Ο Τίμιος Σταυρός Του Κυρίου μας «της οικουμένης φύλακας» και «της Εκκλησίας δόξα».

Από ξύλο της κατάρας, έγινε το ξύλο της ευλογίας…

του ιερομονάχου π. Γαβριήλ Σιδηρόπουλου : Ο Σταυρός είναι η πόρτα ...

Την Μεγάλη Εβδομάδα που διανύουμε την χαρακτηρίζει η κατάνυξη ,αφού είναι αφιερωμένη στα σεπτά Πάθη Του Κυρίου μας, την Σταύρωσή Του και την Λαμπροφόρο Ανάστασή Του.

Ο Σταυρός, ήταν το όργανο θανατικής εκτέλεσης, της τότε εποχής, μια πανάρχαια μέθοδος, πάνω στον οποίο σταυρώθηκε ο Κύριος μας και πέθανε.

Τον Τίμιο Σταυρό ως γνωστό η Μητέρα μας Εκκλησία την τιμά στις 14 Σεπτεμβρίου.

Θεώρησα λοιπόν σκόπιμο να σας θυμίσω την ιστορία του.

Ο ανιψιός του Αβραάμ, ο Λωτ, μετά την καταστροφή των Σοδόμων, κατέφυγε σε κάποιο σπήλαιο, αυτός και οι δύο του κόρες. Εκεί τον μέθυσαν οι θυγατέρες του «και εκοιμήθη μετ’ αυτών» (Γεν. 19, 34)! Σύμφωνα με μία συριακή παράδοση, ο Λωτ εξομολογήθηκε το αμάρτημά του στον πατριάρχη Αβραάμ και τον παρακάλεσε να προσευχηθεί στο Θεό να τον συγχωρήσει. Παρ’ όλο τούτο, καθημερινά δεν έπαυε να παρακαλεί το Θεό.

Κάποια ημέρα παρουσιάστηκε στο Λωτ ένας άγγελος και του έδωσε τρία ραβδιά το καθένα από ένα είδος δέντρου. Κέδρος, πεύκο και κυπαρίσσι. Με την εντολή να τα φυτέψει και να φέρνει καθημερινά νερό από τον Ιορδάνη να τα ποτίζει. Εάν βλαστήσουν του είπε, τότε αυτό θα σημαίνει πως ο Θεός δέχτηκε τη μετάνοιά σου, διαφορετικά θα είσαι κολασμένος για πάντα. Γεμάτος χαρά ο Λωτ, έκαμε όπως του υπέδειξε ο άγγελος.

Ενώ όμως επέστρεφε από τον Ιορδάνη με το νερό, συνάντησε το μισόκαλο διάβολο, που του φθόνησε τη μετάνοια, μεταμφιεσμένο σε φτωχό άνθρωπο και ο οποίος του ζήτησε να πιεί. Λίγο πιο πέρα συνάντησε και δεύτερο και τρίτο, μέχρι που εξαντλήθηκε το νερό. Αυτό έγινε αρκετές φορές κι ο Λωτ άρχισε να απελπίζεται, γιατί θα ξεραινόντουσαν τα τρία ραβδιά.

Τότε φάνηκε για δεύτερη φορά άγγελος Κυρίου και τον πληροφόρησε πως τα ραβδιά βλάστησαν και μεγαλώνουν χωρίς νερό. Έτσι βεβαιώθηκε πως ο Θεός δέχτηκε τη μετάνοιά του!

Όταν ο βασιλιάς Σολομών είδε το παράξενο αυτό δέντρο διέταξε να το κόψουν, για να το χρησιμοποιήσει στην ανοικοδόμηση του Ναού. Όμως, σύμφωνα με την παράδοση, σε καμία χρήση δεν ταίριαζε, γιατί άλλοτε μίκραινε κι άλλοτε μεγάλωνε. Έτσι το ονόμασαν ξύλο κατάρας κι έμενε για χρόνια αχρησιμοποίητο.

Αυτό το ξύλο αργότερα, κατ’ εντολή του αρχιερέα Καϊάφα, χρησιμοποίησαν οι άνομοι Εβραίοι για την κατασκευή του Σταυρού του Ιησού. Κι αυτό γιατί λόγω των αυξομειώσεών του, θα έκαμε το μαρτύριο του Ναζωραίου φρικτότερο! Έτσι από ξύλο της κατάρας, έγινε το ξύλο της ευλογίας…

Ως γνωστό ο Άγιος Κωνσταντίνος κατά το 325 μ.Χ. έστειλε την μητέρα του, την Ελένη, στα Ιεροσόλυμα για να ανακαλύψει σε ποιο σημείο βρισκότανε ο Τάφος του Κυρίου και ο Τίμιος Σταυρός Του, γιατί οι Εβραίοι είχαν ρίξει επάνω τους χώματα και τα είχαν θάψει για να εξαφανιστεί κάθε ίχνος από την ιστορία του Χριστού…

Ο Σταυρός του Κυρίου είχε 4,50 μέτρα ύψος και 2,40 μέτρα πλάτος. Αντιλαμβανόμαστε το βάρος που είχε και τι υπέφερε κουβαλώντας τον ο Χριστός. Αναφέρεται, μάλιστα, ότι ενώ ο Σταυρός, από την ημέρα της εύρεσης του, τεμαχιζόταν σε απειροελάχιστα κομματάκια και δινόταν στους πιστούς για ευλογία, αυτός παρέμεινε ακέραιος και δε μειωνόταν καθόλου.

