Σεπτέμβριος 2021 και το αέναο ταξίδι μέσα στο χρόνο…

Ένα καλοκαίρι θερμό πέρασε και άφησε πίσω του στάχτες στις περιοχές που επλήγησαν και κυρίως στη Βόρειο Εύβοια.

Ο Σεπτέμβριος – 2021- ο πρώτος μήνας του Φθινοπώρου, σε πείσμα του δύσκολου αυτού καιρού συνεχίζει το αέναο ταξίδι του, μέσα στον πανδαμάτορα χρόνο.

Μας προετοιμάζει για να υποδεχθούμε την εποχή του Χειμώνα.

Πέρυσι ο Χειμώνας και η Άνοιξη ήταν δύσκολες εποχές, με τις απαγορεύσεις που άφησαν πληγές ανοικτές, σε πολλές κοινωνικές ομάδες αλλά και σε συνανθρώπους μας που ασθένησαν και αρκετοί απεβίωσαν από το θανατηφόρο ιό.

Γυρίζοντας πίσω το χρόνο, να θυμίσω ότι η οικονομική κρίση, εδώ και δέκα χρόνια έχει ήδη δείξει για καλά τα δόντια της, τα οποία ήδη έχουν ακουμπήσει πάνω μας, σε άλλους λιγότερο, σε άλλους περισσότερο και είναι ακόμη παρούσα.

Και τώρα μας προέκυψε και η υγειονομική κρίση, χειρότερη της οικονομικής, η οποία έχει ταράξει και διχάσει συθέμελα την Ελληνική κοινωνία.

Όλη αυτή η κατάσταση που βιώνουμε για τον ιό, που καθημερινά μας υπενθυμίζουν τα Μ.Μ.Ε. και οι διάφοροι επιστήμονες φιλοξενούμενοι σε αυτά, αλλά και η ενημέρωσή μας από το διαδίκτυο, έχουν ενσπείρει τον φόβο, αλλά και την αμφιβολία.

Δυστυχώς, από την αρχή της υγειονομικής κρίσης, δεν χρησιμοποίησαν την πειθώ με επιχειρήματα επιστημονικά, αλλά επέλεξαν τον τρόμο και την απειλή προκειμένου να πείσουν τους Ιθαγενείς για την αναγκαιότητα του εμβολιασμού.

Παράλληλα νομοθέτησαν το «ακαταδίωκτο», σε περίπτωση επιπλοκών, έτσι δημιούργησαν ένα κλίμα πιο τεταμένο με υπόνοιες και σκέψεις αποτρεπτικές για εμβολιασμό.

Επίσης, συνάνθρωποι μας που έχασαν δικούς τους ανθρώπους, ακινητοποιούνται επειδή δεν μπορούν να αντιδράσουν απέναντι στο γεγονός, δεν βρίσκουν απαντήσεις και είναι προβληματισμένοι από τις διάφορες θεωρίες και από τους διάφορους επιστήμονες και θεωρίες.

Οι επαγγελματίες, με τα ληφθέντα μέτρα ή ημίμετρα, έχουν πάθει το Βέρτιγκο των πιλότων, και ευρίσκονται σε δεινή κατάσταση, αφού πολλές επιχειρήσεις έκλεισαν ή θα κλείσουν, μη αντέχοντας πλέον για να αντεπεξέλθουν στις πάγιες υποχρεώσεις τους.

Ένα εκατομμύριο άνεργοι, κυρίως νέοι, προσπαθούν να επιβιώσουν με τη βοήθεια των γονιών τους, όσοι φυσικά και από αυτούς μπορούν.

Άλλοι πάλι βυθίζονται σε μια κατάθλιψη, άλλοι παίρνουν ψυχοφάρμακα, άλλοι επισκέπτονται ψυχαναλυτές και ψυχιάτρους, άλλοι βρίσκουν παρηγοριά στους ανθρώπους που είναι γύρω τους για να αντέξουν και να συνεχίσουν.

Θολό το τοπίο στην Ελληνική κοινωνία και έκρυθμη η κατάσταση με τον διαχωρισμό εμβολιασμένων και μη, αλλά και της υποχρεωτικότητας του εμβολιασμού, που οδήγησε υγειονομικούς σε αναστολές εργασίας και κοινωνικές ομάδες στους δρόμους.

Έστω και τώρα οι κυβερνώντες, ας αναθεωρήσουν την μέχρι τώρα στάση τους, αυτή, το να έχουν στημένο στον τοίχο τον Έλληνα και να τον απειλούν και να πάρουν πίσω την υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού, για εμβόλια μη εγκεκριμένα και σε πειραματικό στάδιο χρησιμοποιούμενα, τα οποία έχουν δημιουργήσει πολλές παρενέργειες και εκ του αποτελέσματος τελικά δεν προστατεύουν.

Ας αφήσουν ήσυχους τους εργαζόμενους στην υγεία και όχι μόνο, γιατί δεν έχουμε την πολυτέλεια, σε ανθρώπινο και έμπειρο δυναμικό για να τους θέτουμε εκτός εργασίας, μάλιστα σε ένα σύστημα υγείας με πολλές παθογένειες και ελλείψεις, προσωπικού, υλικών και μέσων. Δεν αρκεί μόνο το φιλότιμο…

Ας σταματήσουν να προπαγανδίζουν απροκάλυπτα ορισμένοι γυρολόγοι επιστήμονες(;), και όχι μόνο, στα διάφορα κανάλια να μας απειλούν – με πιο δικαίωμα ;- γιατί μόνο ζημιά κάνουν και δεν πείθουν πλέον.

Δεν είναι μόνο δικές μου οι απόψεις αυτές, αλλά μιας μεγάλης μερίδας της Ελληνικής κοινωνίας, στην οποία ζω, οι οποίοι είναι απογοητευμένοι και θυμωμένοι.

Η ευγένεια των περισσοτέρων και η σκέψη τους να μην οξύνουν περισσότερο την κατάσταση, αλλά και η μη δυνατότητα να αντιδράσουν με διάφορους τρόπους, δεν αποτελεί αδυναμία.

Όμως, μέσα σε αυτή τη νοσηρή στην κυριολεξία κατάσταση που ζούμε, υπάρχει και η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, γιατί η ζωή είναι πολύ δυνατή, πολύ ισχυρή και σε παίρνει απ΄ το χέρι και σου λέει «προχώρα, ζήσε»! Ας την αφουγκραστούμε.

Συνοψίζοντας, ας είμαστε αισιόδοξοι γιατί κανένα εμπόδιο, καμιά δυσκολία όσο ανυπέρβλητη κι αν φαντάζει, δεν μπορεί να εμποδίσει τη ζωή – με τα πάνω και τα κάτω της, τις ομορφιές και τις πληγές της – να βρει το δρόμο της…

Με πόνο ψυχής, για τα παιδιά και τα εγγόνια μας, περισσότερο όμως προβληματισμένος, πια κοινωνία τους παραδίδουμε;

Ευάγγελος Μαυρογόνατος

Κιλκίς, 2/9/2021 μ.Χ. εποχής