Η Σιωπηλή Γενοκτονία του Ελληνισμού 2010 – 2020 μ. Χ.

Γράφει

Ο Ευάγγελος Μαυρογόνατος

 «Ενός κακού μύρια έπονται», έλεγε ο Σοφοκλής (496-406 π.Χ).

Η μακροχρόνια σκοτοδίνη στην οποία έχει βυθιστεί η Ελλάδα, εδώ και δέκα χρόνια με την οικονομική κρίση,  δεν αφορά μόνον την οικονομία, την πτώση του βιοτικού επιπέδου και τη φτωχοποίηση κι εξαθλίωση τεράστιων στρωμάτων του ελληνικού λαού, αλλά και στο Δημογραφικό της γίγνεσθαι, όπου οι δείκτες της ΕΛΣΤΑΤ αποτυπώνουν με το χειρότερο τρόπο την βόμβα αυτή η οποία είναι έτοιμη να εκραγεί.

 Έχουμε να κάνουμε με μία άνευ προηγουμένου ανθρωπιστική καταστροφή, που μόνο με πολεμικές περιόδους θα μπορούσε να συγκριθεί.

Δυστυχώς όσο οι κυβερνήσεις της τελευταίας αυτής αιματηρής δεκαετίας, με τα δυσβάστακτα μνημόνια επέβαλλαν  αυστηρή λιτότητα για τη δημοσιονομική εξυγίανση, την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας, και τις δομικές μεταρρυθμίσεις, με στόχο την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος και βιωσιμότητας του χρέους, τόσο ο ελληνικός λαός βυθίζεται σε μια “δίνη θανάτου” κι αν στο τέλος τα καταφέρουν κι επιτύχουν την “ευημερία των αριθμών” – τώρα λίγο χλωμό με την αντιμετώπιση του κορωνοΐού - τότε η Ελλάδα θα έχει εξολοκλήρου μεταμορφωθεί σ' ένα ανοιχτό κολαστήριο για τους κατοίκους της.

Μια σιωπηλή γενοκτονία

Πουθενά αλλού όμως δεν αποτυπώνεται καλύτερα αυτή η καταστροφική κάθοδος προς την κόλαση από τους δημογραφικούς δείκτες, που δείχνουν και τη φυσική κίνηση του πληθυσμού. Από το 2009, έτος που ουσιαστικά άρχισε η βαθιά ύφεση, όλοι οι δημογραφικοί δείκτες της Ελλάδας έχουν επιδεινωθεί, με μια αυξανόμενη αυτοτροφοδοτούμενη αρνητική τάση.

Οι γεννήσεις μειώνονται, η θνησιμότητα αυξάνει, όπως και η καθαρή εκροή Ελλήνων μεταναστών. Ο συνδυασμός αυτών των τριών παραγόντων είναι ένα εκρηκτικό “κοκτέιλ μολότοφ”, που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε μια πληθυσμιακά μικρότερη Ελλάδα, πιο γερασμένη και με λιγότερους νέους κι εκπαιδευμένους Έλληνες. Με άλλα λόγια σε μια Ελλάδα που έχει όλο και λιγότερες πιθανότητες να επανέλθει σε μια αναπτυξιακή πορεία.

