Στο Κέντρο Εκπαίδευσης Ανορθοδόξου Πολέμου (ΚΕΑΠ), το σπίτι των Ειδικών Δυνάμεων, τη γνωστή Δ’ Μοίρα Καταδρομών βρίσκονται από την Πέμπτη τα οστά του ήρωα Γεωργίου Κατσάνη, ο οποίος υπηρέτησε την πατρίδα και έχασε τη ζωή του στην Κύπρο το 1974 κατά την τουρκική εισβολή.
Τα οστά του ήρωα υποδέχτηκαν μέσα σε συγκίνηση οι Καταδρομείς, οι οποίοι υπηρετούν στο στρατόπεδο που φέρει το όνομά του. Το απόγευμα της Πέμπτης έγινε τρισάγιο από τον πατέρα Γεώργιο Παγώνη.
Δείτε φωτογραφίες και βίντεο:
Φωτογραφίες/βίντεο Δημήτριος Παπανίκος/ infognomonpolitics.gr
Πορεία προς τον χώρο τελικού προορισμού της γενέτειράς του 15/2/2020,
46 χρόνια μετά στο Σιδηρόκαστρο Σερρών.
ΥΦΕΘΑ Αλκιβιάδης Στεφανής 15/2/2020
Αντιστράτηγε Κατσάνη Γεώργιε!
Σε ευχαριστούμε για όλα όσα προσέφερες στην Πατρίδα.
Σου οφείλουμε μεγάλη ευγνωμοσύνη και υποκλινόμαστε, για άλλη μια φορά στην ηρωική μορφή σου.
Η φλόγα του πατριωτισμού σου θα παραμείνει άσβεστη μέσα στην ψυχή μας.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει.
Αθάνατος!!!
Σε ευχαριστούμε για όλα όσα προσέφερες στην Πατρίδα.
Σου οφείλουμε μεγάλη ευγνωμοσύνη και υποκλινόμαστε, για άλλη μια φορά στην ηρωική μορφή σου.
Η φλόγα του πατριωτισμού σου θα παραμείνει άσβεστη μέσα στην ψυχή μας.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει.
Αθάνατος!!!
Ο συγκινητικός επικήδειος της κόρης του Γεωργίου Κατσάνη
Ταγματάρχης Γεώργιος Κατσάνης: Η ιστορία ενός ήρωα της Κύπρου
«Με την ανεύρεση των οστών του πατέρα μου και την επιστροφή τους στην πατρίδα, κλείνει ένας κύκλος στη ζωή μας. Επέρχεται μια κάθαρση, μια γαλήνη. Σαράντα έξι χρόνια τώρα η ελπίδα ότι κάποια μέρα θα βρεθούν τα οστά του δεν έσβησε ποτέ. Μετά το θάνατό του μας βάραινε μια ευθύνη, ένα χρέος, να δείξουμε στους νεότερους ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι με ιδανικά και αξίες. Τέτοιος άνθρωπος ήταν ο Γεώργιος Κατσάνης. Για μας ήταν ένα εξαιρετικός πατέρας, για πολλούς άλλους όμως ενσάρκωσε με τη στάση της ζωής του μια ολόκληρη φιλοσοφία».
Τα λόγια της Λίνας Κατσάνη, μιλώντας στο ΑΠΕ – ΜΠΕ, λίγες ώρες πριν από την ταφή των οστών του πατέρα της στο Σιδηρόκαστρο Σερρών, του ήρωα Ταγματάρχη διοικητή της 33ης Μοίρας Καταδρομών Γεώργιου Κατσάνη, είναι τα λόγια μιας κόρης που μπορεί να ένιωσε από νωρίς την απώλεια της πατρικής στοργής, αλλά την ίδια στιγμή γνώρισε εξίσου νωρίς, τον σεβασμό και την αγάπη πολλών ανθρώπων προς το πρόσωπο του πατέρα της.
«Το Καλοκαίρι του 1974», υπογραμμίζει μιλώντας στο ΑΠΕ – ΜΠΕ, «φύγαμε κυνηγημένοι από την Κυρήνεια. Ακολουθούσαμε τον πατέρα μου σε όλες του τις μεταθέσεις. Από την Κύπρο με πολύ ταλαιπωρία φτάσαμε στη Θεσσαλονίκη. Τότε αφήσαμε πίσω τον πατέρα μας, αλλά στο παιδικό μας μυαλό πάντα πιστεύαμε ότι θα τον συναντούσαμε ξανά».
Η κ. Κατσάνη τονίζει ακόμα ότι «όλα αυτά τα χρόνια κρατήσαμε στενές, αδελφικές σχέσεις τους συμπολεμιστές του πατέρα μου. Όλα αυτά τα χρόνια εγώ, η αδελφή μου και η μητέρα μου γίναμε δέκτες σεβασμού, αγάπης και λατρείας προς το πρόσωπο του πατέρα μας. Ενός ανθρώπου που μέχρι τέλους έμεινε πιστός στις αρχές και τα ιδανικά του. Που πρώτος οδήγησε του στρατιώτες του στην κατάληψη του υψώματος. Ο βαθμός που είχε του επέτρεπε να μείνει πίσω, αλλά αυτός προτιμούσε να βρίσκεται πάντα στην πρώτη γραμμή και να εμψυχώνει τους στρατιώτες του. Είναι οι συμπολεμιστές του που από την Κύπρο μέχρι τη Θεσσαλονίκη δεν έφυγαν ούτε μια στιγμή από διπλά του κατά τη μεταφορά των οστών του. Το συνόδεψαν με βαθύ σεβασμό, γιατί είχε κερδίσει το σεβασμό τους όσο ήταν διοικητής, εν ζωή».
