Το νερό του Καματερού ,το τρελό νερό του Φώτη Κόντογλου και αυτό της σύγχρονης εποχής.

Γράφει

Ο Ευάγγελος Μαυρογόνατος

(1/3/2017)

Πόσοι από τους παλαιότερους δεν ενθυμούνται το «ιαματικό» νερό του καματερού κατά του καρκίνου; Ήταν 19 Φεβρουαρίου 1976. Ένας από τους πιο κρύους χειμώνες που έχει γνωρίσει η Αθήνα. Εκατοντάδες είναι αυτοί που συνωστίζονται έως αργά το βράδυ έξω από την Αγία Σοφία στο Ψυχικό για να γεμίσουν ένα μπουκαλάκι νερό από τα βυτιοφόρα που φθάνουν. «Η διανομή δεν είχε αρχίσει και τα πλήθη που είχαν συγκεντρωθεί στο προαύλιο της εκκλησίας είχαν αγανακτήσει. Όργανα της αστυνομίας προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο να σχηματίσει ουρές, κανείς όμως δεν πειθαρχούσε. Οι γυναίκες άναβαν φωτιές για να αντιμετωπίσουν το κρύο και παρακαλούσαν να γίνει σύντομα η διανομή και οι άνδρες φώναζαν διαμαρτυρόμενοι». Ορισμένοι δαγκώνουν τα χέρια των τυχερών για να τους αποσπάσουν τα μπουκάλια , ενώ για να καλύψει την ραγδαία αυξανόμενη ζήτηση σε ολόκληρη την Ελλάδα, η «επιστημονική ομάδα» ορίζει τοπικούς αντιπροσώπους και αρχίζει να μοιράζει και «σκόνη πετρώματος Άλφα» σε σωληνάρια για ανάμιξη με «απλό» νερό. Το κάθε μπουκαλάκι πωλείται προς 20 δραχμές και ο τζίρος αυτής της καλοστημένης απάτης δεν καταγράφεται πουθενά. Η παράνοια δυστυχώς συνεχίστηκε σε όλη την επικράτεια.

Ορμώμενος από αυτή τη ξεχασμένη απάτη και την τάση του ανθρώπου να πιστεύει τον οποιοδήποτε που του δίδει ελπίδα, για θεραπεία, μακροημέρευση, εύκολο πλουτισμό, ευμάρεια κ.π.ά, θα προσπαθήσω να κάνω έναν παραλληλισμό για το νερό του καματερού 41 χρόνια μετά, με ένα αλληγορικό παραμύθι (;) του Φώτη Κόντογλου και αυτό το «τρελό νερό» της σημερινής εποχής.

Κάποτε ο Μέγας Αντώνιος είπε: «(…) Θα έρθει κάποτε καιρός που οι άνθρωποι θα τρελαθούν. Και τότε, άμα βλέπουν κάποιον στα λογικά του, θα πέφτουν επάνω του φωνάζοντας: αυτός είναι τρελός. Θα τον βγάζουν τρελό, επειδή δεν θα τους μοιάζει. Φανταστείτε, σε τι δύσκολη θέση θα βρεθούν τότε οι καλοί και λογικοί άνθρωποι;»

Είναι αλήθεια ότι σήμερα στην εποχή της αμφισβήτησης, της υλικής αποχαύνωσης, της απομάκρυνσης του ανθρώπου από το πραγματικό νόημα της ζωής που με τόση απλότητα μας δίδαξε ο Χριστός να πορευθούμε, εμείς και πάλι εάν βρεθεί ένας Καματερός θα τρέχουμε από πίσω του.

Όσοι σκέπτονται και λειτουργούν σύμφωνα με το θέλημα Του Μεγάλου Θεού, τις παραδόσεις, τα ήθη, τα έθιμα και αντιτίθενται σε όσους πωλούν ψεύτικες ελπίδες ή καπηλεύονται με οποιονδήποτε τρόπο τον ανθρώπινο πόνο ή τις αδυναμίες του, αυτοί δυστυχώς θεωρούνται άτομα μιας άλλης εποχής και συχνά χαρακτηρίζονται γραφικοί.