Δημογραφική μετάβαση

Η δημογραφική μετάβαση στη Χώρα μας ακολούθησε το πρότυπο των άλλων Ευρωπαϊκών χωρών, οι οποίες προηγήθηκαν προς αυτή την κατεύθυνση και μπορούμε να διακρίνουμε τις ακόλουθες πέντε φάσεις εξελίξεως:
α. Η πρώτη φάση είναι εκείνη της υψηλής γεννητικότητας και της υψηλής
θνησιμότητας, οι οποίες δίνουν ευκαιρία για μικρή μόνο αύξηση του πληθυσμού.
Στη φάση αυτή βρέθηκε η χώρα μας κατά τη διάρκεια του 19 ου αιώνα, με επίπεδα γεννητικότητας και θνησιμότητας άνω των 35 και 45 σε 1.000 κατοίκους. Ήταν η περίοδος εκείνη, κατά την οποία οι γονείς θεωρούσαν τους εαυτούς τους ευτυχείς εάν από το σύνολο των παιδιών που αποκτούσαν, κατόρθωναν να επιζήσουν δύο τουλάχιστον και να έλθουν σε γάμο, αποκτώντας και αυτά τα δικά τους παιδιά.
β. Η δεύτερη φάση αρχίζει με την έναρξη μειώσεως της θνησιμότητας γενικά και της βρεφικής θνησιμότητας ειδικότερα. Στη φάση αυτή φαίνεται ότι εισήλθε η χώρα μας στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Η μείωση αυτή της θνησιμότητας, δημιούργησε μεγαλύτερο περιθώριο αυξήσεως του πληθυσμού, επειδή το ποσοστό γεννητικότητας εξακολουθούσε να είναι υψηλό. Με την πάροδο του χρόνου όμως, φαίνεται ότι οι γονείς άρχισαν να πείθονται πως ήταν δυνατό να τους επιζήσουν περισσότερα παιδιά, ακόμη κι αν περιόριζαν τις γεννήσεις τους.
γ. Η τρίτη φάση αρχίζει να γίνεται αισθητή από τότε που τα έγγαμα ζεύγη,
δεδομένου ότι τα εξώγαμα αποτελούσαν πάντα μικρό ποσοστό στην Ελλάδα, αύξησαν τις ελπίδες τους ότι, θα μπορούσαν να επιζήσουν περισσότερα από τα παιδιά που αποκτούσαν. Αυτό φαίνεται ότι συνέβη κατά την μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων περίοδο, οπότε το ποσοστό γεννητικότητας από τις 40 ή 45 γεννήσεις στους 1.000 κατοίκους της προηγούμενης περιόδου, μειώθηκε σε 30 γεννήσεις κατά το 1930 και σε 25, μόλις πριν από τον τελευταίο πόλεμο. Η μείωση της γεννητικότητας κατά τη φάση αυτή δεν περιόρισε πολύ τη φυσική αύξηση, επειδή εξακολούθησε εκ παραλλήλου η μείωση της θνησιμότητας. Με αυτές τις τάσεις λοιπόν, το ποσοστό της φυσικής αύξησης διατηρήθηκε στο 12 έως 13 στους 1.000 κατοίκους. Αν και η περίοδος του πολέμου ανέτρεψε τα επίπεδα αυτά και μετέτρεψε τη φυσική αύξηση του πληθυσμού σε αρνητική, κατά τη μεταπολεμική περίοδο
(μετά το 1950) συνεχίσθηκε μία βραδεία μείωση του ποσοστού γεννητικότητας κάτω των 20 γεννήσεων, ενώ εκ παραλλήλου, η τάση του πολύ χαμηλού ποσοστού θνησιμότητας οριζοντιώθηκε και μετά το 1960 άρχισε μία βραδεία αύξηση.
δ. Η τέταρτη φάση αρχίζει από τότε που το μειούμενο ποσοστό γεννητικότητας δεν ακολουθείται από μείωση ποσοστού θνησιμότητας, αλλά παραμένει σε στασιμότητα στη δεκαετία του 1950 και στη συνέχεια, λόγω της γήρανσης της πυραμίδας του πληθυσμού, αρχίζει μία βαθμιαία αύξηση από τη δεκαετία του 1960 και ύστερα, οπότε το ποσοστό της φυσικής αύξησης (μετρούμενο σε 1.000 κατοίκους) αρχίζει να περιορίζεται από 12 της δεκαετίας του 1950, σε 10 στη δεκαετία του 1960, σε 7 στη δεκαετία του 1970 και σε 2,5 περίπου στη δεκαετία του 1980.
ε. Η πέμπτη φάση, την οποία άλλωστε και διανύουμε, είναι αυτή που το
μειούμενο ποσοστό γεννητικότητας, όχι μόνον συνάντησε αλλά και ξεπέρασε το αυξανόμενο (λόγω της γήρανσης του πληθυσμού) ποσοστό θνησιμότητας. Στο σημείο αυτό, αξίζει να σημειωθεί ότι κατά τα έτη 2000 και 2018, οι γεννήσεις ανήλθαν σε 103.274 και 86.440 αντίστοιχα, ενώ οι θάνατοι σε 105.170 και 120.297. Η φυσική μεταβολή τους είναι το  2000 = - 1896, ενώ το 2018 = - 33 857