Ανατρέχοντας στα γεγονότα της μοιραίας μάχης στον Άγιο Ιλαρίωνα όπου ο Γεώργιος Κατσάνης έχασε τη ζωή του, είναι απόλυτα κατηγορηματική «όλα τα γεγονότα της εποχής μιλούν για προδοσία. Η ομάδα που έπρεπε να έρθει σε ενίσχυση της ομάδας που διοικούσε ο πατέρα μου δεν ήρθε ποτέ. Η πλαγιά κατελήφθη σύμφωνα με το επιχειρησιακό σχέδιο αλλά η ενίσχυση που έπρεπε να έρθει για να συνεχιστεί η προσπάθεια δεν ήρθε ποτέ. Αν έρχονταν, η Κερύνεια δε θα έπεφτε στα χέρια των Τούρκων».
Ένας ζωντανός θρύλος για Έλληνες και Τούρκους
«Για τους Έλληνες και τους Τούρκους ο Γεώργιος Κατσάνης ήταν ένας ζωντανός θρύλος. Δε λογάριαζε τον κίνδυνο, δεν φοβόταν ακόμα και το θάνατο, ήταν πάντα πάρων στη μάχη, τους εμψύχωνε όλους, οι στρατιώτες ήταν σαν παιδιά του, τους αγαπούσε και τον αγαπούσαν πολύ, είχε πάντα υψηλό εθνικό φρόνημα. Αυτό το γνώριζαν οι Τούρκοι και τον υπολόγιζαν πολύ».
Δεν θέλει θρήνο ο Κατσάνης, λεφτεριά θέλει! Γιώργος Καλλινίκου (Άρθρο)
Ένα κασελάκι. Αυτό πήραν χθες στο ναό. Πού να χωρέσει εκεί μέσα τόση ανδρεία. Πού να χωρέσει τόση λεβεντιά. Πού να χωρέσει τόση φιλοπατρία. Μέσα στο κασελάκι μερικά οστά. Τι σημασία έχει πόσα ήταν. Σημασία έχει μόνο η ψυχή. Εκείνη η τιτάνια ψυχή, που γέννησε τον θρύλο στις ράχες του παλληκαρόβουνου. Θρύλος αντάξιος ενός Αυξεντίου κι ενός Μάτση. Αντάξιος και πιο σύγχρονων ηρώων, όπως του Τάσου Μάρκου.
Ο ήρωας Γεώργιος Κατσάνης έμεινε εκεί. Διόλου τυχαία. Η μοίρα τον είχε τάξει στην Ιστορία. Της χάρισε «μια θυσία, που έγινε ζωντανό σύμβολο του Ελληνισμού. Που δεν ανέχεται συμβιβασμούς. Που έχει πάντα μέσα του ένα ιδανικό ελληνικής ομορφιάς. Οδηγός για τις επόμενες γενιές», όπως εύστοχα υπογράμμισε προχθές, κατά τη διάρκεια σεμνής τελετής στο στρατόπεδο της 33ης Μοίρα Καταδρομών στο Σταυροβούνι η θυγατέρα του τότε διοικητή της Μοίρας, Λίνα Κατσάνη.
Χθες, μαζεύτηκαν οι επίσημοι να τον αποχαιρετήσουν. Έστειλαν έναν υπουργό κι έναν Επίτροπο. Τόσο μπόρεσαν οι άνθρωποι… Αλήθεια, έχει οτιδήποτε πιο σπουδαίο να επιδείξει αυτός ο τόπος από τους ήρωες του; Ειδικά όπως τον γενναίο ταγματάρχη. Που ήρθε από το Σιδηρόκαστρο να προτάξει τα στήθη στους αιμοβόρους λύκους και να υπερασπιστεί το νησί μας; Που έμεινε εκεί περιμένοντας μια βοήθεια που δεν έφτασε ποτέ; Που έμεινε εκεί γνωρίζοντας ότι οι τουρκικές δυνάμεις ενισχύονταν; Που δεν εγκατέλειψε, δεν υποχώρησε, γνωρίζοντας τη μοίρα του; Που έμεινε πιστός στο καθήκον; Που είχε τη δυνατότητα να επιλέξει ανάμεσα στη ζωή και στο καθήκον και διάλεξε το δεύτερο;
Σύσσωμη η πολιτική ηγεσία έπρεπε να ήταν χθες εκεί. Πρώτον, για να υποκλιθεί στο μεγαλείο ενός ανθρώπου που έκανε πράξη τα ύψιστα ιδανικά: Πατριωτισμός, παλληκαριά, ανδρεία, πίστη στην ελευθερία, αυτοθυσία. Δεύτερον, για να αντλήσουν έστω και ελάχιστη από τη φλόγα του. Δεν την είδατε τη φλόγα πώς ξεχείλιζε από το κασελάκι; Δεν μπορέσατε να τη δείτε…
Μπροστά σ’ αυτό το κασελάκι γονάτισε με σεβασμό χθες ένα ολάκερο έθνος. Μπροστά σε αυτά τα λιγοστά οστά υποκλίθηκε με ευγνωμοσύνη χθες ένα ολάκερο έθνος. Τα είδατε τα μάτια των στρατιωτών του που ήσαν εκεί; Βούρκωσαν. Διότι αυτοί γνωρίζουν. Διότι αυτοί έζησαν τον ηρωισμό ολοζώντανο μπροστά τους. Τα είδατε τα πρόσωπα των σημερινών καταδρομέων; Ήταν σφιγμένα. Το ίδιο και οι καρδιές τους. Ένιωθαν το δέος…
Και όμως, οι ήρωες δεν θέλουν τα δάκρυα. Απεχθάνονται τον θρήνο. Οι ήρωες φεύγουν με τα χαμόγελο στα χείλη. Και με το χαμόγελο στα χείλη μας αντικρίζουν στο στερνό αντίο. Η κόρη του ήρωα, που όταν ζούσε εκπαίδευε τους στρατιώτες του με το σπουδαίο μήνυμα «Κομάντος μου, μην ξεχνάτε: Όταν τελειώνουν οι σφαίρες και οι φυσικές δυνάμεις, πολεμάει η ψυχή», παραφράζοντας τον ποιητή έστειλε προχθές στο Σταυροβούνι περήφανο το μήνυμα: «Σηκώστε τον πόνο σας ψηλά/
σαν του Ευαγγελισμού τον άσπρο κρίνο/ σηκώστε τον πόνο σας ψηλά/
και ο Κατσάνης δεν θέλει θρήνο».
