Ένα φανταστικό σενάριο πολιτικής ιστορίας

...κινούμενο στη σφαίρα του ιδεατού…

Έγραψε

Ο Ευάγγελος Μαυρογόνατος

(17/8/2013)

Η πλατωνική φιλοσοφία είναι ιδεοκρατική. Εισάγει, δηλαδή, τη θεωρία των ιδεών, οι οποίες κατά τον Πλάτωνα είναι οι γενικοί και αιώνιοι τύποι των πραγμάτων, οι ουσίες, που γίνονται αντιληπτές μόνο με το λογικό και όχι με την αίσθηση.

Τα αισθητά τα θεωρεί είδωλα των ιδεών. Έτσι αναγνωρίζει δύο κόσμους, τον αισθητό, ο οποίος διαρκώς μεταβάλλεται και βρίσκεται σε ασταμάτητη ροή, κατά τον Ηράκλειτο, και το νοητό κόσμο τον αναλλοίωτο, δηλαδή, τις ιδέες, οι οποίες υπάρχουν ως πρότυπα και παραδείγματα.

Με τον νοητό κόσμο και την «ιδανική πολιτεία» του Πλάτωνα, θα προσπαθήσω, να σας παρουσιάσω ένα «φανταστικό σενάριο πολιτικής ιστορίας».

Έκλεισε μια κοινοβουλευτική περίοδος πολιτικής διακυβερνήσεως.

Διεξαγωγή Βουλευτικών Εκλογών, δεν υπήρξε αυτοδυναμία με αποτέλεσμα o Πρόεδρος της Δημοκρατίας έδωσε, σύμφωνα με το Σύνταγμα διερευνητικές εντολές στα κόμματα, για δημιουργία Κυβέρνησης.

Προκειμένου να ομαλοποιηθεί η κατάσταση και η χώρα να μη μπει σε εκλογικές περιπέτειες τα τρία κόμματα, συνεργάζονται για τη δημιουργία Κυβέρνησης. Έτσι στην ψηφοφορία έλαβαν 174 ψήφους υπέρ, 117 κατά και 9 αποχές.

Όμως, σε σύντομο χρονικό διάστημα, τα κόμματα τις αντιπολίτευσης αντιδρούν, διαφωνώντας με τους χειρισμούς της Κυβέρνησης, κυρίως στα εργασιακά θέματα και την εν γένει οικονομική κατάσταση της χώρας και προς τούτο οργανώνουν κινητοποιήσεις εναντίον της Κυβέρνησης, με απεργίες και κατά συνέπεια ταραχές, συνεπικουρούμενα και από μερίδα Βουλευτών της Κυβέρνησης συνεργασίας.

Τότε ο Πρωθυπουργός δείχνει τον δρόμο που θα ακολουθήσει. Αφού επιβάλει την τάξη, ορίζει νέα ημερομίσθια και καθιερώνει για πρώτη φορά στα εργατικά πράγματα τον όρο της υποχρεωτικής διαιτησίας.

Οι προσπάθειες όμως των αντιπολιτευτικών κομμάτων εναντίον του Πρωθυπουργού, του οποίου τα φιλεργατικά αισθήματα θα μπορούσαν να τους στερήσουν την πολιτική πελατεία, δεν σταματούν, αλλά εντείνονται και συνεπικουρούνται τώρα και από δηλώσεις πολιτικών αρχηγών που τον στήριξαν.

Τα μέτρα δεν πείθουν τα αντιπολιτευόμενα κόμματα, αναγγέλλουν γενική πανελλαδική απεργία, για να ανατραπεί η Κυβέρνηση συνεργασίας.

Έτσι δημιουργούνται πολλά επεισόδια, με καταστροφές δημόσιων και ιδιωτικών κτιρίων και περιουσιών, η κατάσταση είναι τόσο τεταμένη, που δημιουργεί κλίμα ανασφάλειας και αγανάκτησης στους περισσότερους πολίτες, οι οποίοι αναμένουν να ληφθούν μέτρα αντιμετώπισης της όλης κατάστασης, οι οποία τείνει, να γίνει ανεξέλεγκτη.

Μπροστά σε αυτά τα δυσάρεστα γεγονότα απεργιακών κινητοποιήσεων, με αναπόφευκτα τα φαινόμενα βίας και από τις δύο πλευρές, διαδηλωτών και μονάδων καταστολής, καταστροφής δημοσίων κτιρίων κλπ, ο Πρωθυπουργός μεταβαίνει στο Προεδρικό Μέγαρο έχοντας μαζί του έτοιμα τα Διατάγματα που προβλέπουν την αναστολή ορισμένων διατάξεων του Συντάγματος και τη διάλυση της Βουλής. Η μεταβολή επιτυγχάνεται ταχύτατα και αναίμακτα.

Το ίδιο βράδυ συγκάλεσε εκτάκτως υπουργικό συμβούλιο και το μόνο μέτρο που πήρε ήταν να τοποθετήσει δύο Ευζώνους στην είσοδο του Υπουργείου Εξωτερικών, με την εντολή να επιτρέπουν την είσοδο στους υπουργούς και να απαγορεύουν την έξοδο σε όλους. Αυτό αποτελεί έκτοτε μοναδικό ιστορικό προηγούμενο διεθνώς.