Οι φάσεις αυτές από τις οποίες διήλθαν η γεννητικότητα και η θνησιμότητα
στην Ελλάδα, επηρέασαν και διαμόρφωσαν την εξέλιξη της σύνθεσης του πληθυσμού της κατά τα διάφορα χαρακτηριστικά του, όπως είναι το φύλο, η ηλικία, η οικογενειακή κατάσταση κ.ά.
Η εξέλιξη των γεννήσεων και των θανάτων (ανά 1000 κατοίκους) από το 1931  μέχρι το 2018 φαίνεται στον προβαλλόμενο πίνακα , η πορεία τους από το 2010 και μετά όταν ο αριθμός θανάτων άρχισε να ξεπερνά των αριθμό γεννήσεων:

  

ΕΤΟΣ	ΓΕΝΝΗΣΕΙΣ	ΘΑΝΑΤΟΙ	ΦΥΣΙΚΗ ΜΕΤΑΒΟΛΗ
1931	199243	114369	84874
1950	151134	53755	97379
1960	157239	60563	96676
1970	144928	74009	70919
1980	148134	87282	60852
1990	102229	94152	8077
2000	103274	105170	-1896
2010	114766	109084	5682
2014	92148	113740	-21592
2015	89881	117829	-27948
2016	92898	118792	-25894
2017	88553	124501	-35948
2018	86440	120297	-33857

Ειδικότερα, ο μόνιμος πληθυσμός της Χώρας κατά την 1η Ιανουαρίου 2019 εκτιμάται σε 10.724.599 άτομα (5.208.293 άνδρες και 5.516.306 γυναίκες), μειωμένος κατά 0,15% σε σχέση με τον αντίστοιχο πληθυσμό της 1ης Ιανουαρίου 2018 που ήταν 10.741.165 άτομα.

Αν τώρα συνυπολογίσει κανείς σ' αυτούς τους δείκτες και την καθαρή μετανάστευση Ελλήνων πολιτών προς το εξωτερικό, που μόνον το 2011 ήταν - 63.000 και το 2012 -70.000 κοκ. , τότε βγαίνει ως συμπέρασμα πως μέχρι το 2019 η Ελλάδα έχει μια καθαρή απώλεια τουλάχιστον 600.000 Ελλήνων πολιτών. Πρόκειται δηλαδή για μια σιωπηλή γενοκτονία.

Αν ο πραγματικός πληθυσμός της χώρας παραμένει για την ώρα, σταθερός είναι επειδή ταυτόχρονα η χώρα μας συνεχίζει να δέχεται μεγάλα κύματα των παράτυπων προσφύγων – μεταναστών (λαθρομεταναστών κατά τη γενικότερη ελληνική γνώμη)  από φτωχότερες χώρες της Ασίας και της Αφρικής.
Στην επιδείνωση των δημογραφικών τάσεων της Ελλάδας συμβάλει η συνολική αύξηση της θνησιμότητας (αύξηση των αυτοκτονιών, της συνολικής νοσηρότητας του πληθυσμού, της μαζικής κατάθλιψης και των εξαρτήσεων, αύξηση μολυσματικών ασθενειών, αύξηση αμβλώσεων και η μείωση του προσδόκιμου ζωής λόγω της κατάρρευσης του Κράτους-Πρόνοιας), αλλά και το γεγονός πως μεταναστεύουν στο εξωτερικό όλο και περισσότεροι νέοι και παραγωγικοί Έλληνες, που βρίσκονται σε ηλικία αναπαραγωγής. 

Από την άλλη, όσοι βρίσκονται σε αναπαραγωγική ηλικία και παραμένουν στην Ελλάδα, λόγω μακροχρόνιας ανεργίας και έλλειψης προοπτικών, αποφεύγουν το γάμο, την τεκνοποίηση και την ανάληψη οικογενειακών υποχρεώσεων.
Αλλά ακόμη κι αν κάνουν οικογένειες φροντίζουν να είναι ολιγομελείς, καθώς το αποδομημένο Κράτος-Πρόνοιας –λέμε τώρα δε στηρίζει πλέον τις τρίτεκνες και πολύτεκνες οικογένειες, αντίθετα τα παιδιά θεωρούνται πλέον τεκμήριο επιβίωσης και πηγή πρόσθετων φορολογικών βαρών.