Η κόρη του ήρωα, που έκανε πράξη αυτό το οποίο έγραφε στο κενοτάφιο του «Δεν κυνηγούσες τον θάνατο αλλά τον διάλεγες», έδειξε τον δρόμο που οι ελληνικές ψυχές ακολουθούν: «Η ψυχή σου θα είναι έτοιμη να γιορτάσει μαζί μας, όταν θα ‘ρθει η μεγάλη και πολυπόθητη μέρα της λεφτεριάς για το πολύπαθο νησί».
Αντιστράτηγε Γεώργιε Κατσάνη, η ψυχή σου θα φτερουγίζει εσαεί πάνω από τις ματωμένες ράχες του παλληκαρόβουνου. Αετέ, χρέος όλων μας, να κάνουμε πράξη την υπόσχεση των στρατιωτών σου: «Σου χρωστάμε την Κερύνεια»!!! Αθάνατος για πάντα! Αθάνατος στο μυαλό και στις καρδιές μας! Αθάνατος και για την Ιστορία.
Ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΤΣΑΝΗΣ ΣΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ. ΔΕΝ ΚΥΝΗΓΟΥΣΕΣ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΑΛΛΑ ΤΟΝ ΔΙΑΛΕΓΕΣ
Το στρατόπεδο Γ. Κατσάνης στην Ρεντίνα Θεσ/νίκης φέρει το όνομα ενός Ήρωα. Στις 21 Ιουλίου 1974 έπεφτε μαχόμενος υπέρ Πατρίδος στην Κύπρο…
Το όνομα ενός Ήρωα έχει συνδεθεί παντοτινά με την τοπική ιστορία της περιοχής μας. Είναι το όνομα που υπάρχει μπροστά στην πύλη του στρατοπέδου στην Ρεντίνα Θεσ/νίκης. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΤΣΑΝΗΣ!
Στις 21 Ιουλίου 1974 το παλικάρι αυτό έπεφτε στην μαρτυρική Κύπρο βάζοντας το σώμα του μπροστά στους Τούρκους εισβολείς για να υπερασπιστεί την πατρίδα του!
Στη μνήμη της θυσίας του το στρατόπεδο της Ρεντίνας ονομάστηκε ”Γ. Κατσάνης” και από τότε το όνομα και η θυσία αυτή δέθηκαν παντοτινά με τον τόπο μας.
Ας θυμηθούμε πως….
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΤΣΑΝΗΣ ΑΘΑΝΑΤΟΣ
Των αθανάτων το κρασί το ‘βρετε σεις και πίνετε,
ζωή για σας ο θάνατος κι αθάνατοι θα μείνετε!
(Στίχος : Ευαγόρας Παλληκαρίδης)
Των αθανάτων το κρασί το ‘βρετε σεις και πίνετε,
ζωή για σας ο θάνατος κι αθάνατοι θα μείνετε!
(Στίχος : Ευαγόρας Παλληκαρίδης)
Εσαεί αδούλωτος, Γεώργιος Κατσάνης
“Δεν κυνηγούσες τον θάνατο αλλά τον διάλεγες”. Είναι συγκλονιστικό αυτό που γράφει το κενοτάφιο του Γεωργίου Κατσάνη που βρίσκεται στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας, στη Λευκωσία. Το κενοτάφιο… Οχι ο τάφος. Ο κενός τάφος, εκεί στο στρατιωτικό νεκροταφείο πεσόντων Ελλαδιτών και Ελληνοκυπρίων στους αγώνες κατά των Τούρκων.
“Δεν κυνηγούσες τον θάνατο αλλά τον διάλεγες”. Είναι συγκλονιστικό αυτό που γράφει το κενοτάφιο του Γεωργίου Κατσάνη που βρίσκεται στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας, στη Λευκωσία. Το κενοτάφιο… Οχι ο τάφος. Ο κενός τάφος, εκεί στο στρατιωτικό νεκροταφείο πεσόντων Ελλαδιτών και Ελληνοκυπρίων στους αγώνες κατά των Τούρκων.
Από εκείνο το πρωινό της 21ης Ιουλίου του 1974 και μετά, μία μέρα μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, δεν είδε κανείς, ποτέ, ξανά τον Γιώργο. Το σώμα του δεν βρέθηκε.
Από εκείνη τη μάχη για το ύψωμα του Αγίου Ιλαρίωνα , πάνω στον Πενταδάκτυλο, από την περηφάνια με την οποία Ελληνες και Κύπριοι υπερασπίστηκαν την πατρίδα. Και μεταξύ αυτών ο Γεώργιος Κατσάνης, ο διοικητής της 33ης Μοίρας Καταδρομών που τότε, ήταν ήδη έναν χρόνο στην Κύπρο.
Ένας άνθρωπος ιδανικών, απαράμιλλου ήθους και αρχών. Αθλητής του στίβου του Ηρακλή, από τα 14 του χρόνια. Ο άνθρωπος του οποίου τη μνήμη -και- ο Ηρακλής κρατά ζωντανή έχοντας δώσει το όνομά του στο “Κατσάνειο”, το κλειστό γυμναστήριο βόλεϊ στην περιοχή των Χορτατζήδων, τιμώντας έναν άνθρωπο που πότισε με τη δράση του τον Σύλλογο δίνοντας, όπως και ο Ιβάνωφ, άλλη διάσταση, πέραν της αθλητικής, στον Ηρακλή.
