Νικολάου

5)         Χαριτίδη  Κων/νου

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η άσκηση εξουσίας πρέπει να είναι μια υπόθεση σοβαρή και απαλλαγμένη από σκοπιμότητες, ιδιοτέλειες και μικρότητες.

Κάθε απόφαση της, ενέργεια ή πράξη, εντάσσεται στο σεβασμό των θεσμών και της Ιστορίας. Οι παράγοντες αυτοί υπηρετούν το συλλογικό συμφέρον και εδραιώνουν το κύρος της πολιτείας.

Είναι επιστήμη η εξουσία όταν ασκείται από ηγέτες που προμελετούν τα αποτελέσματα των αποφάσεων τους και εκτιμούν την ιστορική συνέχεια με την συνέπεια των γεγονότων του παρελθόντος.

Γιατί πάντοτε το παρελθόν αποτελεί τη βάσει του παρόντος. Η δε συνέπεια του παρόντος προς το παρελθόν αν αγνοείται, τα γεγονότα του παραφράζονται και τα συμβάντα του ερμηνεύονται κατά το δοκούν, τότε κακοποιείται το παρόν και το μέλλον περιφρονείται .

Το πόνημα αυτό θα γίνει το φρακτικό τοιχίο, για να μη συμβεί αυτό.

Χαράλαμπος Χαραλ. Παπαδόπουλος

Πρόεδρος Ε.Α.Ε.Α. Ν. Κιλκίς

ΠΡΟΛΟΓΟΣ  ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ

Η Ένωση Αγωνιστών Εθνικής Αντιστάσεως (Ε.Α.Ε.Α.) Ν. Κιλκίς, αγωνίζεται όλα αυτά τα χρόνια, για την διατήρηση, της μεγάλης αυτής θυσίας, των αδικοχαμένων ανθρώπων μας, που έγινε λίγο πριν και μετά, της 4^ης Νοεμβρίου 1944 εις τον Νομό Κιλκίς.

Είμαι, σίγουρος, πως ο πατέρας μου Χαράλαμπος Παπαδόπουλος, ο παππούς μου Φώτιος, από το Φανάρι – Κιλκίς, ο αδελφός της γιαγιάς μου Άννας - Μιχαήλ Κωνσταντινίδης από τα Στεφάνια, ο αδελφός της γιαγιάς μου Ανατολής: Αναστάσιος Κοτσαβασιλειάδης από το Διπόταμο και όλοι οι σύντροφοί τους, που αναπαύονται εις τόπους χλοερούς στα Ιλίσια πεδία της Άνω Ιερουσαλήμ, (εκεί στας αιωνίους Μονάς της Γαλαξιακής νηνεμίας),  «ένθα απέδρα, oδύνη λύπη και στεναγμός», να με συγχωρήσουν, για την μεγάλη τους αναμονή, να γραφεί η αλήθεια για όλους αυτούς.

Νομίζω πως απ΄ εδώ και πέρα, θα είμαι πιο κοντά τους, τους διαβεβαιώνω δε, ότι αισθάνομαι ικανοποίηση μετά την πολύχρονη σιωπή, ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗ και ΑΓΑΛΙΑΣΗ, ξοφλώντας ένα παλιό χρέος στην Ιστορία και την αλήθεια.

Σ΄ αυτόν τον Ελλαδικό χώρο, που ακούει στο όνομα: ΕΛΛΑΣ με δύο λάμδα, έζησε ζει και θα ζει, ένας λαός, ιδιόρρυθμος, παράξενος, σέρτικος, που δεν μπαίνει σε καλούπια και περιορισμούς, είναι από τη φύση του Ελεύθερος, Φιλελεύθερος και δεν πιστεύει στις ψεύτικες και απατηλές υποσχέσεις της άθεης Κομμουνιστικής  Προπαγάνδας.

