Όταν οι Κυβερνώντες οδηγούν τον λαό στην εξαθλίωση, τότε η αντίσταση δεν αποτελεί δικαίωμα των πολιτών, αλλά καθήκον.

Γράφει

Ο Ευάγγελος Μαυρογόνατος

(Εκλογές Σεπτεμβρίου 2015)

"Έχοντας το λαό, έχεις το κράτος, χάνοντας το λαό, χάνεις το κράτος"(ΚΟΜΦΟΥΚΙΟΣ)

Πέρασαν πέντε και πλέον χρόνια και μέχρι τώρα αλλάξαμε κυβερνήσεις και πρωθυπουργούς, βιώσαμε συνεργασίες κομμάτων, απανωτές εκλογές και οι πολιτικοί ή οι πολιτευτές, μας βομβαρδίζουν συνεχώς με ανεκπλήρωτες υποσχέσεις και φρούδες ελπίδες, χύνοντας παραλλήλως και κροκοδείλια δάκρυα, στα ΜΜΕ:

Για τις θυσίες που έχει κάνει ο Ελληνικός λαός, για τα αναπόφευκτα μέτρα τα οποία ελήφθησαν και θα ληφθούν.

Για την διαπιστωμένη ανεργία των 2.100.000 Ελλήνων, για το γεγονός ότι οι νέοι αναζητούν εργασία στο εξωτερικό, για το σύστημα υγείας το οποίο είναι στην εντατική, για τις μεταρρυθμίσεις στη παιδεία η οποία πνέει τα λοίσθια.

Για το ότι οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις που αδυνατούν ν ανταπεξέλθουν στα έξοδα απολύουν εργαζομένους ή κλείνουν, για τα χιλιάδες καταστήματα που έχουν βάλει λουκέτο ασφαλείας.

Για τα εξαθλιωμένα, στελέχη των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλείας, τα οποία «ήταν συνεχώς στη σκέψη» του πρώην Πρωθυπουργού κ. Σαμαρά, και προσφάτως του κ. Καμένου ως ΥΕΘΑ (βεβαίως έκανε κάποιες κινήσεις υποτίθεται "σωτηρίας", αλλά ήταν ημίμετρα και για εντυπώσεις ).

Βεβαίως δεν θα αναφερθώ λεπτομερώς για την απογοήτευση που λέγεται Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, γιατί τα αποτελέσματα των χειρισμών της, ήταν και θα είναι τραγικά για τα επόμενα χρόνια, με την νέα συμφωνία, ουσιαστικά το μνημόνιο 3 επαχθέστερο των δύο προηγούμενων, για το οποίο δεν «άνοιξε ρουθούνι».

Όλα τα παραπάνω « παραμύθια» μας τα λένε και προσπαθούν να μας πείσουν ότι έγιναν και γίνονται για το καλό μας, για το καλό και την συνέχεια του κράτους, για το καλό του ευρώ και της ευρωζώνης γενικότερα.

Όμως η ύπαρξη ενός κράτους προϋποθέτει να έχει και πολίτες, να έχει ζωντανούς ανθρώπους, υγιείς, καταρτισμένους με γνώση και εμπειρία, οι οποίοι θα πρέπει να διαβιούν αξιοπρεπώς σε ένα κράτος με νόμους οι οποίοι θα τον προστατεύουν, με νόμους οι οποίοι θα του εξασφαλίζουν την τάξη και την ασφάλεια, με νόμους οι οποίοι θα του εξασφαλίζουν την δικαιοσύνη, με νόμους που θα του παρέχουν εργασία και ένα αξιοπρεπές σύστημα υγείας , με νόμους που θα εξασφαλίζουν ήρεμα και αξιοπρεπή γερατειά, με νόμους που θα είναι εφαρμόσιμοι για όλους και όχι τεχνικοί για να καλύπτουν οικονομικές ατασθαλίες ολίγων και τέλος να υπάρχει ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα.

Συνεπώς το κράτος δεν είναι οι 300 της βουλής, οι διάφοροι κομματικοί γραμματείς των υπουργείων και του Δημόσιου τομέα γενικότερα, είμαστε όλοι εμείς, ο Ελληνικός λαός ο οποίος μέσα στην μακραίωνη ιστορία του, έχει υποστεί τόσα δεινά αλλά αγωνίστηκε και αγωνίζεται γι αυτή την Πατρίδα των σοφών, των γραμμάτων, των τεχνών, της Δημοκρατίας (όχι βεβαίως αυτού του σημερινού μορφώματος).