Σε ένα ιδιόχειρο σημείωμά του που δημοσιεύεται, γράφει μεταξύ άλλων για την Ελλάδα: “Δεν υποκύπτει σε εκβιασμούς κι εκφοβισμούς”.
Οι ημερομηνίες (είμαστε τώρα στον Ιούλιο του 2015, 41 χρόνια από τότε) δίνουν μόνο την αφορμή (όπως σήμερα) για τη δημοσίευση γεγονότων, μαρτυριών, φωτογραφιών, αναμνήσεων και διδαγμάτων. Η πραγματική αιτία για να θυμάσαι πάντα, για να μην ξεχνάς, βρίσκεται στην καθημερινότητα. Χρέος είναι να θυμάσαι. Να θυμάσαι έναν απόρθητο άνθρωπο που πήγαινε -και πάει- πάντα μπροστά καταθέτοντας κάθε ικμάδα ηρωισμού. Αδούλωτος, γιατί έτσι έμαθε να είναι.
Οι ημερομηνίες (είμαστε τώρα στον Ιούλιο του 2015, 41 χρόνια από τότε) δίνουν μόνο την αφορμή (όπως σήμερα) για τη δημοσίευση γεγονότων, μαρτυριών, φωτογραφιών, αναμνήσεων και διδαγμάτων. Η πραγματική αιτία για να θυμάσαι πάντα, για να μην ξεχνάς, βρίσκεται στην καθημερινότητα. Χρέος είναι να θυμάσαι. Να θυμάσαι έναν απόρθητο άνθρωπο που πήγαινε -και πάει- πάντα μπροστά καταθέτοντας κάθε ικμάδα ηρωισμού. Αδούλωτος, γιατί έτσι έμαθε να είναι.
Ο ΗΡΩΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΗ
Ο Γιώργος Κατσάνης ήταν πραγματικά ένας Ήρωας. Υπηρετούσε στην 33η Μ.Κ. με το βαθμό του Λοχαγού. Η καταγωγή του ήταν από το Σιδηρόκαστρο Σερρών. Ο λόχος του είχε για έδρα του το χωριό Πέλλαπαῒς. Άφησε την τελευταία του πνοή στην περιοχή του Αγίου Ιλαρίωνα την Κυριακή 21 Ιουλίου 1974.
Τη δική του μαρτυρία, για το Γιώργο Κατσάνη καταθέτει ο τότε υποδιοικητής του Ευάγγελος Μαντζουράτος.O Γιώργος Κατσάνης υπήρξε ένας άψογος οικογενειάρχης. Ήταν ένας ευτυχισμένος άνθρωπος σε μια χαρούμενη και πάντα γελαστή οικογένεια. Πάντα με τον καλό λόγο, με την καλή διάθεση, έδινε τα πάντα σε όλους και κρατούσε για τον εαυτό του τα τελείως απαραίτητα.
Ό,τι έκανε το έκανε με σεμνότητα, ταπεινoφρoσύyη χωρίς τυμπανοκρουσίες και επιδείξεις.
Δεν του έλειπε το γέλιο και η αισιοδοξία ακόμη και στην πιο δύσκολη στιγμή. Όλοι μας θα θυμόμαστε το γλυκό χαμόγελο που πρόδιδε πάντα λεβεντιά, εμπιστοσύνη, σιγουριά και καλοσύνη.
Ο Γιώργος Κατσάνης ήταν πραγματικά ένας Ήρωας. Υπηρετούσε στην 33η Μ.Κ. με το βαθμό του Λοχαγού. Η καταγωγή του ήταν από το Σιδηρόκαστρο Σερρών. Ο λόχος του είχε για έδρα του το χωριό Πέλλαπαῒς. Άφησε την τελευταία του πνοή στην περιοχή του Αγίου Ιλαρίωνα την Κυριακή 21 Ιουλίου 1974.
Τη δική του μαρτυρία, για το Γιώργο Κατσάνη καταθέτει ο τότε υποδιοικητής του Ευάγγελος Μαντζουράτος.O Γιώργος Κατσάνης υπήρξε ένας άψογος οικογενειάρχης. Ήταν ένας ευτυχισμένος άνθρωπος σε μια χαρούμενη και πάντα γελαστή οικογένεια. Πάντα με τον καλό λόγο, με την καλή διάθεση, έδινε τα πάντα σε όλους και κρατούσε για τον εαυτό του τα τελείως απαραίτητα.
Ό,τι έκανε το έκανε με σεμνότητα, ταπεινoφρoσύyη χωρίς τυμπανοκρουσίες και επιδείξεις.
Δεν του έλειπε το γέλιο και η αισιοδοξία ακόμη και στην πιο δύσκολη στιγμή. Όλοι μας θα θυμόμαστε το γλυκό χαμόγελο που πρόδιδε πάντα λεβεντιά, εμπιστοσύνη, σιγουριά και καλοσύνη.
Έτσι έμεινε στη σκέψη μας. Άνθρωπος παράτολμος και άξίος αξιωματικός που την δεδομένη στιγμή έμπρακτα βεβαίωσε την αγάπη του προς την Πατρίδα.
Ήταν αυτός που πρώτος οδήγησε τους άνδρες του προς τον Άγιο Ιλαρίωνα της Κύπρου.
Ήταν αυτός που πρώτος οδήγησε τους άνδρες του προς τον Άγιο Ιλαρίωνα της Κύπρου.
Εκεί που πολλές φορές έστρεφε το βλέμμα του και μονολογούσε.«Ίσως η μοίρα τότε να τον είχε τάξει να γίνει το ιερό σύμβολο και η παρακαταθήκη προς τους αδελφούς μας εκεί επάνω στις εκπορθισμένες από την 33η Μοίρα Καταδρομών παρυφές του Πενταδάκτυλου».