Ο κοινοβουλευτισμός χρεοκόπησε και ο Πρωθυπουργός έδωσε τη χαρακτηριστική βολή. Ενήργησε ως σπουδαίος ηγέτης με συναίσθηση της δυνάμεώς του. Η αποφασιστικότητά του απέτρεψε δραματικά γεγονότα για την Πατρίδα. Από τα ΜΜΕ εκφωνεί ομιλία, μια ομιλία ασυνήθιστη για τα ελληνικά πράγματα, όπου μεταξύ άλλων διαφαίνεται η μέριμνα για την νεολαία:

«Σήκω επάνω, ελληνική νεολαία. Δεν υπάρχει για εσένα άλλη πραγματικότητα παρά η ελληνική πατρίδα, μόνον εκεί θα ξαναβρείς τον εαυτόν σου.

Μόνον μέσα εις τας εθνικές παραδόσεις θα ξαναβρείς τον προορισμό σου. Μόνον μέσα εις τον ελληνικό πολιτισμό θα ξαναβρείς τα ιδανικά σου και τα όνειρά σου. Χωρίς αυτά δεν μπορείς να ζήσης, ελληνική νεολαία.

Μόνον εκείνα τα οποία σου δημιούργησε η ελληνική ιστορία αποτελούν το σώμα σου και την ψυχή σου.

Τα ξένα κατασκευάσματα, με τα οποία θέλησαν να σε παρασύρουν οι αγύρτες με τους παράφρονας ρομαντισμούς των, είναι ψεύτικα δια σε και αποτελούν δηλητήριο.

Διότι, εννόησέ το, δεν μπορείς να ζήσης αλλιώς παρά ελληνικά μέσα εις την φυλή σου και μόνον εκεί μέσα θα βρεις τον λόγο και τον προορισμό της υπάρξεώς σου. Και τότε θα δεις ότι θα ξαναβρείς την χαρά και την αισιοδοξία, οι οποίες σου έλειψαν.

Και όταν θα τις ξαναβρείς θα δεις με τι ευκολία, θα υπερπηδήσεις τα εμπόδια και τις δυσκολίας της ζωής και τι μέλλον θα παρασκευάσεις και δια τον εαυτό σου και δια την Ελλάδα, εις την οποίαν ανήκεις αναποσπάστως».

Η μεταβολή έτυχε της λαϊκής αποδοχής και επανατοποθέτησε τα πράγματα στη σωστή του βάση. Το κράτος έγινε κράτος, η νεολαία απέκτησε όραμα και ιδανικά και η εργατική και η αγροτική τάξη ξέφυγε από τα νύχια των εργατοπατέρων συνδικαλιστών, αγροτοπατέρων πολιτικάντηδων και των διεθνών και ντόπιων καιροσκόπων, και βρήκε στο πρόσωπο του νέου Πρωθυπουργού έναν αρωγό των δικαίων της.

Στα τέσσερα και πλέον χρόνια διακυβερνήσεως η Ελλάδα γνώρισε την πρόοδο και την δόξα. Μας επιτρέπεται να χαρακτηρίσουμε την περίοδο αυτή ως μια εθνική ειρηνική επανάσταση.

Ας δούμε, όμως και ορισμένες σκέψεις αυτού του Ηγέτη του «φανταστικού σεναρίου πολιτικής ιστορίας».

Από το τετράδιο των σκέψεών του.

«Υπάρχουν εκείνοι που λένε ότι η προσέγγιση της Ρωσίας προς την Γερμανία σύγχυσε την κοινή γνώμη της Αμερικής, γιατί πριν εκεί κυρίαρχη το ιδανικό της δημοκρατίας και με την προσέγγιση αυτή το ιδανικό το δημοκρατικό δεν μπορούσε να σταθεί. Δεν μου φαίνονται σωστά αυτά.

Aς εξετάσουμε καλά-καλά τι θα πει Δημοκρατία στην Αμερική και σιις Δυτικές Δυνάμεις, βρίσκουμε ότι πρόκειται περί του Φιλελευθερισμού, δηλαδή του Κοινοβουλευτικού Λιμπεριαλισμού.

Γιατί αλλιώς τι εννοούμε ως Δημοκρατία; Αλλιώς Δημοκρατία είναι και η Γερμανία και η Ρωσία και η Ιταλία ακόμα. Αυτή λοιπόν η Δημοκρατία – ή Democracy – είναι το παιδί του Καπιταλισμού.

Είναι όργανο με το οποίο ο Καπιταλισμός κυριαρχεί πάνω στην λαϊκή μάζα. Είναι όργανο με το οποίο κατορθώνει ο Καπιταλισμός να παριστάνει τη θέλησή του ως λαϊκή βούληση.