Ένα από τα πολλά κίνητρα, που με ανάγκασαν να συντάξω αυτό το πόνημα και την κατάθεση ψυχής, είναι η συνεχής προσπάθεια από ορισμένους της διαστρέβλωσης των πραγματικών γεγονότων της επάρατης περιόδου, λίγο πριν και μετά του 1944.

Αυτό που ιδιαίτερα  εντυπωσιάζει, είναι το ασίγαστο πάθος για τη Ιστορική αλήθεια, που η αλήθεια, έχει δεινοπαθήσει από τις γραφίδες της αριστερόστροφης διανόησης. Γι΄ αυτό βλέπουμε συχνά – πυκνά, στα τηλεοπτικά πάνελ των Μ.Μ.Ε. ανθρώπους με περίσσιο θάρρος και θράσος θα έλεγα να δηλώνουν αριστεροί. Βέβαια, θα ήμουν άδικος, αν δεν επιβράβευα, την ηθική τους συστολή, που δεν δηλώνουν:  αναρχοκομμουνιστές , διότι ξέρουν πολύ καλά, ότι αναρχοκομμουνιστής  σημαίνει και είναι συνώνυμο της καταστροφής.

Ο μεγάλος μας Στρατής Μυριβήλης λέει: «Όταν ένας γίνει ενσυνείδητος Κομμουνιστής, παύει να είναι Έλληνας.

Δηλώνουν αριστεροί και ξεχνούν τα χιλιάδες εγκλήματα και δολοφονίες εις βάρος, αθώων, αμάχων και αιχμαλώτων Ελλήνων πολιτών σε όλη σχεδόν την ελληνική επικράτεια.

Δηλώνουν αριστεροί και ξεχνούν τα σύμφωνα που υπέγραψαν με τους Βουλγάρους και τους Γερμανούς: παράδοσης της Μακεδονίας μας, αν επικρατούσαν, κάνοντάς την Ρωσίας Κομιτάτο.

Ξεχνούν πως αυτή η γη της Μακεδονίας, είναι η γη του Μέγα Αλέξανδρου, που είναι επί αιώνες Ελληνική γη.

Δηλώνουν αριστεροί και ξεχνούν το παιδομάζωμα, 28.000 παιδιά ηλικίας 14 -16 ετών, τα άρπαξαν βίαια από την αγκαλιά των μανάδων τους, ώστε να τα κάνουν γενίτσαρους κατά της Πατρίδος των.

Θυμάμαι και έχω ζωντανό στη μνήμη μου, το 1982 στον σιδηροδρομικό Σταθμό Θεσσαλονίκης, όταν ένας ηλικίας περί τα 55 ετών, κατεβαίνοντας από το τραίνο, έσκυψε και φίλησε το χώμα της Πατρίδας του, που τόσο του έλλειψε. Όταν τον πλησίασα  και τον ρώτησα, μου είπε: «Μας κορόιδεψαν πατριώτη». Ήταν ένα από τα παιδιά του παιδομαζώματος από τα Γρεβενά, που επέστρεφε. Ακόμη και τώρα, απρόσκλητα δάκρυα συγκίνησης έρχονται  στο πρόσωπό μου, όταν το σκέφτομαι. Νοιώθω όμως ικανοποίηση, διότι τον βοήθησα και βρήκε την αδελφή του  στην Καλαμαριά.

Οι άνθρωποι κάνουν και θα κάνουν λάθη, ουδείς αλάνθαστος, όμως γι΄αυτό υπάρχει το αντίδοτο, που ακούει στη λέξη ΣΥΓΝΩΜΗ, όπου κάποιοι,  όχι μόνον αγνοούν αυτήν και τα συνώνυμα της, αλλά τις έχουν στείλει εξορία ες αεί.

Όποιος συγνώμη δε ζητά και ούτε την εξέρει,

ακόμη και στον Άδη, για πάντα υποφέρει.

**********************

Γιατί δε μένος είναι μαζί με τους εχθρούς του

και δεν μπορεί να γιάνει τους κακούς σκοπούς του».