Και συνεχίζει ο κ. Μαντζουράτος
:«… Η εκπαίδευση στη μονάδα του ήτανε τακτική και όλοι οι άνδρες του ήταν σε άριστη κατάσταση. Σαν σκοπό είχε την δημιουργία αρίστων μαχητών για πολεμικές επιχειρήσεις για ημέρα και νύχτα, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Πάντα μιλούσε σε όλους μας για τα ιδανικά της φυλής μας. Αγνός, ηθικός, ανιδιοτελής σε παρέσερνε και σε οδηγούσε σε υψηλές εθνικές εξάρσεις.
Σκληρά εκπαιδευμένος επιχειρούσε πάντα το παράτολμο δίνοντας πρώτος σαν αρχηγός το καλό παράδειγμα».
Και συνεχίζει ο κ. Μαντζουράτος
:«… Η εκπαίδευση στη μονάδα του ήτανε τακτική και όλοι οι άνδρες του ήταν σε άριστη κατάσταση. Σαν σκοπό είχε την δημιουργία αρίστων μαχητών για πολεμικές επιχειρήσεις για ημέρα και νύχτα, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Πάντα μιλούσε σε όλους μας για τα ιδανικά της φυλής μας. Αγνός, ηθικός, ανιδιοτελής σε παρέσερνε και σε οδηγούσε σε υψηλές εθνικές εξάρσεις.
Σκληρά εκπαιδευμένος επιχειρούσε πάντα το παράτολμο δίνοντας πρώτος σαν αρχηγός το καλό παράδειγμα».
Τα συμβάντα του τέλους του :
«Η εισβολή των Τούρκων βρήκε τη μονάδα μας στη Λευκωσία. Το πρωί της 20ης Ιουλίου η μονάδα διατάχθηκε με δύο κλιμάκια της να προχωρήσεί και να φθάσει με κάθε τρόπο στον τόπο διασποράς που ήταν ο χώρος Πέλλα-Παΐς, στην περιοχή Κυρήνειας.
Ένας λόχος αμέσως κινήθηκε για να προστατεύσει το διεθνές αεροδρόμιο της Λευκωσίας και η υπόλοιπη μοίρα με τον διοικητή της κατευθύνθηκε στο Πέλλα-Παΐς από όπου το βράδυ της ίδιας αναλάμβανε να υλοποιήσει τα σχέδιά της.
Στις 7:30 το πρωί ξεκινήσαμε και μεις από το αεροδρόμιο της Λευκωσίας για το Πέλλα-Παΐς.
Δεκαπέντε όμως χιλιόμετρα έξω από την Κυρήνεια δύο τουρκικά αεροπλάνα χτύπησαν την αυτοκινητοπομπή.
Ένας λόχος αμέσως κινήθηκε για να προστατεύσει το διεθνές αεροδρόμιο της Λευκωσίας και η υπόλοιπη μοίρα με τον διοικητή της κατευθύνθηκε στο Πέλλα-Παΐς από όπου το βράδυ της ίδιας αναλάμβανε να υλοποιήσει τα σχέδιά της.
Στις 7:30 το πρωί ξεκινήσαμε και μεις από το αεροδρόμιο της Λευκωσίας για το Πέλλα-Παΐς.
Δεκαπέντε όμως χιλιόμετρα έξω από την Κυρήνεια δύο τουρκικά αεροπλάνα χτύπησαν την αυτοκινητοπομπή.
Παρά την καταστροφή των αυτοκινήτων και τους τραυματίες που είχαμε συνεχίσαμε πεζοί για τον χώρο διασποράς της μονάδας.
Εκείνο το βράδυ η 33η Μοίρα Καταδρομών μείον ένα λόχο είχε σαν στόχο, να καταλάβει τα Πετρομούθια και να κινηθεί προς Κοτζάκαγια…»
Επικεφαλής του κλιμακίου της βαθιάς διεισδύσεως που θα χτύπαγε τον εχθρό από τα νότα τέθηκε ο διοικητής της Μοίρας, Κατσάνης αφού οι μόνιμοι αξιωματικοί ή είχαν τραυματισθεί ή κάλυπταν άλλες θέσεις – χωρίς να έχει κοντά του την ομάδα διοικήσεως…
Με το που έπεσε το τελευταίο φως οι μονάδες ξεκίνησαν για την αποστολή τους και σε λίγη ώρα είχαν ζώσει από τρεις πλευρές τον εχθρό.
Στις 11 τη νύχτα οι λόχοι καταδρομών προέβησαν με διαταγή του διοικητή σε βιαία σύγκρουση σε όλο το μέτωπο με τους Τούρκους και τους Τουρκοκύπριους που βρίσκονταν στην περιοχή.
Η σύγκρουση ήταν σφοδρή και διήρκησε μέχρι που εκδιώχθηκε και ο τελευταίος Τούρκος στρατιώτης…
Καταλάβαμε τον αντικειμενικό στόχο που ήταν στις παρυφές του Αγίου Ιλαρίωνα στα Πετρομούθια.
Η κατάσταση που επικρατούσε το πρωί της 21ης Ιουλίου είχε ως εξής:
Οι τουρκικές δυνάμεις ενισχύθηκαν από αλεξιπτωτιστές και καταδρομείς. Τα πυρομαχικά μας έφταναν στο τέλος, υπόψη ότι είχαμε πυρομαχικά για να εκτελέσουμε την βραδινή διείσδυση να προσβάλουμε τον εχθρό, να το καταστρέψουμε, να καταλάβουμε το έδαφος και εν συνεχεία έπρεπε να απαγκιστρωθούμε μέχρι το άλλο φως από άλλες δυνάμεις που θα έρχονταν στην περιοχή.
Κάτι το οποίο δεν έγινε. Αναγκαζόμασταν έτσι κατόπιν διαταγών να εκτελούμε βολές μόνο από κοντινές αποστάσεις και μόνο εφ’ όσον κινδυνεύαμε άμεσα.