Βεβαίως, υπάρχουν και συνάνθρωποί μας, οι οποίοι, από υπερβάλλοντα ζήλο, έλλειψη γνώσεων, εσφαλμένων αντιλήψεων, παραδόσεων ή κακοδαιμονιών, όντως ξεφεύγουν, γίνονται γραφικοί, ορισμένες φορές και επικίνδυνοι.

Ας διαβάσουμε παρακάτω ένα παραμύθι του Φώτη Κόντογλου, με το οποίο αποδεικνύει περίτρανα πως ο άνθρωπος πολλές φορές ενεργεί ανάποδα και εκτός λογικής, σκιαγραφώντας την σημερινή εικόνα της Πατρίδος μας (Αρχόντων και Αρχομένων) και της ανθρωπότητας γενικότερα.

«Μια φορά ήταν ένας Σουλτάνος. Γνωστικός και καλός. Αγαπούσε σαν πατέρας τον κόσμο, που είχε στην εξουσία του. Είχε ένα βεζίρη. Σοφόν άνθρωπο. Και δεν έκανε τίποτα, δίχως να πάρει τη γνώμη του.

-Μια ημέρα λέει ο βεζίρης στον Σουλτάνο: Πολυχρονεμένε Σουλτάνε, σε δύο – τρείς μήνες ο Αλλάχ θα βρέξει ένα τρελό νερό. Και πρέπει να το γνωρίζεις. Για να κάνεις το χρέος σου από τώρα.

-Και τι είναι αυτό το τρελό νερό, βεζίρ – εφέντη; Τον ρώτησε ο Σουλτάνος.

-Αυτό το νερό, αποκρίθηκε, ο βεζίρης, λέγεται τρελό νερό, επειδή όποιος το πιεί, ή άνθρωπος ή ζώο τρελαίνεται. Και θα κάνει πράγματα παλαβά αντίθετα από ότι δείχνει στον άνθρωπο η φρονιμάδα που του έδωσε ο Θεός. Έτσι θα πέσει στον κόσμο μεγάλη ταραχή και δυστυχία. Κι εμείς οι άρχοντες του, δεν θα μπορέσουμε πια να τον κυβερνήσουμε.

-Το λοιπόν, τι θα κάνουμε, βεζίρ – εφέντη;

-Είναι ανάγκη, πολυχρονεμένε μου Σουλτάνε, να μαζέψουμε από τώρα από τούτο το καλό νερό. Να το φυλάξουμε. Για να πίνουμε εμείς οι άρχοντες. Να μη τρελαθούμε κι εμείς. Και έτσι να τους κυβερνάμε καλά και με δικαιοσύνη. Γιατί θα δώσουμε λόγο για τη ζωή τους.

Ο Σουλτάνος σαν φρόνιμος το παραδέχτηκε. Και πρόσταξε να μαζέψουν καλό νερό στις στέρνες του παλατιού.

Στον διορισμένο καιρό, που είπε ο βεζίρης, έβρεξε αληθινά ένα νερό τρελό. Και πίνοντας το τρελαθήκανε οι άνθρωποι και ζωντανά. Και βγήκανε από τα λογικά τους. Και τα βλέπανε όλα ανάποδα. Το καλό το λέγανε κακό. Το γνωστικό το λέγανε τρελό. Το τρελό το λέγανε σωστό. Το δίκαιο άδικο. Το άδικο δίκιο.

Ο Σουλτάνος όμως και ο βεζίρης πίνανε από το καλό νερό, και έτσι είχανε σωστά μυαλά. Και κυβερνούσανε δίκαια και γνωστικά τον τρελό κόσμο.

Μα ο κόσμος, ενώ πρώτα αγαπούσε τον Σουλτάνο και τον βεζίρη, τώρα, νοιώθοντας το δίκιο για άδικο, τους έβριζε, πως γίνανε άδικοι και κακούργοι. Μια ημέρα, δυο μέρες, τρείς μέρες, περνούσε ο καιρός, κι΄ ο κόσμος ολοένα αγρίευε. Και έβριζε το Σουλτάνο.

Τότε βλέποντας ο Σουλτάνος πως θα τον σκοτώνανε, φώναξε μια μέρα τον βεζίρη και του λέει:

-Βεζίρ – εφέντη, βλέπω πως δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε μ΄ αυτούς τους παλαβούς. Και στο τέλος θα μας σκοτώσουνε. Το λοιπόν, ή πρέπει να περιμένουμε ένα τέτοιο τέλος, κυβερνώντας του δίκαια και καλά, ή να πιούμε και εμείς από το τρελό νερό, να γίνουμε τρελοί σαν και αυτούς. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να συνεννοηθούμε μαζί τους.

‘Έτσι και έγινε. Ο Σουλτάνος και ο βεζίρης ήπιανε από το τρελό νερό και τρελαθήκανε. Και κάνανε κακουργήματα και παράλογα πράγματα. Και ο τρελός λαός τους αγαπούσε. Τους δόξαζε. Τους πολυχρόνιζε και τους έλεγε πατεράδες και φύλακες της δικαιοσύνης και της αλήθειας.»

Συνοψίζοντας λοιπόν όλα τα παραπάνω, βγαίνει το συμπέρασμα ότι, για να βγει κανείς από τα δύσκολα πρέπει να πίνει και αυτός «τρελό νερό». Έτσι θα πάει με τα «νερά» του κόσμου, θα συμφωνεί μαζί του σε ό,τι λέει και πράττει.

Αγαπητοί αναγνώστες, μήπως οι κυβερνώντες σήμερα έχουν πιει και αυτοί από το «τρελό νερό» και τα βλέπουν όλα ανάποδα αφού θεωρούν την υποδούλωση του λαού, ως ελευθερία, το άδικο ως δίκαιο, μη εξαιρουμένου και του λαού μας, ο οποίος με τη σειρά του τα βλέπει όλα ρόδινα και δεν αντιδρά;

Τελικώς ζούμε σε μια εποχή που όντως βρέχει «τρελό νερό», αφού ο άνθρωπος τα βλέπει όλα ανάποδα, π.χ. :

Υποδουλώνεται στα πάθη και λέει: «ελευθερώθηκα».

Θεοποιεί την ακολασία και λέει: «έριξα τα ταμπού».

Θεολογεί για την αγάπη και ενεργεί με μίσος και αδιαφορία, προς τους συνανθρώπους του.

Έχει περισσέψει η γνώση και έχει στερέψει η ανθρωπιά.

Ζει σε πολυκατοικίες και δεν γνωρίζει τον διπλανό του.

Χρησιμοποιεί την Δημοκρατία για να καλύπτει την ασυδοσία.

Χρησιμοποιεί την Δικαιοσύνη για να καλύπτει την ατιμωρησία των αρχόντων.

Κόπτεται για το καλό των παιδιών του και τα αφήνει ανεξέλεγκτα.

Και πολλά άλλα αντίθετα…

Δυστυχώς το ατομικό συμφέρον, ο ωχαδερφισμός και η αδιαφορία, κυριαρχούν στην εποχή μας, τα οποία είναι άκρως επικίνδυνα, γιατί, θολώνουν το παρελθόν, κάνουν το παρόν απρόσιτο και απειλούν το μέλλον.

Κλείνοντας αφήνω στην κάθε μια σας και τον καθένας σας να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα, αν θα πρέπει, να πιστεύουμε τους Καματερούς τρέφοντας αυταπάτες, να πίνουμε το «τρελό νερό» σαν τον Σουλτάνο και τον βεζίρη για να τα πάμε καλά με την εξουσία και την μάζα, ή θα πρέπει να μείνουμε σταθεροί στις ηθικές αξίες και ας μας χαρακτηρίσουν /ζουν οπισθοδρομικούς ή γραφικούς.