Είναι ο Έλληνας του καθημερινού μόχθου, του ακριτικού νησιού και του ακριτικού χωριού των συνόρων της Ηπειρωτικής Ελλάδας μας, οι οποίος παρόλο που δεν έχει γιατρό ή τα αγαθά των μεγαλουπόλεων και τις ανέσεις των διαμερισμάτων, εν τούτοις φυλάει Θερμοπύλες και τώρα αντιμετωπίζει και το πρόβλημα με τους εξαθλιωμένους μετανάστες, που δεν ξέρουμε ποια θα είναι τελικώς η κατάληξη αυτής της κατάστασης.

Κύριοι, υποψήφιοι Βουλευτές, κρατικοί λειτουργοί κύριοι των γραφείων και των Μ.Μ.Ε. με τους παχυλούς μισθούς -που μόνοι σας αποφασίζεται για να αμείβεστε - φτάνει ο εμπαιγμός μην προκαλείται άλλο τον λαό, δεν είστε εκεί για να σώσετε το απρόσωπο κράτος γιατί κράτος είμαστε όλοι εμείς και αν πάψουμε να υπάρχουμε, δεν θα υπάρχει κατά συνέπεια και αυτό, αλλά ούτε και εσείς, γιατί εμείς σας συντηρούμε και σας αμείβουμε πλουσιοπάροχα, με τις θυσίες μας.

Αγαπητοί αναγνώστες, δεν είναι μείζον πρόβλημα, τι νόμισμα έχουμε (ευρώ ή δραχμή), αλλά η κακή διαχείρισή του, από αυτούς που πλάνεψαν τον λαό, ο οποίος τους εμπιστεύτηκε και τους επέλεξε να το διαχειριστούν με τον καλύτερο τρόπο, προς όφελός του .

Δυστυχώς όμως αυτοί, αντί να φανούν αντάξιοι της εμπιστοσύνης του λαού, έβαλαν ως προτεραιότητα να ικανοποιήσουν τα προσωπικά τους απύθμενα πάθη και οφέλη, αλλά και αυτών που τους κάλυπταν ή τους καλύπτουν ακόμη και οδήγησαν έναν ολόκληρο λαό στην εξαθλίωση, στις αυτοκτονίες και κατάντησαν την Ελλάδα μας ζητιάνα της ευρωζώνης και παράδειγμα προς αποφυγή.

Οι δε βόρειοι, κυρίως, εταίροι μας , οι οποίοι εποφθαλμιούν την γεωγραφική μας θέση και τον πλούτο μας, βρήκαν την ευκαιρία και μας κατηγορούν ότι, είμαστε τεμπέληδες και απατεώνες και ότι ζούμε εις βάρος των υπολοίπων κρατών της Ε.Ε, βεβαίως το δικαίωμα για αυτούς τους χαρακτηρισμούς, ίσως να το ξεχάσαμε, το έδωσε ο πρώην Πρωθυπουργός κ. Παπανδρέου, αφού ειπώθηκαν ανερυθρίαστα από τα χείλη του.

Συμπερασματικά, οι σχέσεις κράτους και πολίτη πρέπει να είναι αμφίδρομες, ειδάλλως θα ζούμε εμείς και οι επόμενες γενιές αυτή την σημερινή φρικτή κατάσταση της πολιτικής δημαγωγίας της έλλειψης αξιοπρεπούς διαβίωσης, της έλλειψης αξιών, της έλλειψης αξιοκρατίας, της έλλειψης Ελληνικής μόρφωσης, της έλλειψης της πραγματικής Ελληνικής Δημοκρατίας και όχι αυτής Αγγλοσαξονικού τύπου (η δική τους ίσως να είναι καλύτερη), την οποία βιώνουμε με τον χειρότερο τρόπο.

Το χειρότερο όμως όλων, είναι η μη απονομή δικαιοσύνης και η τιμωρία των ενόχων, την οποία ακούμε από όλους και σε όλους τους τόνους από πολιτικούς και κόμματα και δεν βλέπουμε να γίνεται πράξη, το οποίο έχει και θα έχει ως αποτέλεσμα την έλλειψη ορθής διαχείρισης των οικονομικών του κράτους και κατά συνέπεια την συνέχιση κατάχρησης και κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος, από τους επιτήδειους.

Η δικαιοσύνη πρέπει να είναι τυφλή, αλλά θέλω να πιστεύω, ότι έχει γερά ακόμη τα ώτα της και ακούει τις φωνές των απελπισμένων Ελλήνων και τα οργισμένα κλάματα των συγγενών των συνανθρώπων μας, οι οποίοι προέβησαν σε απονενοημένες ενέργειες, αφαίρεσης της ζωής τους.

Με όλα αυτά, ας αποφασίσει ο κάθε Έλληνας και Ελληνίδα τι θα πράξει στις εκλογές στις 20 Σεπτεμβρίου.