Ο Χριστός Ανέστη! Η Πατρίδα πότε; Ποτέ;

Δυστυχώς ζούμε στη χώρα του πότε; ή του ποτέ.

'Όλα εξαρτώνται από εμάς. Ο εγωισμός συνοδευόμενος από ηττοπάθεια, ωχαδερφισμό, με το σκεπτικό: περιμένω τους άλλους να βγάλουν "το φίδι από την τρύπα" ή γιατί να έρθω σε κόντρα με την εξουσία, μπορεί να τους χρειαστώ για μελλοντική προσωπική εξυπηρέτηση, όλα αυτά και άλλα πολλά που η κάθε μια και ο καθένας μας έχει στο πίσω και μπρος μέρος του μυαλού του, οδήγησαν στην σημερινή κατάσταση την Πατρίδας μας. Και αντί να λειτουργήσουμε συλλογικά με το ΕΜΕΙΣ προτιμούμε να κωπηλατούμε μόνοι μας για να ξεπεράσουμε τις συμπληγάδες της κρίσης, η οποία δεν είναι μόνο οικονομική, προκειμένου να έχουμε εξασφαλισμένο το ΕΓΩ. Απλά, η τεχνητή ή μη οικονομική κρίση, είναι η ποιο αποτελεσματική και η ποιο ισχυρή μέθοδος χειραφέτησης και ελέγχου της κοινωνίας, αφού όλα κινούνται γύρω από τον μαμμωνά (δηλαδή το χρήμα). Τελικώς σιωπούμε βλέποντας ό,τι οι συνωμότες είναι πολλοί κατά τον Θουκυδίδη και τα αφήνουμε όλα για τους άλλους και στην τύχη. "Οι άνθρωποι επινόησαν τη θεά της Τύχης για να δικαιολογήσουν τη δική τους έλλειψη θέλησης" μας λέει ο Δημόκριτος. Όμως: "Οι άνθρωποι που πάνε μπροστά σ’ αυτόν τον κόσμο, είναι αυτοί που σηκώνονται, αναζητούν τις συνθήκες που θέλουν, κι αν δεν τις βρουν, τις διαμορφώνουν μόνοι τους". κατά τον (George Bernard Shaw).
Καιρός λοιπόν να σηκωθούμε και εμείς και να τραβήξουμε μπροστά όλοι μαζί, αφήνοντας πίσω την θεά Τύχη στον ιδεατό της κόσμο, για να αναστήσουμε την Πατρίδα μας. Μην περιμένουμε βοήθεια από τους υποτιθέμενους έξωθεν φίλους, ποτέ δεν μας αγάπησαν. Δεν υπάρχουν ιδεολογίες παρά μόνο συμφέροντα και ο Ελλαδικός χώρος είναι τόσο πλούσιος, που ήταν και θα είναι πάντα στο στόχαστρο των συμφερόντων.
Ρώτησαν κάποτε τον Αριστοτέλη τι είναι η ελπίδα και αυτός απάντησε: «Το όνειρο ενός ξύπνιου».

Ας αφυπνιστούμε λοιπόν και ας κάνουμε το όνειρο της ελπίδας πραγματικότητα.

Ας αντλήσουμε διδάγματα από την ιστορία μας και παραδείγματα από τους προγόνους μας προς μίμηση, αλλά και προς αποφυγή. Δυστυχώς όμως εμείς περιοριζόμαστε μόνο στα προς μίμηση, σαν να μην είμαστε ικανοί να ξεχωρίσουμε ότι υπάρχουν και αυτά τα προς αποφυγή.

Γι αυτό και δυστυχώς οδηγούμεθα στις ίδιες απογοητεύσεις και επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη.
Το να ωραιοποιούμε πράγματα και καταστάσεις, να παραβλέπουμε τα κακώς κείμενα και κυρίως τις αδυναμίες μας, καθίστανται εμπόδια προκειμένου να κατακτήσουμε την εθνική μας Αυτογνωσία. Χωρίς Εθνική Αυτογνωσία δεν μπορούμε να διορθώσουμε την ιστορική μας πορεία, ούτε να αποφύγουμε τα ίδια λάθη που συνεχώς επαναλαμβάνουμε.

Η Εθνική αυτογνωσία είναι απαραίτητη που χρειαζόμαστε για να σφυρηλατήσουμε Εθνική ομοψυχία και συνοχή. Δυστυχώς και ευτυχώς, την Εθνική ομοψυχία και συνοχή τις αποκτούμε και τις ατσαλώνουμε μόνο όταν φθάνουμε στο χείλος του γκρεμού, σε πολεμικές περιόδους ή μεγάλων εθνικών δοκιμασιών από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερα!

Μετά τα παραπάνω τίθεται ένα ερώτημα: Θα πρέπει απαραιτήτως να ματώσουμε αλληγορικώς ή και πραγματικώς για να αφυπνιστούμε; Δεν αρκεί και μόνο να προλαμβάνουμε αντί να θεραπεύουμε; Δύσκολη η απάντηση ίσως και ρητορική.

Γιατί δυστυχώς, ζούμε στη χώρα του πότε; ή του ποτέ.

Γράφει

Ο Ευάγγελος Μαυρογόνατος

8/5/2017 Εφημερίδα "ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΚΙΛΚΙΣ"