Οι φοβίες του Έλληνα, με την οικονομική και υγειονομική κρίση και οι επιπτώσεις τους στους νέους μας.

Στην αρχή της οικονομικής κρίσης έσπειραν τον πανικό και το φόβο χρεωκοπίας, έτσι μας περιέκοψαν μισθούς και συντάξεις και είμαστε ικανοποιημένοι που δεν πτωχεύσαμε, βιώνοντας, κυρίως οι νέοι μας, έναν εργασιακό μεσαίωνα.

Τώρα - γνωστή πλέον η μέθοδος - πάλι φόβος και τρομοκρατία με τον κορωνοϊό, για το καλό μας και πάλι, τώρα όμως για να μη πεθάνουμε, όμως με ατομική μας ευθύνη ο εμβολιασμός, γιατί το κράτος έχει ψηφίσει το ακαταδίωκτο.

Εκβιασμός χωρίς ταμπού με μέτρα ρατσιστικά, που ούτε οι Ταλιμπάν δεν παίρνουν, με Επιστήμονες (λέμε τώρα) συγκεκριμένους, εριστικούς, ανερυθρίαστα προκλητικούς, οι οποίοι αντί να πείσουν, απωθούν την κοινωνία για τον εμβολιασμό.

Οι επιχειρήσεις κλείνουν η μία μετά την άλλη, λόγω της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης και επιδεινώθηκε με τη λήψη των ρατσιστικών μέτρων εξ αιτίας του κορωνοϊου, με αποτέλεσμα να χάνονται θέσεις εργασίας για τους νέους.

Βία και παραβατικότητα, πρωτόγνωρη για τα ελληνικά δεδομένα, μαστίζει τη χώρα τα τελευταία χρόνια.

Το αίσθημα της αβεβαιότητας για το μέλλον οδηγεί τον Έλληνα πολίτη, ειδικά το νέο, στα όρια της κατάθλιψης.

Ταυτόχρονα παρατηρείται εκμαυλισμός των ηθικών αξιών και έλλειψη της αξιοκρατίας.

Και τώρα έχουμε να αντιμετωπίσουμε και την επάρατη ασθένειά μας το διχασμό, με τον διαχωρισμό σε εμβολιασμένους και μη, οι δε κυβερνώντες κωφεύουν στις φωνές αγωνίας μια μεγάλης μερίδας του λαού, που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου αυτού, ο οποίος είναι χειρότερος από τον κορωνοϊό.

Τελικά σκέπτομαι είναι σημεία των καιρών όλα αυτά που ζούμε;

Ναι όντως ζούμε στην εποχή του αντίχριστου, τον οποίο εκπροσωπεί, η πολιτικοοικονομική ελίτ, αυτή της παγκοσμιοποίησης και της νέας τάξης πραγμάτων.

Όμως, όπως έγινε και με την οικονομική κρίση, ο λαός την ύστατη στιγμή τιμωρίας των ενόχων, τα ξεχνά όλα και αντί να τιμωρήσει τα κόμματα και τα πρόσωπα που τα εκπροσωπούν, τους επιβραβεύει δίδοντας και πάλι την εξουσία ή ψηφίζει κόμματα δεκανίκια και όχι αμόλυντα πατριωτικά, οπότε είτε με αυτοδυναμία, είτε με συνεργασίες, είναι στην εξουσία και εξυπηρετούν τα ξένα και εντόπια συμφέροντα στο διηνεκές.

Ένας φαύλος κύκλος που ρούφηξε και ρουφά την ελληνική κοινωνία εδώ και δεκαετίες:

Μια κοινωνία φοβισμένη, μια κοινωνία που έμαθε να λειτουργεί με το ΕΓΩ, που δεν σκέφτεται ή εύχεται, «να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα», αλλά, «ας ψοφήσει ο γείτονας να πάρω την κατσίκα του».

Μια κοινωνία θεατής, που περιμένει να βγάλουν το φίδι, ορισμένοι «τρελοί»ή κατά «Χριστόν Σαλοί».

Μια κοινωνία που έμαθε να σέρνεται πίσω από τα κόμματα, τα καλυπτόμενα με τον μανδύα της Δημοκρατίας, αυτού του μορφώματος που δεν έχει καμία σχέση, με την Αρχαία Δημοκρατία, που την οδήγησαν στην εξαθλίωση.

Μια κοινωνία, αυτή, η οποία αναπολεί την εποχή, της επίπλαστης ευμάρειας, της κραιπάλης, των ξενυχτάδικων, των δανεικών και αγύριστων, που ενδιαφέρθηκε μόνο για την καλοπέρασή της και το σήμερα, όχι για το αύριο και το μέλλον των νέων μας, τα καταδίκασε σε φυγή, ως αποδημητικά πουλιά, χωρίς όμως γυρισμό.

Οι θύτες, αγαπητοί συνομήλικοι 60+ και οι μεγαλύτεροι, εν ζωή, από εμάς, είμαστε όλοι εμείς, και θύματα, τα παιδιά και τα εγγόνια μας, τα οποία τους παραδίδουμε αυτή τη σάπια κοινωνία για να πορευτούν, τα οποία μάλιστα τα κατηγορούμε ότι έχουν ξεφύγει.

Η νεότητα δεν είναι απλά μια χρονική περίοδος, είναι μια πνευματική κατάσταση ουσίας, που δυστυχώς εμείς τη χάσαμε, στο βωμό του χρήματος και της ακόρεστης κραιπάλης.

Ο Παΐσιος, που αγαπούσε τους νέους είπε: «οι νέοι θα κάνουν την ανατροπή».

Ναι, οι νέοι μας που βιώνουν όλη αυτή τη κατάσταση, αυτοί είναι που θα σώσουν την Πατρίδα μας, από την επέλαση της Παγκοσμιοποίησης και θα δημιουργήσουν μια καινούργια πιο υγιή κοινωνία.

Δεν πιστεύουν και δεν εμπιστεύονται πλέον οι νέοι μας, τόσο εμάς, όσο και τους κυβερνώντες που τα οδήγησαν και τα οδηγούν στην ανεργία, η οποία βρίσκεται στα τραγικά επίπεδα του 42,4 %.

Η απαξίωση της πολιτικής οδηγεί στην άρνηση συμμετοχής της νεολαίας στα κοινά , καθώς και στην καταφυγή σε αντικοινωνικές δράσεις - επεισόδια κι εξάρσεις βίας - που αν και δεν χαρακτηρίζουν το σύνολο της νεολαίας, είναι θλιβερά δείγματα μεταστροφής της πολιτικής τάσης των νέων σήμερα.

Οι επιλογές και η ευθύνη είναι δικές μας. Ίσως περισσότερο από ποτέ είναι ανάγκη να αισθανθεί ο νέος παραγωγικός και να συμμετάσχει ενεργά στη λήψη πραγματικών πρωτοβουλιών με άμεση εφαρμογή, που θα καθορίσουν σε στερεές βάσεις το μέλλον του.

Ας αντηχήσει και πάλι ο πρώτος παιάνας των Ελλήνων κατά τη μάχη της Σαλαμίνας εναντίων των Περσών:

«Ω, παίδες Ελλήνων, ίτε, ελευθερούτε πατρίδ’, ελευθερούτε δε παίδας, γυναίκας, θεών τε πατρώων έδη, θήκας τε προγόνων` νυν υπέρ πάντων αγών».

Ευάγγελος Μαυρογόνατος

Κιλκίς, 10/9/2021