Μέσα στη γενικότερη παραζάλη των περικοπών των δημόσιων δαπανών που έχει επιβάλλει η Τρόικα ή θεσμοί με τα μνημόνια κι ακολούθησαν πιστά οι κυβερνήσεις, το Κράτος - Πρόνοιας (;) είναι σκιά του εαυτού του και κάθε πολιτική υπέρ της γεννητικότητας έχει πλέον καταρρεύσει.

Αποτέλεσμα: Όλο και λιγότεροι και πιο γερασμένοι Έλληνες πολίτες αναλαμβάνουν ως υποζύγια να εξυπηρετούν στο διηνεκές ένα όλο και πιο αυξανόμενο δημόσιο χρέος.

Η “ωρολογιακή βόμβα” του δημογραφικού έχει ενεργοποιηθεί.

Αν προβάλουμε τώρα αυτές τις τάσεις στο κοντινό μέλλον τότε, τότε θα κατοικούν στην Ελλάδα του τις επόμενες δεκαετίες τουλάχιστον ένα εκατομμύριο λιγότεροι Έλληνες πολίτες, μια απώλεια διπλάσια από τους νεκρούς της Ελλάδας στα πέντε χρόνια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Μια ήπια εκτίμηση της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας προβάλλει τον πληθυσμό της χώρας το 2050 στον αριθμό των 9.736.933 κατοίκων -μια εκτίμηση που, κατά τη γνώμη μου, είναι μάλλον αισιόδοξη.
Για να μην έχουμε όμως την εντύπωση πως είμαστε η μοναδική περίπτωση καλά είναι να κοιτάξουμε και τη γειτονική Βουλγαρία, που έχει υποστεί και η ίδια το “Δόγμα του Σοκ”. Το 1989 ο πληθυσμός της Βουλγαρίας ήταν 9 εκατομμύρια, ενώ σήμερα είναι μόλις 7.350.000. Καθώς οι αρνητικές τάσεις δημογραφικές τάσεις συνεχίζονται σύμφωνα με τις προβλέψεις το 2050 θα κατοικούν στη γειτονική Βουλγαρία μόλις 4,5 εκατομμύρια, όσο θα είναι και ο τότε πληθυσμός της Αλβανίας, μια χώρας που είναι σε έκταση τέσσερις φορές μικρότερη.
Η οικονομική κρίση και η καταστροφική πολιτική των κυβερνήσεων της τελευταίας δεκαετίας , έχει ενεργοποιήσει για τα καλά την “ωρολογιακή βόμβα” του δημογραφικού.

Καθισμένη λοιπόν πάνω στην «ωρολογιακή βόμβα» του δημογραφικού προβλήματος η Ελλάδα φαίνεται παραδομένη στη μοίρα της.

Εφόσον δεν κάνει καμιά σοβαρή προσπάθεια για να αλλάξει το γκρίζο μέλλον της, βελτιώνοντας τη δημογραφική της εικόνα μέσω, αρχικά μιας αλλαγής της οικονομικής πολιτικής, η δημογραφική της κατρακύλα θα πρέπει να θεωρείται βέβαιη. 

Στη δημογραφία, ως γνωστόν, το λόγο έχουν οι αριθμοί και οι αριθμοί λένε πως το «παιχνίδι» έχει ήδη κριθεί. Το 2050 δεν μας είναι άγνωστο.
Με βάση τα αμείλικτα δημογραφικά στοιχεία στην καλύτερη περίπτωση ο πληθυσμός της Ελλάδας θα έχει μειωθεί κατά 1-2 εκατομμύρια και θα είναι πολύ μεγαλύτερης ηλικίας. Η μέση ηλικία του θα ξεπερνά τα πενήντα χρόνια. Η Ελλάδα του 2050 θα είναι ένα τεραστίων διαστάσεων «γηροκομείο», όπου οι Έλληνες άνω των 60 ετών θα είναι διπλάσιοι σε αριθμό από τους νέους κάτω των 20 ετών, πράγμα που σημαίνει πως όλο και λιγότεροι Έλληνες θα εργάζονται και θα φορολογούνται κουβαλώντας εκτός από το δυσθεώρητο  χρέος και το βάρος εκατομμυρίων συνταξιούχων. Το μέλλον αυτού του «γκρίζου μουσείου» θα είναι αβέβαιο…