Επίσης θέλω να σας αναφέρω και ένα άλλο γεγονός για την Σταύρωση Του Κυρίου μας. Σύμφωνα λοιπόν με την παράδοση όταν ο Ιωσήφ πήρε εσπευσμένα την Παναγία μας από την Βηθλεέμ για να μεταβεί στην Αίγυπτο, προκειμένου να αποφύγει την παιδοκτονία του Ηρώδη, στην διαδρομή νύχτωσαν. Βλέπουν ένα σπίτι και ζήτησαν κάπου να διανυκτερεύσουν. Τους υποδέχτηκε μια γυναίκα η οποία είχε και αυτή ένα νεογέννητο στην ηλικία Του Χριστού.

Η Παναγία μας ζήτησε λίγο νερό να πλύνει τον Ιησού. Το νεογέννητο της γυναίκας έκλεγε συνεχώς και όπως είπε στην Παναγία μας η μητέρα του, αυτό γίνεται συνέχεια από την ημέρα που γεννήθηκε. Τότε η Παναγία της λέει έλα να πλύνουμε και το δικό σου μαζί για να χαλαρώσει και να κοιμηθεί. Ω! του θαύματος το παιδί της σταμάτησε να κλαίει και κοιμήθηκε αμέσως. Είναι το πρώτο θαύμα του Ιησού. Ο πατέρας του ήταν κατά επάγγελμα ληστής (συνηθισμένο την εποχή εκείνη) και έλειπε από το σπίτι. Πέρασαν τα χρόνια και μεγαλώνοντας το μικρό τους έγινε και αυτός κατά επάγγελμα ληστής, σαν τον πατέρα του. Μετά από 33 χρόνια ξαναβρεθήκαν πάλι με Τον Ιησού, δίπλα συν σταυρωμένοι. Το νήπιο που έπλυνε η Παναγία μας με Τον Χριστό, ήταν ο ληστής που κρεμόταν πάνω στον σταυρό, μόλις λίγα μέτρα μακριά από το Σταυρό του Χριστού, πάνω στον Γολγοθά. Βαθιά μετανιωμένος είπε προς τον Θεάνθρωπο: "Κύριε, μνήσθητί μου, όταν έλθεις εν τη Βασιλεία σου". Ο Χριστός ανταποκρίθηκε στην ειλικρινή μεταμέλειά του και του είπε: "Αμήν λέγω σοι, σήμερον μετ' εμού έση εν τω παραδείσω".
Ήταν ο πρώτος άγιος που πέρασε στον Παράδεισο. Ο Άγιος Ληστής του Γολγοθά τιμάται από την ορθόδοξη εκκλησία αλλά ουδέποτε Ιερός Ναός είχε αφιερωθεί σε αυτόν! Πριν από τέσσερα και πλέον χρόνια ο Άγιος Ληστής του Γολγοθά απέκτησε τον πρώτο του Ναϋδριο σε όλο τον κόσμο! Βρίσκεται στην "αγκαλιά" της Ορθοδόξου Ιεραποστολικής Φιλοπτώχου Αδελφότητας "Η Οσία Ξένη", στη Θεσσαλονίκη και πλέον αποτελεί τον προστάτη άγιο της Διακονίας Αποφυλάκισης Απόρων Κρατουμένων.

"Ψυχή" τόσο της Αδελφότητας όσο και της Διακονίας είναι ο αρχιμανδρίτης πατέρας Γερβάσιος. Για 36 χρόνια ο πατέρας Γερβάσιος στέκεται δίπλα από τους φυλακισμένους όλου του κόσμου, ανεξάρτητα από φύλο, φυλή ή θρήσκευμα. Η Διακονία του έγινε γνωστή σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη και το έργο του έχει αναγνωριστεί από τους πάντες. Άλλωστε, έχει βραβευτεί πολλές φορές, ενώ η φήμη του έφτασε έως την επιτροπή των βραβείων Νόμπελ.

Αγαπητοί αναγνώστες πέρασαν δυο χιλιάδες χρόνια και εμείς έκτοτε το Ξύλο του Σταυρού όχι απλώς το προσκυνάμε και το τιμούμε, αλλά το λατρεύουμε, το λιτανεύουμε, το ασπαζόμαστε… Έγινε για όλους μας το «ξύλο της ζωής». «Ω! τρισμακάριστο ξύλο», είσαι το «τρόπαιο» των χριστιανών. Αυτόν, τον πανάγιο του Χριστού Σταυρό, όλοι εμείς οι πιστοί σε Αυτόν καταφεύγουμε, γιατί αποτελεί «της οικουμένης φύλακας» και «της Εκκλησίας δόξα».

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!!

Γράφει

Ο Ευάγγελος Μαυρογόνατος

12/4/2017 Εφημερίδα «ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΚΙΛΚΙΣ»