Για να σωθεί η Ελλάδα μας χρειάζεται πραγματικούς ΗΓΕΤΕΣ,

Γράφει

Ο Ευάγγελος Μαυρογόνατος

(2014)

οι οποίοι να την οδηγήσουν στην ανάπτυξη, μέσα από τον δύσκολο δρόμο της αρετής.

"Ο Έλληνας πρέπει να καταλάβει ότι ΜΠΟΡΕΙ να αλλάξει η κατάσταση αν και αυτός σταματήσει να κοιτά την κρίση που του κατέστρεψε την ζωή σαν τηλεοπτικό πρόγραμμα."

Κάθε τόσο στα σαράντα τέσσερα χρόνια της περιβόητης μεταπολίτευσης, συνεχώς αναφύονται κόμματα από δήθεν απογοητευμένους πολιτικούς, οι οποίοι εξαγγείλουν την δημιουργία κομμάτων κλώνων, προς δήθεν σωτηρία της Πατρίδας , τασσόμενοι υπέρ του λαού αναθεματίζοντας τα κόμματα που πριν ήσαν ταγμένοι, αλλά με απώτερο σκοπό την συγκράτηση των ψηφοφόρων των κύριων βασικών κομμάτων λειτουργούντα ως "αμορτισέρ'' για απόσβεση της αντίδρασης των αγανακτισμένων ή για να ικανοποιήσουν της φιλοδοξίες τους.

Διερρήγνυαν ή διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους, μέσω του διαδικτύου και στα τηλεοπτικά παράθυρα, υποσχόμενοι καλύτερη διοίκηση του κρατικού μηχανισμού, πάταξη της φοροδιαφυγής, καλύτερη ζωή για τα υπερήφανα γερατειά, ένα καλύτερο μέλλον για την νεολαία, καλούς μισθούς στους εργαζόμενους και λοιπές παροχές, χαϊδεύοντας έτσι την ακοή μας, ευφραίνοντας τις καρδιές μας, σκεπτόμενοι τις τσέπες μας και το πως θα βολευτούμε εμείς και τα παιδιά μας.

Παρ όλη την απογοήτευση, την οικονομική και ηθική εξαθλίωση, που έχουμε υποστεί, έχουμε μια εξάρτηση από τα κόμματα και τα πολιτικά πρόσωπα, και αυτό γιατί μας έχουν εμποτίσει με τον καταστρεπτικό τρόπο σκέψης "εγώ να βολευτώ και άσε τους άλλους να περιμένουν" με τη νοοτροπία του ωχαδερφισμού, δηλαδή "ωχ καημένε για ποια Πατρίδα μιλάμε άστη αυτή θα ασχοληθώ αργότερα, ας ασχοληθώ τώρα με τα δικά μου" έτσι ήμασταν και θα ήμαστε «νούμερα ψήφων» στις εκλογές, γινόμασταν και θα γινόμαστε στατιστικά στοιχεία των πολιτικών δημοσκοπήσεων.

Περιμένουμε το μάνα εξ ουρανού και προτιμούμε να βλέπουμε τα διάφορα σκύβαλα και την ψεύτικη «λάμψη» των τηλεοπτικών σταθμών και τις στημένες συζητήσεις των ΜΜΕ, από το να προβληματιστούμε ό τι πρέπει επιτέλους να αλλάξουμε τον εαυτό μας, τον τρόπο σκέψης και να ασχοληθούμε με τον τόπο μας με την χώρα μας.

Πρέπει να καταλάβουμε όλοι μας ότι ΜΠΟΡΕΙ να αλλάξει η κατάσταση, αν σταματήσουμε να κοιτάμε την κρίση που μας κατέστρεψε την ζωή σαν τηλεοπτικό πρόγραμμα.

Όχι πια επιδίωξη η θεσούλα στο δημόσιο και το απόγευμα η θεσούλα μπροστά από την τηλεόραση και τον ηλεκτρονικό υπολογιστή σερφάροντας στο internet,την πληρώσαμε ακριβά αυτή την νοοτροπία μας και κυρίως οι νέοι μας.

Δεν γίνεται πλέον να εθελοτυφλούμε, να στρουθοκαμηλίζουμε, περιμένοντας τον διπλανό μας να βγάλει " το φίδι από την τρύπα" ή "τα κάστανα από την φωτιά" (αν και ο καστανάς εκδιώκεται) να προσπαθούμε να βολευτούμε και να επιβιώσουμε μέσα σε αυτή την κατάσταση και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της αιθαλομίχλης, που είναι όχι μαραθώνιος αλλά Γολγοθάς.

Τελικά χώρες, όπως η Φινλανδία ή η Σουηδία, που πέρασαν σοβαρή κρίση στην δεκαετία του 1990, άκμασαν αλματωδώς όχι γιατί ήταν πιο έξυπνοι αλλά άλλαξαν νοοτροπία.

Στην Ελλάδα έχουν βολευτεί από όλη αυτή την κατάσταση, μετά την περιβόητη μεταπολίτευση, όχι μόνο μέλη της «ελίτ» αλλά και απλοί πολίτες, άφησε πολύ κακά κατάλοιπα που φτάνουν δυστυχώς στις μέρες μας και δεν άφησαν την Ελλάδα τον 20^ο αιώνα , ενώ είχε και έχει αξιόλογο ανθρώπινο δυναμικό και πρώτες ύλες, να ακμάσει.

Γι’ αυτό, συμπερασματικά, δεν χρειαζόμαστε νέα κόμματα με άτομα φθαρμένα και πλήρως απαξιωμένα στην συνείδηση των Ελλήνων, οι οποίοι προσπαθούν να παρουσιάσουν νέο πρόσωπο, αλλά το λίφτινγκ που επιχείρησαν ή επιχειρούν να κάνουν είναι εμφανές και πλήρως αποτυχημένο.

Δεν χρειαζόμαστε αποξηραμένους επαγγελματίες πολιτικούς, οι οποίοι πλούτισαν εις βάρος της κοινωνίας, αλλά νέους, υγιείς και άφθαρτους, οι οποίοι να σκέπτονται με το ΕΜΕΙΣ και όχι με το ΕΓΩ, θέλουμε ηγέτες οι οποίοι να οδηγήσουν τη χώρα στην ανάπτυξη, μέσα από τον δύσκολο δρόμο της αρετής και όχι αυτού του ευκαιριακού κομματικοποιημένου συμφεροντολογικού και επίπλαστου ευδαιμονισμού.