Εκείνο το βράδυ η 33η Μοίρα Καταδρομών μείον ένα λόχο είχε σαν στόχο, να καταλάβει τα Πετρομούθια και να κινηθεί προς Κοτζάκαγια…»
Επικεφαλής του κλιμακίου της βαθιάς διεισδύσεως που θα χτύπαγε τον εχθρό από τα νότα τέθηκε ο διοικητής της Μοίρας, Κατσάνης αφού οι μόνιμοι αξιωματικοί ή είχαν τραυματισθεί ή κάλυπταν άλλες θέσεις – χωρίς να έχει κοντά του την ομάδα διοικήσεως…
Με το που έπεσε το τελευταίο φως οι μονάδες ξεκίνησαν για την αποστολή τους και σε λίγη ώρα είχαν ζώσει από τρεις πλευρές τον εχθρό.
Στις 11 τη νύχτα οι λόχοι καταδρομών προέβησαν με διαταγή του διοικητή σε βιαία σύγκρουση σε όλο το μέτωπο με τους Τούρκους και τους Τουρκοκύπριους που βρίσκονταν στην περιοχή.
Η σύγκρουση ήταν σφοδρή και διήρκησε μέχρι που εκδιώχθηκε και ο τελευταίος Τούρκος στρατιώτης…
Καταλάβαμε τον αντικειμενικό στόχο που ήταν στις παρυφές του Αγίου Ιλαρίωνα στα Πετρομούθια.
Η κατάσταση που επικρατούσε το πρωί της 21ης Ιουλίου είχε ως εξής:
Οι τουρκικές δυνάμεις ενισχύθηκαν από αλεξιπτωτιστές και καταδρομείς. Τα πυρομαχικά μας έφταναν στο τέλος, υπόψη ότι είχαμε πυρομαχικά για να εκτελέσουμε την βραδινή διείσδυση να προσβάλουμε τον εχθρό, να το καταστρέψουμε, να καταλάβουμε το έδαφος και εν συνεχεία έπρεπε να απαγκιστρωθούμε μέχρι το άλλο φως από άλλες δυνάμεις που θα έρχονταν στην περιοχή.
Κάτι το οποίο δεν έγινε. Αναγκαζόμασταν έτσι κατόπιν διαταγών να εκτελούμε βολές μόνο από κοντινές αποστάσεις και μόνο εφ’ όσον κινδυνεύαμε άμεσα.
Οι επιθέσεις των Τούρκων αποκρούονταν από μικρές τοπικές δυνάμεις των λόχων.
Σε μια τέτοια αντεπίθεση, όπου ο Κατσάνης σήκωσε μια διμοιρία για να διώξει από τον χώρο του τον εχθρό που είχε διεισδύσει, τραυματίσθηκε θανάσιμα.
Οι στρατιώτες του προσπάθησαν να πάρουν το πτώμα του, δόθηκε μάχη μα δεν τα κατάφεραν.
Οι άνδρες των μονάδων είχαν ξεπεράσει τα όρια της αντοχής τους πολεμώντας κάτω από 42 βαθμούς θερμοκρασίας δίχως πυρομαχικά και νερό κατάφεραν πάραυτα να απαγκιστρωθούν και να φθάσουν στο Πέλλα-Παΐς.
Ήταν η μοναδική νίκη και η μοναδική επιτυχία που επιτέλεσε σε όλο το μέτωπο η 33η μοίρα.
Οι στρατιώτες του προσπάθησαν να πάρουν το πτώμα του, δόθηκε μάχη μα δεν τα κατάφεραν.
Οι άνδρες των μονάδων είχαν ξεπεράσει τα όρια της αντοχής τους πολεμώντας κάτω από 42 βαθμούς θερμοκρασίας δίχως πυρομαχικά και νερό κατάφεραν πάραυτα να απαγκιστρωθούν και να φθάσουν στο Πέλλα-Παΐς.
Ήταν η μοναδική νίκη και η μοναδική επιτυχία που επιτέλεσε σε όλο το μέτωπο η 33η μοίρα.
Η όλη επιχείρηση είχε στεφθεί από πλήρη επιτυχία. Όμως ο απολογισμός σε νεκρούς και τραυματίες ήταν μεγάλος.
Ο Γιώργος Κατσάνης τάχθηκε επικεφαλής της ομάδας διοίκησης χωρίς να έχει δίπλα του κανένα να τον αντικαταστήσει και να τον στηρίξει.
Το ότι δέχθηκε παρόλα αυτά να πάει μόνος του, δείχνει την υπευθυνότητά του αλλά και τον ηρωισμό του άνδρα.
Ο Γιώργος Κατσάνης ήταν πραγματικά ένας Ήρωας.
Ο Γιώργος Κατσάνης τάχθηκε επικεφαλής της ομάδας διοίκησης χωρίς να έχει δίπλα του κανένα να τον αντικαταστήσει και να τον στηρίξει.
Το ότι δέχθηκε παρόλα αυτά να πάει μόνος του, δείχνει την υπευθυνότητά του αλλά και τον ηρωισμό του άνδρα.
Ο Γιώργος Κατσάνης ήταν πραγματικά ένας Ήρωας.
Η ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΙΣ ΤΟΥ
Ξημέρωσε Κυριακή…
Ήταν 21 Ιουλίου 1974. Ώρα 9η πρωινή.
Στη δεξιά πτέρυγα της 33 Μοίρας Καταδρομών, ο Διοικητής μας Γεώργιος Κατσάνης, προσπαθεί να εξουδετερώσει την τουρκική αντίσταση βοηθούμενος από τέσσερις καταδρομείς.
Κάλυψη και στους πέντε παρείχαμε εγώ με δεύτερο καταδρομέα, που βρισκόμασταν κρυμμένοι πίσω από ένα μεγάλο βράχο, σε απόσταση πενήντα περίπου μέτρων.