Αυτό το είδος της Δημοκρατίας χρειάζεται εκλογές καθολικής μυστικής ψηφοφορίας, άρα οργανωμένα κόμματα και συνεπώς μεγάλα κεφάλαια. Χρειάζονται για τον ίδιο λόγο εφημερίδες, άρα μεγάλα κεφάλαια.

Χρειάζεται εκλογική οργάνωση κάθε φορά και εκλογικούς αγώνες, άρα χρήματα. Και τόσα άλλα που απαιτούν κεφάλαια.

Επομένως μόνον οι κάτοχοι του μεγάλου κεφαλαίου ή τα όργανά τους μπορούν να κάνουν τέτοιους αγώνες.

Άνθρωποι ή και ομάδες ανθρώπων χωρίς κεφάλαια όσο μεγάλα και αν είναι τα ιδανικά που υπερασπίζονται, είναι προορισμένοι να χάσουν.

Όταν δε έχει κανείς τις εφημερίδες τότε μορφώνει και την Κοινή Γνώμη όπως θέλει. Και ακόμα υπερασπίζεται πράγματα που γυμνά θα τα αποστρέφονταν ο λαός τα σκεπάζει με τέτοιο δημοσιογραφικό μανδύα ώστε τα καταπίνει ο λαός. Ή και εάν δεν τα καταπίνει, βάζει να γράφουν τις εφημερίδες ότι τα κατάπιε. Και τότε ο καθένας πιστεύει ότι οι όλοι άλλοι τα κατάπιαν. Και υποτάσσεται και αυτός.

Λοιπόν η Δημοκρατία είναι το μονογενές και γνήσιο τέκνον του Καπιταλισμού, και το όργανό του που επιβάλει τη θέλησή του κάνοντας την να φαίνεται ως λαϊκή θέληση.

Από την άλλη πλευρά ο Καπιταλισμός, για να συσσωρεύσει κεφάλαια στα χέρια που τον εκπροσωπούν και να κάμει όλον τον κόσμο σκλάβους του – μα σκλάβους που θα νομίζουν πως είναι ελεύθεροι – έχει ανάγκη της ελευθερίας της οικονομίας και του περιορισμού του Κράτους από κάθε επέμβαση στην οικονομία της Κοινωνίας.

Και αν πάλι που και που χρειάζεται καμία επεμβασούλα, πάλι πρέπει η μηχανή του κράτους να βρίσκεται στα χέρια του ώστε η επέμβαση να είναι όσον δυνατόν μικρότερη, να είναι πάντα προς όφελός του.

Κράτη που επικρατεί η διευθυνόμενη οικονομία όσον και αν είναι δημοκρατικά – και εννοούμε αυτά που αποσκοπούν στο πραγματικό γενικό συμφέρον του λαού – δεν συμφέρουν στον Καπιταλισμό.

Γιατί μέσα σε τέτοια κράτη δεν είναι δυνατή η εκμετάλλευση του συνόλου του Λαού από τους εκπροσώπους του Καπιταλισμού. Ακόμα δε περισσότερο όταν τα κράτη αυτά είναι ολοκληρωτικά.

Γιατί εκεί μέσα ούτε καν τον Τύπο μπορεί να έχει ο Καπιταλισμός στα χέρια του, ούτε την Κοινή Γνώμη να διευθύνει κατά τα συμφέροντά του, ούτε με κομματικές μανούβρες να αναποδογυρίζει ότι δεν τον συμφέρει, ούτε με εκλογές να γίνεται κύριος της Κρατικής Μηχανής.»

Μπορεί λοιπόν κανείς, μέσα από τα διάφορα ιδεατά «σενάρια πολιτικής ιστορίας», να βρει στοιχεία και πραγματικές αλήθειες, οι οποίες ενδεχομένως να παραπέμπουν σε πρόσωπα και σε συγκεκριμένες στιγμές της ιστορίας μας.

Το πρόβλημα στην Πατρίδα μας είναι ότι, ενώ κατηγορούμε και κριτικάρουμε τους πάντες και τα πάντα, προτάσσοντας, την σωτηρία και το συμφέρον της Πατρίδας μας, και πολλές φορές στην ώρα του καφενείου ή της καφετέριας, δηλώνουμε μεγαλοφώνως, για να μας ακούνε και οι διπλανοί, «ας με κάνανε 24 ώρες Πρωθυπουργό ή Υπουργό και θα έβλεπες τι θα έκανα» ή «θα έσπαγα το κατεστημένο των πελατειακών σχέσεων» και λοιπές μεγαλοστομίες, την ίδια στιγμή, αν κάποιος μας πει «κοίταξε το Χ κόμμα εξήγγειλε, ότι όταν θα έρθει στην Κυβέρνηση, θα προβεί σε διορισμούς στο δημόσιο και θα αυξήσει τους μισθούς και τις συντάξεις, τότε αυτομάτως τα εθνικά και τα κοινά θέματα αντικαθίστανται, έρχονται σε δεύτερη μοίρα και προσπαθούμε να προσεγγίσουμε τους «παράγοντες» του κόμματος, που θα μας βολέψει εμάς και τα παιδιά μας.