To ταμπού της δημογραφίας

Ακόμη και στη χώρα της καταγωγής της, η λέξη Δημογραφία παραμένει ταμπού. Αν και τα στοιχεία της σχετικά με το μέλλον του ελληνικού λαού είναι αμείλικτα, η δημογραφία τείνει ν’ απωθείται συλλογικά και ν’ αντιμετωπίζεται σχεδόν με καχυποψία.
Δεν πρέπει να μας διαφεύγει άλλωστε πως η δημογραφία είναι συχνά θύμα των φανατικών της, οι οποίοι τείνουν να καταστροφολογούν, ενώ θα έπρεπε να ερμηνεύουν ψύχραιμα τα δεδομένα. Ακόμη όμως και ο πιο ψύχραιμος αναλυτής δε θα μπορούσε να κοιμάται ήσυχος γνωρίζοντας πως, αν η υπογεννητικότητα και η γήρανση του ελληνικού πληθυσμού συνεχιστεί, όπως είναι ολοφάνερο, τότε σε 2-3 γενιές θα υπάρχουν πολύ λιγότεροι και πιο ηλικιωμένοι Έλληνες στη νότια Βαλκανική. 

Αν δεν αναστραφούν οι υπάρχουσες τάσεις, η γεννητικότητα δεν ανακάμψει, σταματήσει η εκροή Ελλήνων μεταναστών, δίδοντας παράλληλα  κίνητρα στους Ιθαγενείς και όχι στους αλλοεθνείς παράνομους εισβολείς, τότε η Ελλάδα του 2050  δε θα είναι παρά μια σκιά του εαυτού της, γερασμένη και απαθής, χωρίς καμιά προοπτική ουσιαστικής και  οικονομικής ανάπτυξης.

Το χειρότερο δε σενάριο και κλείνω με αυτό είναι ο επιχειρούμενος επικοισμός της Πατρίδος μας, - η άλλη βραδυφλεγείς βόμβα - με αλλόφυλους και αλλόθρησκους, οι οποίοι δυστυχώς απομυζούν από τον ελληνικό κορβανά χωρίς να προσφέρουν – εξάλλου τι έχουν να προσφέρουν -   το οποίο θα είναι και η απόλυτη καταστροφή και η αλλοίωση του Ελληνικού πληθυσμού, καθόσον σε καμιά χώρα όπου έχουν μετακινηθεί και εδραιωθεί , δεν έχουν ενσωματωθεί οι άνθρωποι αυτοί, αντιθέτως με την παραβατική συμπεριφορά και κουλτούρα τους,  μόνο προβλήματα έχουν δημιουργήσει και δικά τους γκέτο.

Εκείνο που προσωπικός απεύχομαι είναι το γεγονός να μην θεωρηθούν πολύτεκνοι οι οικογένειες με δύο παιδιά  ή και κάποια στιγμή με ένα και να καταστεί η Πατρίδα μας ένα απέραντο γηροκομείο με ότι συνεπάγεται από αυτό, σε συνδυασμό και με  την υποβόσκουσα πολυπολιτισμικότητα.

Κατακλείδα:

Η ύπαρξη ενός έθνους,  εφόσον δεν απειλείται από άλλους εξωτερικούς παράγοντες, βασίζεται κατά κύριο λόγο στην αντικατάσταση των γενεών.
« Οι άνδρες λοιπόν είναι η πόλη (κράτος) και όχι τα τείχη, ούτε τα πλοία κενά από άνδρες», μας λέει ο ΘΟΥΚΙΔΙΔΗΣ .

« Μια λοιπόν πληγή δεν υπέστη η πόλη (κράτος), αλλά χάθηκε εξαιτίας της ολιγανθρωπίας» διαβάζουμε  στα Πολιτικά του  ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ.
Όπως μπορούμε να καταλάβουμε λοιπόν  το φαινόμενο της «ολιγανθρωπίας» απασχόλησε τους Έλληνες από τους αρχαίους χρόνους και συνεχίζει να τους απασχολεί μέχρι και σήμερα.

Share on Google Plus

About ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΜΑΥΡΟΓΟΝΑΤΟΣ