Κάλυψη και στους πέντε παρείχαμε εγώ με δεύτερο καταδρομέα, που βρισκόμασταν κρυμμένοι πίσω από ένα μεγάλο βράχο, σε απόσταση πενήντα περίπου μέτρων.
Άλλες ομάδες μας κάλυπταν πιο πίσω, χωρίς όμως οπτική επαφή με το σημείο, προφανώς λόγω της ιδιομορφίας του εδάφους στη συγκεκριμένη περιοχή του Αγίου Ιλαρίωνα.
Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο ο Διοικητής σηκώνεται και προσπαθεί να λάβει προωθημένη θέση μάχης.
Και ενώ όλοι στοχεύαμε μπροστά προς το μέρος της τούρκικης αντίστασης, σφαίρα ελεύθερου σκοπευτή, προερχόμενη από την άλλη πλευρά του βράχου, κτυπάει το Διοικητή από αριστερά.
Το σημείο απ’ όπου προήλθε η σφαίρα ήταν αδύνατο να ελεγχθεί για δυο λόγους: πρώτον, βρισκόμασταν πίσω από το μεγάλο βράχο και ήταν ορατό μόνο από την αντίθετη κατεύθυνση.
Δεύτερον, η ενέργεια των Τούρκων, να διεισδύσουν στις θέσεις μας με αυτό τον τρόπο κατά την ώρα της μάχης, ήταν ύπουλη, επικίνδυνη και άκρως ριψοκίνδυνη.
Τη στιγμή που ο Διοικητής μας έπεφτε στο έδαφος, συνεχείς ριπές αυτομάτων όπλων γάζωναν κυριολεκτικά το σημείο εκείνο για αρκετά λεπτά.
Προσπάθειές μας να στρέψουμε τα πυρά μας προς τα αριστερά, έφεραν το αντίθετο αποτέλεσμα.
Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο ο Διοικητής σηκώνεται και προσπαθεί να λάβει προωθημένη θέση μάχης.
Και ενώ όλοι στοχεύαμε μπροστά προς το μέρος της τούρκικης αντίστασης, σφαίρα ελεύθερου σκοπευτή, προερχόμενη από την άλλη πλευρά του βράχου, κτυπάει το Διοικητή από αριστερά.
Το σημείο απ’ όπου προήλθε η σφαίρα ήταν αδύνατο να ελεγχθεί για δυο λόγους: πρώτον, βρισκόμασταν πίσω από το μεγάλο βράχο και ήταν ορατό μόνο από την αντίθετη κατεύθυνση.
Δεύτερον, η ενέργεια των Τούρκων, να διεισδύσουν στις θέσεις μας με αυτό τον τρόπο κατά την ώρα της μάχης, ήταν ύπουλη, επικίνδυνη και άκρως ριψοκίνδυνη.
Τη στιγμή που ο Διοικητής μας έπεφτε στο έδαφος, συνεχείς ριπές αυτομάτων όπλων γάζωναν κυριολεκτικά το σημείο εκείνο για αρκετά λεπτά.
Προσπάθειές μας να στρέψουμε τα πυρά μας προς τα αριστερά, έφεραν το αντίθετο αποτέλεσμα.
Οι Τούρκοι μας καθήλωσαν με καταιγισμό πυρών, ο δε βράχος έγινε διάτρητος από τις εκατοντάδες σφαίρες που δέχθηκε.
Επανειλημμένες και απεγνωσμένες προσπάθειες δυο καταδρομέων από την ομάδα των τεσσάρων να προστρέξουν και να βοηθήσουν το Διοικητή μας απέβησαν άκαρπες, με αποτέλεσμα να κινδυνεύσουν άμεσα.
Ένας απ’ αυτούς, στην τελευταία προσπάθειά τους, τραυματίζεται και αποχωρεί.
Επανειλημμένες και απεγνωσμένες προσπάθειες δυο καταδρομέων από την ομάδα των τεσσάρων να προστρέξουν και να βοηθήσουν το Διοικητή μας απέβησαν άκαρπες, με αποτέλεσμα να κινδυνεύσουν άμεσα.
Ένας απ’ αυτούς, στην τελευταία προσπάθειά τους, τραυματίζεται και αποχωρεί.
Για δεκαπέντε λεπτά, όλοι αμήχανοι, προσπαθούσαμε απεγνωσμένα ν’ αποφύγουμε το θάνατο από την τουρκική υπεροχή των πυρών.
Καταφέραμε μετά δυσκολίας να συνεννοηθούμε, ώσπου τελικά εγκαταλείψαμε το φονικό σημείο καταβεβλημένοι και άφωνοι.
Στη σύντομη διαδρομή μας προς τα πίσω τραυματίστηκε και δεύτερος καταδρομέας. Με μεγάλη δυσκολία τον μεταφέραμε μαζί μας, ενώ ο τρίτος χάθηκε για πάντα από τα μάτια μας, κατευθυνόμενος βορείως, προς την απόκρημνη και άκρως επικίνδυνη πλευρά της Κερύνειας.
Φτάσαμε σε ασφαλέστερο σημείο, 200 μέτρα πιο πίσω. Με τη βοήθεια συντρόφων μας, οι δύο τραυματίες προωθήθηκαν για περίθαλψη. Οι τρεις που απομείναμε, είχαμε υποστεί νευρικό κλονισμό. Δεχθήκαμε την βοήθεια των υπολοίπων, αλλά για αρκετή ώρα δεν μπορούσαμε να συνέλθουμε και να μιλήσουμε.
Η μάχη κράτησε για άλλες δυο ώρες. Απλώς αμυνόμασταν με στόχο τη σωτηρία μας από τα συνεχή και καταιγιστικά πυρά του αντιπάλου.