**********************

Συνεπώς, μια δημόσια συγνώμη της ηγεσίας των αναρχοκομμουνιστών θα σήμαινε και γι΄ αυτούς την λύτρωσή τους. Αυτοί όμως, αντί συγνώμης , κατ΄ έτος κάνουν εκδηλώσεις στο Συνεδριακό Κέντρο του Δήμου Κιλκίς ή στο Εμπορικό Επιμελητήριο, τιμώντας άτομα που έλαβαν μέρος στις σφαγές και δολοφονίες Ελλήνων πολιτών, μόνον και μόνον επειδή δεν ήσαν Κομμουνιστές. Είναι αμετανόητοι.

Θα ήταν ιστορικό αμάρτημα και εθνικό έγκλημα αν σιωπούσαμε και δεν μάθαιναν οι νεότερες γενιές, το πώς διαδραματίστηκαν τα γεγονότα της θλιβερής και ζοφερής εκείνης εποχής. Η τεράστια προσφορά αίματος στο θυσιαστήριο, κατά την διάρκεια του τιτάνιου αγώνα, δεν πρέπει να λησμονηθεί.

Ας μην ξεχνάμε όμως την τραγωδία και τον πόνο όσων έζησαν. Παιδιά μεγάλωσαν ορφανά, γυναίκες έζησαν ως χήρες και αδέρφια έμειναν ανάδελφα.

Οι ζωντανοί πρέπει να συνεχίσουν έναν ακήρυχτο πόλεμο, εναντίον του ψεύδους, της υπουλότητας και της συκοφαντίας των αμετανόητων στρεβλωτών της  Ιστορίας.

Δεν θέλουμε να αναμοχλεύουμε  το παρελθόν και δίνουμε συγχώρεση σε όσους μας έκαψαν και μας στέρησαν πρόωρα αγαπημένα πρόσωπα.

Η Πατρίδα συγχωρεί και ξαναδέχεται στους κόλπους της ακόμη και τον προδότη. Όμως ας μην εκλαμβάνεται ως αδυναμία, η μεγαλοψυχία. Όσοι συμμετείχαν στο έγκλημα αυτό της σφαγής, δεν θα έπρεπε να σκέφτοταν σαν  Έλληνες, διότι  το πρώτο πράγμα που διδάσκεται ο Ορθόδοξος Έλληνας, είναι ότι: Ο θάνατος και το μαρτύριο, δεν οδηγεί την ελληνική ψυχή στην απώλεια και τον αφανισμό, αλλά στην αιώνια μνήμη.

Όμως, μια ενδόμυχη πίστη, μας κάνει να ελπίζουμε, ότι όλα αυτά τα συμπτώματα της φθοράς και της παρακμής, δεν είναι παρά επιδερμικά εποχιακά και επιπόλαια, ατοπήματα.

Ναι μαραίνονται τα φύλλα στο Εθνικό δένδρο, μαραίνονται και μαδάνε επικίνδυνα. Όμως η ρίζα του αιωνόβιου και βαθύρριζου δένδρου της φυλής, η ψυχή του γένους γεννά καινούργιες ανθοφόρες δυνάμεις. Αυτή την ρίζα κανένας κατακλυσμός και ευδαιμονισμός μέχρι σήμερα δεν μπόρεσε να χαλάσει.

Πιστεύω ούτε και οι εθνομηδενιστές και άθεοι της σημερινής νομενκλατούρας μπορούν να την καταστρέψουν.

Πατρίδα μας, στον ουρανό σου είχες περίτρανα αστέρια κι άλλα όμως, κάποια που δεν  έλαμψαν ήσανε πιο μεγάλα.

ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥΣ Η ΜΝΗΜΗ

Χαράλαμπος Χαραλ. Παπαδόπουλος

Πρόεδρος Ε.Α.Ε.Α. Ν. Κιλκίς

Share on Google Plus

About ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΜΑΥΡΟΓΟΝΑΤΟΣ