Δεν μπορέσαμε να προχωρήσουμε προς το σημείο όπου βρισκόταν το νεκρό σώμα του Διοικητή μας.
Καταφέραμε μετά δυσκολίας να συνεννοηθούμε, ώσπου τελικά εγκαταλείψαμε το φονικό σημείο καταβεβλημένοι και άφωνοι.
Στη σύντομη διαδρομή μας προς τα πίσω τραυματίστηκε και δεύτερος καταδρομέας. Με μεγάλη δυσκολία τον μεταφέραμε μαζί μας, ενώ ο τρίτος χάθηκε για πάντα από τα μάτια μας, κατευθυνόμενος βορείως, προς την απόκρημνη και άκρως επικίνδυνη πλευρά της Κερύνειας.
Φτάσαμε σε ασφαλέστερο σημείο, 200 μέτρα πιο πίσω. Με τη βοήθεια συντρόφων μας, οι δύο τραυματίες προωθήθηκαν για περίθαλψη. Οι τρεις που απομείναμε, είχαμε υποστεί νευρικό κλονισμό. Δεχθήκαμε την βοήθεια των υπολοίπων, αλλά για αρκετή ώρα δεν μπορούσαμε να συνέλθουμε και να μιλήσουμε.
Η μάχη κράτησε για άλλες δυο ώρες. Απλώς αμυνόμασταν με στόχο τη σωτηρία μας από τα συνεχή και καταιγιστικά πυρά του αντιπάλου.
Δεν μπορέσαμε να προχωρήσουμε προς το σημείο όπου βρισκόταν το νεκρό σώμα του Διοικητή μας.
Έτσι, ακολουθήσαμε κι εμείς τα τμήματα που άρχισαν εντωμεταξύ να οπισθοχωρούν.
Όσο περνούσε ο χρόνος κι απομακρυνόμασταν, αρχίζαμε να συνειδητοποιούμε τι ακριβώς είχε συμβεί.
Ο γενναίος πολεμιστής που μας καθοδηγούσε όλο το βράδυ, ο άξιος Διοικητής, δεν ήταν μαζί μας πια.
Όσο περνούσε ο χρόνος κι απομακρυνόμασταν, αρχίζαμε να συνειδητοποιούμε τι ακριβώς είχε συμβεί.
Ο γενναίος πολεμιστής που μας καθοδηγούσε όλο το βράδυ, ο άξιος Διοικητής, δεν ήταν μαζί μας πια.
Ο αείμνηστος Γεώργιος Κατσάνης πέρασε την πύλη των αθανάτων.
Πίστεψε στην ελευθερία της Κύπρου κι έχυσε το αίμα του.
Γι’ αυτό, αιώνια θα σ’ ευγνωμονούμε. Σου χρωστάμε την Κερύνεια ελεύθερη. Το σπουδαιότερο, οφείλουμε την ταφή σου.
Συγχώρησέ μας για την εγκατάλειψη του άψυχου κορμιού σου.
Γι’ αυτό, αιώνια θα σ’ ευγνωμονούμε. Σου χρωστάμε την Κερύνεια ελεύθερη. Το σπουδαιότερο, οφείλουμε την ταφή σου.
Συγχώρησέ μας για την εγκατάλειψη του άψυχου κορμιού σου.
Σ’ αφήσαμε ψηλά στον Πενταδάκτυλο, ανάμεσα στις άγριες κορφές του Αγίου Ιλαρίωνα, στα χέρια των Τούρκων. Πίστεψέ μας, πραγματικά προσπαθήσαμε, μα δεν τα καταφέραμε.
Φάνηκες κατά πολύ ανώτερός μας.
Φάνηκες κατά πολύ ανώτερός μας.
Ελπίζουμε η ψυχή σου να μας συγχωρέσει.
Αιωνία ας είναι η μνήμη σου!
Αιωνία ας είναι η μνήμη σου!
Τελετή Ενταφιασμού των Λειψάνων του Αντιστρατήγου Γεωργίου Κατσάνη στο Στρατιωτικό Νεκροταφείο Σιδηροκάστρου
Το Σάββατο 15 Φεβρουαρίου 2020, ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, Αντιστράτηγος Χαράλαμπος Λαλούσης, παρέστη στην τελετή ενταφιασμού των λειψάνων του Αγωνιστή της Κύπρου Αντιστρατήγου Γεωργίου Κατσάνη, ο οποίος έπεσε -ως Ταγματάρχης- Διοικητής της 33ης Μοίρας Καταδρομών- σε μάχη στο Κάστρο του Αγίου Ιλαρίωνος, στην περιοχή Πετρομούθια Πενταδακτύλου στην Κύπρο, κατά την εισβολή των Τούρκων στις 21 Ιουλίου 1974. Η εξόδιος ακολουθία πραγματοποιήθηκε στον Ιερό Ναό της Ευαγγελίστριας και ο ενταφιασμός στο Στρατιωτικό Νεκροταφείο Σιδηροκάστρου.
Στην τελετή παρέστησαν οι συγγενείς του πεσόντα, ο Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Αλκιβιάδης Στεφανής, η Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων κ. Φωτεινή Αραμπατζή, ο Υφυπουργός Μακεδονίας και Θράκης κ. Θεόδωρος Καράογλου, ο Πρέσβης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ελλάδα κ. Κυριάκος Α. Κενεβέζος, ο Αρχηγός της Εθνικής Φρουράς Αντιστράτηγος Ηλίας Λεοντάρης, Ανώτατοι εν ενεργεία και εν Αποστρατεία Αξιωματικοί, εκπρόσωποι των Αρχών της περιφέρειας και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, Κύπριοι συμπολεμιστές του οι οποίοι ταξίδεψαν από την Κύπρο για την τελετή, εκπρόσωποι του Γυμναστικού Συλλόγου «ΗΡΑΚΛΗΣ» και πλήθος κόσμου.
Blogger Comment
Facebook Comment